II OZ 1121/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 17 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. i M. W. na zarządzenie sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 sierpnia 2017 r. sygn. akt VII SAB/Wa 111/14 o pozostawieniu bez rozpoznania pisma D. W. i M. W. z dnia 12 marca 2016 r. oraz pisma D. W. i M. W. z dnia 2 maja 2016r. w sprawie ze skargi D. W. i M. W. na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki postanawia oddalić zażalenie.

Zaskarżonym zarządzeniem sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 sierpnia 2017 r. pozostawiono bez rozpoznania pisma skarżących D. W. i M. W. z dnia 12 marca 2016 r. oraz pisma D. W. i M. W. z dnia 2 maja 2016 r. W uzasadnieniu powyższego zarządzenia wskazano, że zgodnie z zarządzeniem z dnia 10 czerwca 2016 r. skarżący zostali wezwani do jednoznacznego sprecyzowania zawartych w pismach z dnia 12 marca 2016 r. i 2 maja 2016 r. żądań i wskazania, w jaki sposób w ich ocenie wyrok z dnia 19 lutego 2016 r. winien zostać uzupełniony– w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Ponieważ w wyznaczonym terminie skarżący nie dokonali sprecyzowania zgodnie z wezwaniem na podstawie art. 49 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) zarządzono jak na wstępie. Zażalenie na powyższe zarządzenie złożyli D. W. i M. W. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stwierdzić trzeba, że w okolicznościach niniejszej sprawy, prawidłowo stwierdzono, że pisma skarżących z dnia 12 marca 2016 r. i 2 maja 2016 r. nie odpowiadają wymogom z art. 46 § 1 P.p.s.a., bowiem – przy uwzględnieniu przedmiotu niniejszej sprawy, tj. skargi na bezczynność – nie pozwalają na odczytanie, w jakim zakresie skarżący żądali uzupełnienia wyroku z dnia 19 lutego 2016 r. W związku z tym prawidłowo przy zastosowaniu art. 49 § 1 P.p.s.a. wezwano zarządzeniem z dnia 10 czerwca 2016 r. skarżących do sprecyzowania wniosków zawartych w tych pismach, czego skarżący jednak nie wykonali. W związku z tym należało zastosować sankcję, o której mowa w ww. przepisie, tj. zarządzić pozostawienie przedmiotowych pism bez rozpoznania. Z tych też przyczyn kontrolowane niniejszym zażaleniem zarządzenie jest prawidłowe. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. oddalił wniesione zażalenie.