II OZ 1201/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 3 października 2008 r., sygn. akt II SA/Sz 319/08 przyznające A. F. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi A. F. na pismo [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki ogrodzenia działki wybudowanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na mocy art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", przyznał A. F. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie z jego skargi na pismo [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...]. w przedmiocie nakazu rozbiórki ogrodzenia działki wybudowanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu postanowienia Sąd podniósł, że z przedstawionych przez skarżącego okoliczności wynika, iż jego sytuacja majątkowa uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący A. F. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że rezygnuje z przyznanego radcy prawnego bowiem przyznany w innej sprawie radca prawny działał, zdaniem skarżącego, na jego szkodę. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 ppsa przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Orzeczenie w tej sprawie Sąd wydaje na podstawie oświadczeń strony mając na uwadze okoliczności podane w tym oświadczeniu i w razie potrzeby przedstawione przez stronę dowody. Sąd I instancji oceniając sytuację majątkową i możliwości płatnicze skarżącego, opierając się zatem na przedstawionych przez skarżącego dowodach zasadnie uznał, że zostały wypełnione przesłanki z art. 246 § 1 pkt 1 ppsa. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z zażalenia skarżącego nie wynika aby kwestionował on korzystne dla niego rozstrzygnięcie Sądu I instancji, a jedynie wyraża obawę, iż prawo pomocy przyznane przez Sąd w formie ustanowienia radcy prawnego automatycznie powoduje, iż będzie to ten sam radca prawny, który został skarżącemu przydzielony przez Okręgową Izbę Radców Prawnych w innej sprawie skarżącego toczącej się przed tym Sądem. Wskazać zatem należy, że kwestie dotyczące wyznaczenia konkretnego radcy prawnego, w ramach przyznanego przez Sąd prawa pomocy, rozstrzyga każdorazowo odpowiedni organ samorządu zawodowego adwokatów bądź radców prawnych, w tym przypadku Okręgowa Izba Radców Prawnych w S., której Dziekan wyznaczy na prośbę Sądu pełnomocnika dla skarżącego w sprawie niniejszej. W związku z powyższym skarżący we wszelkich kwestiach związanych z osobą pełnomocnika winien kontaktować się z tą Izbą. Mając powyższe na uwadze, uznać należy, że zażalenie skarżącego nie podlega uwzględnieniu i dlatego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 w związku z art. 197 ppsa.