II OZ 1246/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący Sędzia NSA Roman Ciąglewicz po rozpoznaniu w dniu 4 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 października 2024 r., sygn. akt II SPP/Wr 47/24 o utrzymaniu w mocy zaskarżonego zarządzenia w sprawie ze skargi R. P. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 października 2023 r., nr 1009/2023 r. w przedmiocie podjęcia z urzędu zawieszonego postępowania administracyjnego w sprawie odwołania od decyzji nakazującej zaniechanie dalszych robót budowlanych postanawia odrzucić zażalenie.

R. P. (DALEJ: "SKARŻĄCY") PISMEM Z DNIA 5 CZERWCA 2024 R. WNIÓSŁ O ZWOLNIENIE OD KOSZTÓW SĄDOWYCH I USTANOWIENIE PROFESJONALNEGO PEŁNOMOCNIKA. Skarżący pismem z dnia 21 czerwca 2024 r. został pouczony o treści art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm.), dalej: P.p.s.a., i wezwany do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy przez złożenie go na urzędowym formularzu i podpisanie – w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Do pisma załączono stosowny formularz PPf. Korespondencja zawierająca formularz PPf doręczona została skarżącemu w dniu 2 lipca 2024 r. Wezwanie pozostało bez odpowiedzi. Wobec wskazanych okoliczności zarządzeniem z dnia 29 lipca 2024 r. sygn. akt II SPP/Wr 47/24, starszy referendarz sądowy pozostawił przedmiotowy wniosek bez rozpoznania. Pismem z dnia 8 sierpnia 2024 r. skarżący wniósł sprzeciw od powyższego zarządzenia referendarza sądowego. Postanowieniem z dnia 22 października 2024 r., sygn. akt II SPP/Wr 47/24, utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że z uwagi na fakt, że skarżący nie złożył w zakreślonym terminie wniosku o przyznanie prawa pomocy na podpisanym urzędowym formularzu, zaszły przesłanki do pozostawienia wniosku złożonego z pominięciem wymogów formalnych bez rozpoznania. Sąd nie dał również wiary twierdzeniom skarżącego, że wypełniony i podpisany formularz przesłał zwykłą przesyłką pocztową, a za jego niedoręczenie winę ponosi operator pocztowy. Skarżący nie przedłożył bowiem żadnego dowodu nadania korespondencji zawierającej pismo uzupełniające braki formalne wniosku o przyznanie prawa pomocy. W wyniku powyższego skarżący pismem z dnia 10 listopada 2024 r. określonym przez niego jako "skarga kasacyjna" wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, wykluczenie z orzekania niewskazanego z imienia i nazwiska sędziego z orzekania w sprawie, zwolnienie z kosztów i opłat oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jako niedopuszczalne podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 260 § 2 P.p.s.a. w sprawach, o których mowa w § 1 (a zatem także sprzeciwów od zarządzeń o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania), wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Analiza zacytowanego powyżej przepisu wskazuje, że z woli ustawodawcy postanowienia i zarządzenia referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy jest traktowane jako orzeczenie wydane w pierwszej instancji, zaś postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu od postanowienia albo zarządzenia referendarza są rozstrzygnięciami wydawanymi w drugiej instancji. Oznacza to, że postanowienie tego sądu o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia albo zarządzenia referendarza sądowego jest ostateczne i nie przysługuje od niego zażalenie ani żaden inny środek odwoławczy. Skoro zatem od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o utrzymaniu w mocy zarządzenia referendarza sądowego o pozostawieniu wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy nie przysługiwał środek zaskarżenia, to złożone przez skarżącego zażalenie od tego postanowienia należało odrzucić. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie Administracyjny na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.