II OZ 1445/17

Dnia 22 listopada 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2017 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 października 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 490/17 odrzucające zażalenie A. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 września 2017 r. utrzymujące w mocy postanowienie Referendarza Sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 sierpnia 2017 r. w sprawie ze skargi A. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] lutego 2017 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie uchylenia aktu własności ziemi postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 16 października 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 490/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Krakowie odrzucił zażalenie A. K. na postanowienie tego sądu z dnia 12 września 2017 r. utrzymujące w mocy postanowienie Referendarza Sądowego WSA w Krakowie z dnia 11 sierpnia 2017 r. W uzasadnieniu postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że w dniu 17 maja 2017 r. A. K. złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] lutego 2017 r. wydane w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania. Referendarz Sądowy WSA w Krakowie postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2017 r. oddalił wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych. Skarżący złożył sprzeciw od powyższego postanowienia, wnosząc o jego uchylenie. Na skutek tego sprzeciwu WSA w Krakowie, działając na podstawie art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, "Ppsa") postanowieniem z dnia 12 września 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. A. K. pismem z dnia 29 września 2017 r. złożył zażalenie na powyższe postanowienie z dnia 12 września 2017 r., które sąd wojewódzki powołanym na wstępie postanowieniem z dnia 16 października 2017 r. odrzucił. Sąd zwrócił uwagę, że na postanowienie wydane na podstawie art. 260 § 1 Ppsa zażalenie nie przysługuje. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył A. K., zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie z uwagi na niezgodność z prawem i bezzasadność. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W związku z nowelizacją ustawy Ppsa wprowadzoną z dniem 15 sierpnia 2015 r. ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r., poz. 658) czynności w zakresie przyznania prawa pomocy wykonuje referendarz sądowy (art. 258 § 1 oraz 258 § 2 pkt 7 in fine Ppsa). Postępowanie sądowe w sprawie zostało wszczęte skargą z dnia 16 marca 2017 r., zatem mają do niego zastosowanie przepisy znowelizowane. Na mocy przepisu art. 260 § 1 Ppsa sprzeciw od postanowień rozpoznaje sąd wydając postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza zmienia albo utrzymuje w mocy. WSA orzeka w tym przypadku jako sąd drugiej instancji, stosując przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 Ppsa). Zakres orzeczeń wojewódzkiego sądu administracyjnego, od których można wnieść zażalenie, określa przepis art. 194 § 1 Ppsa. W związku z powyższym wskazać należy, że na postanowienie WSA utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy zażalenie nie przysługuje. Słusznie zatem WSA w Krakowie ocenił wniesione przez skarżącego zażalenie jako niedopuszczalne, a przez to podlegające odrzuceniu. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa, orzekł jak w sentencji.