II OZ 1345/25

Dnia 16 września 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 16 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. H. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 18 grudnia 2024 r., sygn. akt II SA/Rz 597/24 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi E. H. na postanowienie Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 marca 2024 r., nr OA.7722.1.4.2024 w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia postanawia: oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 grudnia 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", odrzucił skargę, ponieważ na wezwanie Sądu skarżący nie uzupełnił w terminie braków formalnych skargi przez podanie nr PESEL i uiszczenie wpisu sądowego od skargi. Sąd wskazał, że zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału II WSA w Rzeszowie z 15 i 14 maja 2024 r. wezwano skarżącego odpowiednio do uiszczenia wpisu od skargi oraz podanie nr PESEL skarżącego, w terminie 7 dni, licząc od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie skierowano do skarżącego na adres podany w skardze. Przesyłkę po dwukrotnym awizowaniu (w dniu 17 maja 2024 r. i 27 maja 2024 r.) zwrócono do Sądu. Skutek doręczenia nastąpił w dniu 31 maja 2024 r. (art. 73 § 4 p.p.s.a.). Termin do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skargi upływał z dniem 7 czerwca 2024 r. Wpis nie został uiszczony, braki formalne skargi nie zostały również uzupełnione w tym terminie. W dniu 19 czerwca 2024 r. do Sądu I instancji wpłynął wniosek przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, nadany za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 17 czerwca 2024 r. Wraz z wnioskiem skarżący uiścił wpis od skargi w kwocie 100 zł oraz podał nr PESEL. Postanowieniem z dnia 8 lipca 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odmówił uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu. Postanowieniem z dnia 20 listopada 2024 r., sygn. akt II OZ 647/24, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na powyższe postanowienie. W tych warunkach Sąd I instancji zastosował art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 p.p.s.a., i skargę odrzucił. Zażalenie na ww. postanowienie wniósł skarżący, podnosząc zarzuty naruszenia art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 2 p.p.s.a. oraz art. 57 § 1 w zw. z art. 70 § 1 p.p.s.a., akcentując brak swojej winy w uchybieniu terminu i kontestując to, że ponosi odpowiedzialność za nieprawidłowe wskazanie adresu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie podlega uwzględnieniu. Zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Argumentacja zażalenia w zasadzie nie kwestionuje, że strona skarżąca nie uzupełniała na wezwanie Sądu braków formalnych skargi przez podanie nr PESEL i uiszczenie wpisu sądowego od skargi. W zażaleniu skarżący w dalszym ciągu kontestuje ocenę co do tego, że do uchybienia terminu doszło z jego winy, w sytuacji gdy w sprawie już prawomocnie przesądzono, że nie zachodzą podstawy do przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, ponieważ skarżący nie wykazał braku swojej winy w niedochowaniu terminu. O tym bowiem przesądził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 listopada 2024 r., sygn. akt II OZ 647/24, stwierdzając, że fakt przebywania skarżącego pod adresem wykonywania działalności gospodarczej nie uzasadniał uznania, iż nie ponosił on winy w uchybieniu terminowi. Na aktualnym zaś etapie postępowania sądowoadministracyjnego przedmiotem oceny był wyłącznie fakt nieuzupełnienia braków formalnych w terminie, a nie powody niedochowania terminu – co było już przedmiotem wcześniejszej oceny na etapie rozpoznawania wniosku o przywrócenie terminu. Nie ulega zaś wątpliwości, że Sąd I instancji skierował do skarżącego wezwania do uzupełnienia braków formalnych prawidłowo na adres podany w skardze. Stosowne wezwania zostały skarżącemu doręczone w trybie art. 73 p.p.s.a. (doręczenie zastępcze). A mianowicie, z akt sprawy wynika, że przesyłka była dwukrotnie awizowana, tj. w dniu 17 maja 2024 r. i 27 maja 2024 r., co oznacza, że prawny skutek doręczenia przesyłki nastąpił w dniu 31 maja 2024 r., na co też trafnie wskazał Sąd I instancji. W tych warunkach do dnia 7 czerwca 2024 r. przysługiwał skarżącemu termin do podania nr PESEL i uiszczenia wpisu od skargi. Jednak skarżący nie uzupełnił ww. braków formalnych skargi w terminie. Za pomocą argumentacji zażalenia nie podważono skuteczności doręczenia wezwania skarżącemu w trybie art. 73 p.p.s.a., ponieważ w tym zakresie skarżący nie może skutecznie zasłaniać się brakiem swojej winy, o czym wyżej była mowa. Nie może też skutecznie podnosić, że Sąd I instancji dokonał błędnego doręczenia wezwań skoro przesyłkę skierowano na adres wskazany przez skarżącego w skardze. Zgodnie z art. 46 § 2 pkt 1 lit. a p.p.s.a. pismo strony powinno zawierać, w przypadku gdy jest pierwszym pismem w sprawie, oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku – adresu do doręczeń. Jeżeli w skardze taki adres skarżący wskazał, to brak jest podstaw do uznania, że skierowanie przez Sąd I instancji przesyłki na tak wskazany adres było błędne. Mając powyższe na względzie, Sąd I instancji prawidłowo zastosował art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 p.p.s.a., odrzucając skargę, w sytuacji gdy na wezwanie Sądu strona skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi. W tych warunkach nie można doszukać się wskazywanego w zażaleniu naruszenia przepisów postępowania, skoro zgodnie z obowiązującymi przepisami nieuzupełnienie braków formalnych skargi przez stronę skarżącą na wezwanie sądu, uprawniało sąd administracyjny do odrzucenia skargi. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.