II OZ 1632/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 23 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2025 r. sygn. akt VII SA/Wa 3063/24 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 1 października 2024 r. nr KOA/3592/Ar/24 w przedmiocie ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 6 marca 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek Z. S. (dalej "skarżąca") o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej "SKO") z dnia 1 października 2024 r. w przedmiocie ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżąca nie wykazała, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania aktu ma charakter wyjątkowy, dlatego też podstawy jej zastosowania powinny być dobrze uargumentowane, aby nie było wątpliwości, że wykonanie aktu jeszcze przed jego skontrolowaniem może wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. W realiach przedmiotowej sprawy skarżąca poza samym tylko wskazaniem na problemy związane z uregulowaniem należności nie podała żadnej dodatkowej argumentacji, która odnosiłaby się wprost do skarżącej, w szczególności jak wygląda jej sytuacja materialna, jakie ma dochody i zobowiązania, a jednocześnie w jaki sposób nałożona w konkretnej wysokości kara przyczynić by się miała do możliwości powstania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie można wniosku o wstrzymanie wykonania aktu opierać wyłącznie na ogólnych stwierdzeniach, czy argumentacji niepopartej konkretnymi odniesieniami do sytuacji wnioskodawcy. Tak skonstruowany wniosek uniemożliwia dokonanie oceny, czy i jakie negatywne skutki mogą wystąpić w razie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 61 § 3 p.p.s.a., poprzez niezasadne uznanie, iż wykonanie zaskarżonej decyzji nie spowoduje dla skarżącej niebezpieczeństwa znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, mimo że dotyczy znacznej kwoty, którą skarżąca nie dysponuje w aktualnej sytuacji ekonomicznej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd ma obowiązek zbadać, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Okoliczności wskazane we wniosku muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, iż wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Zaznaczyć przy tym należy, że samo powołanie się na skutki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie stanowi uprawdopodobnienia ich wystąpienia. Brak zobrazowania sytuacji materialnej skarżącej powoduje, że sąd nie jest w stanie ocenić, czy wykonanie decyzji i uiszczenie wskazanej kwoty w jej sytuacji może wiązać się z ryzykiem wystąpienia omawianej przesłanki. We wniosku i w zażaleniu zawarto jedynie informację, że skarżąca nie dysponuje aktualnie wymaganymi środkami i nie jest w stanie uiścić zobowiązania bez szkody dla siebie i swojej rodziny. Nie wiadomo natomiast jakiego rzędu środkami finansowymi dysponuje na bieżąco skarżąca, jakimi oszczędnościami, a w związku z tym, w jaki sposób uiszczenie opłaty planistycznej wpłynie na jej kondycję finansową. Nie należy tracić również z pola widzenia, że opłata planistyczna w niniejszej sprawie wynosi 5 787,71 zł. Zestawienie tej kwoty z kwotą sprzedaży dokonanej aktem notarialnym nr [...] z dnia [...] listopada 2021 r. dodatkowo utrudnia Sądowi dostrzeżenie racjonalności wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej. Należy przypomnieć również, że obowiązek w postaci uiszczenia kwoty pieniężnej tytułem ustalonej opłaty planistycznej nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej oraz uchylenia kwestionowanych decyzji, zaistnieje podstawa do zwrotu całej wpłaconej na rachunek gminy kwoty pieniężnej. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.