II OZ 1112/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 17 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 26 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Bd 326/15 o odrzuceniu skargi J. W. na postanowienie Kujawsko – Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia postanawia oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 26 stycznia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę J. W. na postanowienie Kujawsko – Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2015 r. w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 10 grudnia 2015 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi skarżąca złożyła kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Postanowieniem z dnia 25 lipca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Zażalenie na to orzeczenie Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 10 listopada 2016 r. oddalił. Na podstawie zarządzenia sędziego z dnia 17 listopada 2016 r. skarżąca została wezwana do wykonania w terminie 7 dni prawomocnego zarządzenia z dnia 10 grudnia 2015 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało doręczono w dniu 12 grudnia 2016 r. Ponieważ wpis w zakreślonym terminie, który upłynął 19 grudnia 2016 r., nie został uiszczony, Sąd orzekł jak na wstępie na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.). Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła J. W., wskazując na swoją sytuację rodzinną i majątkową. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 220 § 1 P.p.s.a.: "Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania". W okolicznościach niniejszej sprawy, Przewodniczący Wydziału po prawomocnym rozpoznaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy, ponownie wezwał skarżącą do wykonania zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu, w ustawowym terminie i z zagrożeniem w postaci odrzucenia skargi. Ponieważ skarżąca nie wykonała zarządzenia z dnia 17 marca 2016 r. i nie uiścił wymaganego wpisu, czego zresztą nawet nie kwestionuje w rozpoznanym zażaleniu, zaistniała podstawa do zastosowania ww. sankcji, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo orzekł w kontrolowanym postanowieniu. W odniesieniu z kolei do argumentacji zażalenia stwierdzić trzeba, że sytuacja materialna skarżącej została oceniona w prawomocnym postanowieniu Sądu z dnia 25 lipca 2016 r. (utrzymanym w mocy przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 10 listopada 2016 r.) i pozostawała wiążąca również dla Sądu rozpoznającego niniejsze zażalenie. Na obecnym etapie postępowania ocenie natomiast podlegał jedynie fakt nieuiszczenia przez skarżącą wymaganego wpisu, a więc ustalenie, że wniesiona przez nią skarga zawierała brak formalny (fiskalny), który mimo wezwania nie został usunięty. W tym stanie sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. oddalił wniesione zażalenie.