II OZ 1585/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. W., M. W., J. W. i M. W. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 września 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 2010/16 o wezwaniu J. W. i M. W. do uiszczenia solidarnie opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł za odpis orzeczenia z uzasadnieniem z dnia 6 września 2017 r. w sprawie ze skargi D. W., M. W., M. W. i J. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2016 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie.

Wyrokiem z dnia 6 września 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 2010/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Warszawie oddalił skargę D. W., M. W., M. W. i J. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2016 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Pismem z dnia 13 września 2017 r. (data wpływu do sądu) J. W. i M. W. wnieśli o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku w przedmiotowej sprawie. Zarządzeniem z tego samego dnia Przewodniczący Wydziału VII WSA w Warszawie wezwał skarżących do uiszczenia solidarnie opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł za sporządzenie i doręczenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem, w terminie 7 dni. Powyższe zarządzenie stało się przedmiotem zażalenia D. W., M. W., J. W. i M. W. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wnoszą o jego uchylenie i zmianę, bowiem do niniejszej sprawy został złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy. Dalej w zażaleniu wskazano, że skarżący są uporczywie nękani opłatami. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., Ppsa), strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej. Oznacza to, że strony obligowane są do ponoszenia kosztów sądowych stosownie do swojego udziału w postępowaniu, o ile przepisy nie zwalniają ich z tego obowiązku. W niniejszej sprawie skarżący nie zostali zwolnieni od uiszczenia kosztów sądowych. W tych warunkach zaistniały przesłanki do wezwania skarżących do uiszczenia opłaty kancelaryjnej od wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Wbrew argumentacji zażalenia zaskarżone zarządzenie zostało wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym zgodnie z zasadą wynikającą z art. 199 Ppsa. W tej bowiem sprawie nie istniały żadne przesłanki dla uznania, że skarżący powinni być aktualnie zwolnieni od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych – w których mieści się także opłata kancelaryjna, co wynika wprost z art. 212 § 1 Ppsa. Ponadto art. 234 § 2 Ppsa stanowi, że opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczonego na skutek żądania zgłoszonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia orzeczenia, pobiera się przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie. Jeżeli opłata nie została uiszczona, przewodniczący zarządza ściągnięcie jej od strony, która złożyła wniosek, po uprzednim wezwaniu strony do jej uiszczenia. Przepisów art. 220 nie stosuje się. Sytuacja taka miała miejsce w niniejszej sprawie, zasadnie więc Przewodniczący Wydziału wezwał skarżących do uiszczenia należnej opłaty, zaś wydane w tym zakresie zarządzenie w pełni odpowiada prawu, ponieważ stosownie do treści § 2 ww. rozporządzenia opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem doręczony na skutek wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia, zgłoszonego w terminie siedmiu dni od ogłoszenia orzeczenia albo doręczenia odpisu sentencji orzeczenia, pobiera się w kwocie 100 zł. W zarządzeniu tym prawidłowo także określono wysokość wymaganej kwoty. Kwestie merytoryczne natomiast objęte wyrokiem sądu nie mają prawnego znaczenia przy ocenie zasadności skarżonego zarządzenia. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 Ppsa, orzekł jak w sentencji.