II OZ 175/21

Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. K. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 listopada 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 2213/19 pozostawiające bez rozpoznania wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia 17 czerwca 2019 r. Nr ... w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zarządzeniem z 9 listopada 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 2213/19 w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia 17 czerwca 2019 r. Nr ... w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, na podstawie art. 49 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) dalej zwanej p.p.s.a., pozostawił bez rozpoznania wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Sąd wskazał, że zgodnie z zarządzeniem z dnia 21 września 2020 r. skarżący został zobowiązany do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi przez dokonanie czynności, których skarżący nie dokonał w terminie tj. podpisanie skargi i odesłanie do Sądu oraz nadesłanie 19 odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem własnoręcznym podpisem - w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku zostało doręczone skarżącemu w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej p.p.s.a. Pismo skierowane na adres skarżącego W. ..., ... Ś. awizowano dwukrotnie (24 września 2020 r. oraz 2 października 2020 r.), ostatecznie zwrócono 9 października 2020 r. do Sądu jako niepodjęte w terminie. Jednocześnie Sąd wskazał, że ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przedmiotowej przesyłki wynika, iż przesyłka oczekiwała na adresata w placówce pocztowej Ś., o czym umieszczono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej. Ze śledzenia wskazanej przesyłki nr ... (emonitoring.poczta-poiska.pl) również wynika, iż przesyłka była awizowana dwukrotnie w ww. dniach i została po upływie 14 dni (od 24 września 2020 r.) tj. 9 października 2020 r. zwrócona do Sądu. W dniu 22 października 2020 r. wpłynęło do Sądu drogą elektroniczną pismo skarżącego zawierające wniosek o doręczenie kopii korespondencji ponownie. Skarżący podniósł, iż korespondencji nie dostarczono z winy Poczty Polskiej, wskutek niedostarczenia awiza w ustawowym terminie. Dokonując analizy dokumentów znajdujących się w aktach sprawy Sąd Wojewódzki postanowił nie dać wiary twierdzeniom skarżącego, zawartym w piśmie z 22 października 2020 r., co do błędów związanych z procedurą doręczenia mu wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu. W związku z powyższym zarządzeniem z 4 listopada 2020 r. doręczenie uznano za dokonane z dniem 8 października 2020 r. Skarżący do dnia dzisiejszego nie uzupełnił braków formalnych wniosku. Termin do uzupełnienia ww. braków formalnych upłynął bezskutecznie w dniu 15 października 2020 r. Skarżący - na wezwanie Sądu - nie uzupełnił braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 49 § 1 i § 2 p.p.s.a., pozostawił bez rozpoznania wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W zażaleniu S. K. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia wskazując na brak doręczenia awiza, przy czym podał, że składał reklamacje na działalność Poczty. Ponadto wskazał, że nie ma fizycznej możliwości wykonania 19 odpisów skargi, dlatego zwracał się do Sądu o wysłanie odpisów skargi i obciążenie go kosztami. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania (art. 49 § 2 zdanie pierwsze p.p.s.a.). Zawarte w zażaleniu stanowisko skarżącego zostało oparte na wadliwym - zdaniem skarżącego - awizowaniu skierowanej do niego przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków formalnych, uniemożliwiającym powzięcie przez niego informacji o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego należy podzielić wyrażone w zaskarżonym postanowieniu stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż brak jest w przedmiotowej sprawie podstaw do tego, żeby kwestionować prawidłowość doręczenia skarżącemu spornej przesyłki w trybie doręczenia zastępczego unormowanego w art. 73 p.p.s.a. Wyjaśnić należy, że procedura doręczenia przedmiotowej przesyłki sądowej była zgodna z art. 73 § 1 p.p.s.a., który stanowi, iż w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (art. 73 § 2). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 3). W myśl art. 73 § 4 p.p.s.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadnie Sąd Wojewódzki stwierdził, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku awizowano dwukrotnie 24 września 2020 r. oraz 2 października 2020 r. i zwrócono go 9 października 2020 r. Z treści znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi wynika, że bezpośrednia próba doręczenia tej przesyłki skarżącemu okazała się bezskuteczna - na potwierdzeniu odbioru listonosz wypełnił pole nr 2 o treści "Przesyłki nie doręczono w sposób określony w pkt 1, przesyłkę pozostawiono w placówce pocztowej Ś. o czym w dniu 24.09.2020 umieszczono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej". Z faktu wypełnienia przez listonosza pola nr 2 powyższego dokumentu wynika zatem przyczyna pozostawienia przesyłki w placówce pocztowej. Nadto o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej w dniu 24.09.2020 r. - jak wynika z adnotacji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru - poinformowano skarżącego przez umieszczenie zawiadomienia w oddawczej skrzynce pocztowej. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru zawarto także adnotację o jej zwrocie przesyłki w dniu 9 października 2020 r. w związku z niepodjęciem jej przez skarżącego z placówki pocztowej. Informację o powtórnym awizowaniu przesyłki umieszczono na kopercie, gdzie wskazano, że powtórnie awizowano przesyłkę w dniu 2 października 2020 r. Zaznaczenia wymaga przy tym, że zwrotne potwierdzenie odbioru jest dokumentem urzędowym, który - jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot - stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. W przedmiotowej sprawie zawarte na ww. zwrotnym poświadczeniu odbioru świadectwo pozostawienia w oddawczej skrzynce pocztowej skarżącego zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej nie zostało skutecznie podważone. Wręcz przeciwnie, ustalenia Sądu Wojewódzkiego co do awizowania przesyłki sądowej mają potwierdzenie w informacji wynikającej z wydruku śledzenia przesyłek pocztowych, a przede wszystkim pisma Poczty Polskiej z 26 października 2020 r., stanowiącego odpowiedź na reklamację skarżącego. Powyższe okoliczności świadczą o prawidłowości uznania za skuteczne doręczenie przesyłki skarżącemu w trybie art. 73 p.p.s.a. w dniu 8 października 2020 r., tj. w dniu, w którym upłynęło 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu przesyłki w placówce pocztowej. Ponadto nie zasługiwały na uwzględnienie wyjaśnienia skarżącego, co do niemożliwości wykonania 19 odpisów skargi. Podane przez skarżącego utrudnienia (brak dostępu do kserokopiarki) nie mogą stanowić podstawy do zwolnienia z obowiązku złożenia wymaganych odpisów skargi. Przepis art. 47 § 1 p.p.s.a. stanowi, że do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Odpisami w rozumieniu § 1 mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej, o czym stanowi art. 47 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 18 grudnia 2013 r. sygn. akt I OPS 13/13 wskazał, że niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd. W konsekwencji prawidłowo zarządzono o zwrocie wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi skoro skarżący nie złożył wymaganych zgodnie z art. 87 § 4 p.p.s.a. odpisów skargi. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.