II OZ 1123/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 17 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W.F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 czerwca 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 1090/16 o odmowie sprostowania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 2017 r. w sprawie ze skargi W.F. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2016 r. [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 20 czerwca 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 1090/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie ze skargi W.F. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2016 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, odmówił sprostowania własnego postanowienia z dnia 22 marca 2017 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż w swoich pismach z dnia 14 kwietnia 2017 r. skarżący stwierdził, że "w oparciu o art. 158 i 159 w związku ze 166 jak też 165 ppsa wnoszę o sprostowanie uzasadnienia postanowienia z 22 marca 2017, które obecnie nie odpowiada prawdzie". W uzasadnieniu swojego wniosku skarżący wskazał, że "najwyraźniej Sędziowie Wydziału VII mają problem nawet z napisaniem o tym, iż ich Koledzy mogliby coś zrobić niezgodnie z prawdą i prawem zamiast tego pisząc bezpodstawnie, iż jakobym we wniosku zawarł: "gołosłowne twierdzenia i subiektywne odczucia" czy "subiektywne i niczym niepoparte przekonanie strony". Już bowiem w skardze złożonej w dniu 17 marca 2017r., w której powołałem się na przygotowaną skargę kasacyjną podniosłem, iż Sędziowie rozpatrujący sprawę VII SA/Wa 546/16 złamali zasadę związania wyrokiem NSA II OSK 1324/13, który to zarzut wprost organom NB postawił WSA we Wrocławiu w wyroku z II SA/Wr 645/15. Co ważniejsze, pomimo iż wyrok II SA/Wr 645/15 dostarczyłem (i jest w aktach) Sędziowie rozpatrujący sprawę VII SA/Wa 546/16 wyrok ten pominęli - zatem z uwagi na to iż uchylił on z dniem 4 stycznia 2017r. postanowienie DWINB [...] istotne w tej rozpatrywanej sprawie powoduje, iż wyrok VII SA/Wa 546/16 zapadł wobec nieaktualnego stanu faktyczno - prawnego sprawy.". W ocenie Sądu wskazany wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie, a to dlatego, że postanowienie z dnia 22 marca 2017 r. nie zawiera niedokładności lub innych oczywistych omyłek, podlegających sprostowaniu w trybie art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej "p.p.s.a.". Nadto Sąd wskazał, iż z treści wniosku wynika, że skarżący nie jest zadowolony z postanowienia z dnia 22 marca 2017 r. i zmierza do zmiany orzeczenia, która nie jest dopuszczalna. Zażalenie na postanowienie z dnia 20 czerwca 2017 r. wniósł skarżący, domagając się jego uchylenia i korekty oczywistych omyłek, wskazując że prawdopodobnie osoba sporządzająca uzasadnienie postanowienia korzystała z innego podobnego uzasadnienia i przez pomyłkę pozostawiła stwierdzenia zarzucające skarżącemu "gołosłowne twierdzenia i subiektywne odczucia", "subiektywne i niczym niepoparte przekonanie strony", co nie odpowiada prawdzie w przypadku jego wniosku. Dalej skarżący wyjaśnił, że wniósł o wykreślenie zacytowanych stwierdzeń jako nieprawdziwych, a w dodatku stawiających go w bardzo złym świetle. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 156 § 1 p.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art. 166 p.p.s.a.). Jakkolwiek ustawa nie mówi tego wprost, wykładnia celowościowa uzasadnia pogląd, że sprostowaniu mogą ulegać także niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki popełnione w uzasadnieniu wyroku (por. postanowienie SN z 15.04.1982 r. I PZ 7/82, OSNC 1982, nr 10, poz. 155). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu. Wskazane przez skarżącego fragmenty uzasadnienia postanowienia z dnia 22 marca 2017 r. nie mogą zostać uznane za oczywistą omyłkę pisarską, która mogłaby podlegać sprostowaniu. Trudno bowiem uznać, że wyrażone przez Sąd w uzasadnieniu postanowienia stanowisko stanowi oczywistą, niebudzącą wątpliwości, omyłkę. Zaś to, że skarżący nie zgadza się z konkretnymi stwierdzeniami Sądu wyrażonymi w spornym uzasadnieniu nie uzasadnia sprostowania orzeczenia w żądanym zakresie. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.