II OZ 1363/17

Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. i J. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 września 2017 r. sygn. akt II SA/Wr 522/17 odmawiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. i J. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia renty planistycznej postanawia: oddalić zażalenie

SKO w Jeleniej Górze decyzją z dnia [...] maja 2017 r. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Zgorzelec z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] ustanawiającą jednorazowa opłatę wysokości 3900 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości gruntowej położonej w K. w granicach działki [...]. A. i J. Z. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na w/w decyzję SKO w Jeleniej Górze z dnia [...] maja 2017 r. W skardze wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek wskazali, że wykonanie decyzji może spowodować po stronie skarżących szkodę w zakresie, w jakim szybsze uzupełnienie operatu szacunkowego przez biegłego miałoby wpływ na poczynione tam ustalenia i wyliczenia szczególnie aktualnej wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem skarżących nie ulega wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie niezwłoczne wykonanie decyzji w przedmiocie ustalenia renty planistycznej wywołać może po stronie skarżących szkodę, szczególnie, że w porównaniu z pierwotnie wydaną decyzją opłata w obecnym jej kształcie została zmniejszona o połowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, postanowieniem z dnia 11 września 2017 r. na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), - dalej p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarżący we wniosku nie podali żadnych przekonujących argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Pamiętać należy, że wstrzymanie wykonalności decyzji następuje zawsze na wniosek strony, a zatem wykazanie, że istnieją pozytywne przesłanki, od których ustawa uzależnia wstrzymanie decyzji przez sąd, spoczywa na stronie składającej taki wniosek. Nie jest zatem zasadny wniosek o wstrzymanie wykonalności decyzji, w którym strona nie wskazuje, jakie szkody wystąpią w razie wykonania tej decyzji, czy też jakie nieodwracalne skutki wykonanie decyzji spowoduje, oraz nie uzasadnia swojego stanowiska uprawdopodabniając te okoliczności. A. i J. Z. pismem z dnia 29 września 2017 r. wnieśli zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 września 2017 r. zarzucając mu błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę zaskarżonego postanowienia, a polegający na przyjęciu, że stosunku do skarżących, wobec nieudowodnienia swojej sytuacji majątkowej, nie zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania decyzji w rozumieniu art. 63 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie ma okoliczność, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła w sposób wystarczający zaistnienia przesłanek wskazanych w cytowanym przepisie. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Brak dokładnego wskazania przesłanek wymaganych przez przepis art. 61 § 3 ustawy uniemożliwia Sądowi ocenę zasadności złożonego przez stronę skarżącą wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Tylko uzasadniony wniosek może zostać rozpoznany zgodnie z intencją strony, bowiem brak uzasadnienia nie pozwala na ocenę, czy opisane powyżej przesłanki w danej sprawie zachodzą. Sąd administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego formułowania argumentów uzasadniających wniosek o wstrzymanie, a obowiązek w tym zakresie spoczywa na wnioskodawcy. Natomiast argumentacja zawarta w zażaleniu również jedynie ogólnikowo wskazuje na możliwość wyrządzenia szkody. Zasadnie podniósł Sąd I instancji, że obowiązek zapłaty świadczenia pieniężnego, z natury rzeczy jest odwracalny, ponieważ w przypadku ewentualnego uwzględnienia przez Sąd skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji, skarżący będzie uprawniony do zwrotu uiszczonej opłaty. Z powyższych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.