II OZ 1668/25

Dnia 28 października 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 28 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia L. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 lipca 2025 r., sygn. akt II SA/Po 500/23 o odrzuceniu skargi kasacyjnej E. G. w sprawie ze skargi L. G. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 czerwca 2023 r., znak: WOA.7722.82.2023.MO w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 21 lipca 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", odrzucił skargę kasacyjną E. G. jako wniesioną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 lutego 2025 r., sygn. akt II SA/Po 500/23, którym oddalono skargę L. G. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 czerwca 2023 r., znak: WOA.7722.82.2023.MO, w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. W dniu 14 marca 2025 r. odpis powyższego wyroku wraz z uzasadnieniem, został doręczony pełnomocnikowi skarżącej. Pismem z dnia 7 kwietnia 2025 r. radca prawny G. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę kasacyjną, w której wskazał, że skarżącym kasacyjnie jest E. G. (określony w piśmie jako "odwołujący"). Sąd wskazał, że art. 175 § 1-3 p.p.s.a. przyznaje możliwość wniesienia skargi kasacyjnej przez podmioty wskazane. Za niedopuszczalną, a zatem podlegającą odrzuceniu bez wzywania do uzupełnienia braków formalnych należy uznać skargę kasacyjną wniesioną przez osobę, która nie była stroną toczącego się postępowania (por.: B. Dauter [w:] A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2024, art. 178). W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została wniesiona w imieniu E. G., który nie był ani stroną, ani uczestnikiem postępowania (art. 12 p.p.s.a.), a co za tym idzie, nie miał legitymacji czynnej do wniesienia skargi kasacyjnej. Uzasadnienie wspomnianego orzeczenia zostało doręczone pełnomocnikowi L. G., który jednocześnie reprezentuje zarówno skarżącą, jak i jej męża E. G. w różnych postępowaniach toczących się przed tut. Sądem i organami administracji publicznej. Powyższe nie uzasadniało jednak wniesienia skargi kasacyjnej w imieniu E. G., który nie był uprawniony do takiego działania w niniejszej sprawie. Zażalenie na ww. postanowienie złożyła skarżąca – L. G., podnosząc, że skarga kasacyjna została wniesiona w jej imieniu, jednak w piśmie pełnomocnik dokonał oczywistej omyłki, co wynikło z tego, że w drugiej analogicznej sprawie (o sygn. akt II SA/Po 499/25, w której skarżącym jest E. G.) została także złożona skarga kasacyjna o tożsamej treści. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie podlega uwzględnieniu. Z akt sprawy wynika, że zgodnie z zarządzeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2025 r., sygn. akt II OSK 1324/25, akta przedmiotowej sprawy zostały zwrócone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w celu ustalenia strony wnoszącej skargę kasacyjną. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny miał wątpliwości, czy wnoszącym skargę kasacyjną jest E. G.. Sąd I instancji zaś po otrzymaniu zwróconych akt zaskarżony postanowieniem odrzucił skargę kasacyjną jako wniesioną przez E. G. bez podjęcia działań mających na celu ustalenia kto wnosi skargę kasacyjną. Tymczasem pod skargą kasacyjną podpisał się pełnomocnik reprezentujący w niniejszej sprawie L. G. na podstawie złożonego do akt sprawy pełnomocnictwa do reprezentowania przed wszystkim sądami, w tym przed NSA (karta akt sądowych nr 157). Ponadto wskazania wymaga, że w zarządzeniu z 11 kwietnia 2025 r. sam Sąd I instancji zarejestrował przedmiotową skargę kasacyjną jako wniesioną przez r.pr. G. T. pełnomocnika L. G.. W tych okolicznościach Sąd I instancji powinien wezwać pełnomocnika wnoszącego skargę kasacyjną do wyjaśnienia w czyim imieniu ją wnosi, tym bardziej, że w innej sprawie ten sam pełnomocnik złożył tożsamą co do treści skargę kasacyjną, ale w sprawie ze skargi "zwykłej" dotyczącej E. G.. W okolicznościach niniejszej sprawy zaistniały zatem wątpliwości czy w istocie skargę kasacyjną wniesiono w imieniu E. G., a nie – jak powinno być – L. G.. Z tych względów należało uznać, że Sąd I instancji przedwcześnie zastosował art. 178 w zw. z art. 175 § 1 -3 p.p.s.a. i odrzucił skargę kasacyjną jako wniesioną przez E. G.. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w okolicznościach niniejszej sprawy doszło do omyłki pisarskiej w omawianym zakresie, co mogło podlegać wyjaśnieniu przez Sąd u pełnomocnika, który przy zażaleniu już wyjaśnił, iż doszło wyłącznie do omyłkowego wskazania osoby wnoszącej skargę kasacyjną, która w istocie została złożona w imieniu L. G.. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.