II OZ 1329/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu w dniu 16 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 maja 2025 r. sygn. akt II SA/Łd 252/25 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M.B. na postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 17 lutego 2025 r., nr 24/2025, znak: WOP.7722.5.2025.DM w przedmiocie zobowiązania do wstrzymania prowadzenia robót budowlanych przy budowie budynku postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 22 maja 2025 r., sygn. akt II SA/Łd 252/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", odrzucił skargę M.B. (dalej: "skarżąca") na postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 17 lutego 2025 r., nr 24/2025, znak: WOP.7722.5.2025.DM w przedmiocie zobowiązania do wstrzymania prowadzenia robót budowlanych przy budowie budynku. Powodem odrzucenia skargi było nieuiszczenie przez skarżącą wpisu od skargi w terminie do tego wyznaczonym pomimo wcześniejszego wezwania skarżącej do jego wniesienia. Skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła zażalenie na powyższe postanowienie zaskarżając je w całości. W zażaleniu zarzucono naruszenie art. 220 § 3 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi w sytuacji, gdy nie wezwano pełnomocnika skarżącej do uiszczenia opłaty od skargi. Wskazano, że pełnomocnik skarżącej nie otrzymał wezwania do uiszczenia wpis sądowego, a w kopercie znajdowało się jedynie zobowiązanie do złożenia podpisanego odpisu skargi, wskazania numeru PESEL oraz miejsca zamieszkania skarżącej. Wobec powyższego pełnomocnik uzupełnił braki formalne skargi, natomiast opłaty nie uiścił, ponieważ nie otrzymał wezwania. Zaznaczono, że pełnomocnik skarżącej jest świadomy konieczności uiszczenia wpisu od skargi niemniej jednak czekał na przedmiotowe wezwanie. W ocenie pełnomocnika wezwanie do uiszczenia wpisu powinno zostać wysłane osobnym listem lub poprzez system e-doręczeń, gdyż pełnomocnik posiada stosowną skrzynkę. Jednocześnie – wskazując na treść złożonego wniosku o przywrócenie terminu – pełnomocnik skarżącej zauważył, że nie ponosi winy w uchybieniu terminowi do usunięcia braku fiskalnego skargi. Wyjaśnił, że w okresie od 6 maja 2025 r. do 11 czerwca 2025 r. nie mógł uzupełnić braków fiskalnych skargi z uwagi na chorobę dzieci, która wymagała całodobowej opieki oraz kwarantanny. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Skoro z art. 220 § 1 p.p.s.a. wynika obowiązek opłacenia pisma podlegającego opłacie, którą bez wątpienia jest skarga jako pismo, które inicjuje postępowanie (art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a.), to profesjonalny pełnomocnik wnoszący skargę powinien taką opłatę sądową uiścić wraz ze złożeniem skargi. O odrzuceniu skargi zadecydowała okoliczność, że pełnomocnik pomimo wezwania nie uiścił wpisu w przewidzianym do tego terminie. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru jednoznacznie wynika, że przesyłka skierowana do pełnomocnika skarżącej zawierała wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu. Zwrotne potwierdzenie odbioru jest dokumentem urzędowym i korzysta z domniemania prawdziwości faktów nim stwierdzonych. Pełnomocnik musiałby zatem, chcąc obalić to domniemanie, uprawdopodobnić, że takiego wezwania w przesyłce nie było. Pełnomocnik jednak nie uwiarygodnił swych twierdzeń w tym zakresie. Z akt sprawy wynika, że z niewyjaśnionych powodów pełnomocnik wskazał numer PESEL i miejsce zamieszkania skarżącej oraz przedłożył podpisany odpis skargi pomijając obowiązek uiszczenia wpisu od skargi. Będąc profesjonalnym pełnomocnikiem o wymogu opłacenia skargi wiedział co przyznał w zażaleniu. W tej sytuacji, gdy został wezwany do wskazania numeru PESEL, miejsca zamieszkania skarżącej oraz przedłożenia podpisanego odpisu skargi, mając na uwadze staranne prowadzenie powierzonych mu spraw, powinien zweryfikować, czy dokonał również opłaty za przedmiotową skargę. W ocenie NSA, Sąd pierwszej instancji nie miał żadnych podstaw aby uznać, że korespondencja przesłana pełnomocnikowi była niekompletna. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru stosowne wezwania zostały doręczone 30 kwietnia 2025 r. i do 7 maja 2025 r. należało je wykonać. Tego jednak nie uczyniono. Skoro pełnomocnik nie dokonał opłaty wnosząc skargę, to powinien ją uzupełnić nawet bez uprzedniego wezwania sądu. Wezwanie w tym zakresie zostało mu doręczone co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru ale opłata nie została dokonana w wyznaczonym do tego terminie. W tej sytuacji zasadnym było odrzucenie skargi stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a. Jednocześnie art. 220 § 3 p.p.s.a. nie uzależnia w żadnym stopniu odrzucenia skargi od tego, czy należny wpis nie został uiszczony z przyczyn zawinionych przez stronę, czy też strona nie ponosi winy za uchybienie terminowi do uiszczenia wpisu. Stwierdzenie obiektywnej okoliczności, jaką jest nieuiszczenie wpisu sądowego w wymaganym terminie, jest wystarczającą przesłanką odrzucenia skargi. Odnosząc się do zarzutu braku doręczenia wezwania za pomocą środków komunikacji elektronicznej wskazać należy, że zgodnie z art. 74a § 1 p.p.s.a. doręczenie pism przez sąd następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej, jeżeli strona spełniła jeden z następujących warunków: 1) wniosła pismo w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą sądu lub organu, za pośrednictwem którego składane jest pismo; 2) wystąpiła do sądu o takie doręczenie i wskazała sądowi adres elektroniczny; 3) wyraziła zgodę na doręczanie pism za pomocą tych środków i wskazała sądowi adres elektroniczny. Żadna ze wskazanych powyższej przesłanek nie ziściła się w niniejszej sprawie. Zarówno skarga jak i pozostałe pisma w sprawie przesłane były za pośrednictwem tradycyjnej poczty. Pełnomocnik ani razu nie użył e-adresu do kontaktu z Sądem, ani przede wszystkim nie wskazał go jako preferowanej formy doręczeń. Tym samym nie można było uwzględnić argumentacji pełnomocnika skarżącej odnośnie braku doręczenia wezwania za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.