II OZ 1263/17

. POSTANOWIENIE Dnia 26 października 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj po rozpoznaniu w dniu 26 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. sp. j. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 września 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 1809/17 oddalające wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi W. sp. j. z siedzibą w W. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] maja 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 14 września 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 1809/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając w oparciu o art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił wniosek W. sp. j. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania postanowienia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] maja 2017 r. znak [...], którym utrzymano w mocy postanowienie [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] odmawiające uwzględnienia zarzutów wniesionych w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd podniósł, że w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia dotyczy aktu administracyjnego, którym organ odmówił uwzględnienia zarzutów. Tym samym zaskarżone postanowienie, nie nałożyło na stronę żadnych obowiązków, ani nie przyznało jej praw, określonych w przepisach prawa. W świetle powyższego, wobec faktu, że postanowienie to nie podlega wykonaniu (czy to w sposób dobrowolny, czy przy zastosowaniu przymusu egzekucyjnego), wniosek o wstrzymanie jego wykonania nie może być, zdaniem Sądu, uwzględniony. Zażaleniem W. sp. j. z siedzibą w W. zaskarżyła powyższe postanowienie w całości, wnosząc o jego uchylenie bądź zmianę polegającą na uwzględnieniu wniosku. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sytuacji, gdy wykonalność postanowienia ma o wiele szersze znaczenie, niż przypisuje Sąd I instancji i odnosi się także do jej skutków procesowych, które polegają na tym, że wykonanie demontażu zabudowy podcieni wiązałoby się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody nie tylko dla skarżącej Spółki, lecz i osób trzecich, ale też spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że odmowa uwzględnienia zarzutu odroczenia terminu wykonania obowiązku doprowadzenia zabytku do poprzedniego stanu poprzez usunięcie zabudowy podcieni oznacza, że tytuł wykonawczy nr [...] może być realizowany. A zatem wbrew ocenie Sądu przedmiot ochrony tymczasowej jak najbardziej nadaje się do wykonania i wykonaniu podlega, gdyż nieudzielanie tej ochrony oznaczać będzie możliwość prowadzenia egzekucji. Przymuszenie Spółki do demontażu zabudowy podcieni wiązałby się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków. W skardze wskazano na brak zgody dysponenta przestrzenią publiczną na wyłączenie jej części z ruchu celem przygotowania i przeprowadzenia prac demontażowych. Spółka niechybnie poniosłaby szkodę polegającą na utracie istotnej części przychodów z tytułu zarządzania lokalem oraz sprzedaży artykułów spożywczych w objętej decyzją części lokalu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017, poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Przez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć szkodę zarówno majątkową, jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia prawne i faktyczne skutki to następstwa, które powodują istotną i trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że wniosek skarżącej Spółki dotyczący wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia nie mógł być uwzględniony. Przede wszystkim podnieść należy, że samo powołanie się na konsekwencje w sferze finansowej nie uprawnia do oceny, iż wykonanie kwestionowanej decyzji lub postanowienia skutkować może wyrządzeniem stronie znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Dla spełnienia przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu konieczne jest wykazanie, że uszczuplenie majątkowe będzie "znaczne" dla strony skarżącej. Sąd nie może domniemywać, że wykonanie określonego w zaskarżonej decyzji lub postanowieniu obowiązku wiąże się z poniesieniem straty, która będzie dla strony znacząca w kontekście jej ogólnej sytuacji majątkowej (por. postanowienia NSA z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OZ 664/12 i z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt II OZ 71/13 - orzeczenia dostępne w CBOSA). Ponadto wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia sprzeciwia się charakter tego aktu. Przedmiotem zaskarżonego postanowienia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] maja 2017 r. jest odmowa uwzględnienia zarzutów wniesionych w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego zmierzającego do wyegzekwowania obowiązku doprowadzenia zabytku do poprzedniego stanu. Postanowienie to nie wywołuje żadnych skutków w sferze interesu prawnego strony, nie nakłada nowych praw i obowiązków, które podlegałyby wykonaniu czy to w sposób dobrowolny, czy przy zastosowaniu przymusu egzekucyjnego. Nieuwzględnienie zarzutów wniesionych w toku postępowania egzekucyjnego nie wykreowało zatem nowej sytuacji skarżącej Spółki w sferze jej obowiązków, a ewentualne wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie wpłynęłoby na tok postępowania egzekucyjnego (zob. postanowienie NSA: z dnia 6 czerwca 2017 r., sygn. akt II OZ 578/17; z dnia 6 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OZ 334/16 - orzeczenia dostępne w CBOSA). Tym samym zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, a wniesione na nie zażalenie niezasadne. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.