Wróć do: Orzeczenia NSA

Sygnatura

II OZ 1073/26

Postanowienie NSA z 22 października 2026 r., II OZ 1073/26

Wynik

Oddalono zażalenie

Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia
22 października 2026
Prawomocne
tak

Treść rozstrzygnięcia

Dnia 22 października 2026 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 22 października 2026 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lipca 2026 r., sygn. akt VII SA/Wa 800/26 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w sprawie ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 22 stycznia 2026 r., znak: DOZ-OAiK.650.1104.2025.AJ w przedmiocie nakazu przeprowadzenia prac konserwatorskich i robót budowlanych postanawia: oddalić zażalenie.

Analiza z kontekstem sprawy

Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Warszawie postanowieniem z 22 lipca 2026 r. sygn. VII SA/Wa 800/26, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej przez M. Sp. z o.o. z/s w Krakowie (Spółka) decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (MKiDN, Minister) z 22 stycznia 2026 r. znak: DOZ-OAiK.650.1104.2025.AJ, i poprzedzającej ją decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (MWKZ) z 23 października 2025 r. znak: WSK.5180.601.2018.ML wydanych w przedmiocie nakazu przeprowadzenia prac konserwatorskich i robót budowlanych. W uzasadnieniu swego postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że pismem z 3 marca 2026 r. M. Spółka wniosła skargę na w/w decyzję MKiDN utrzymującą w mocy decyzję MWKZ nakazującej stronie skarżącej przeprowadzenie prac konserwatorskich i robót budowlanych w [...], położonej przy ul. [...] w O., gm. B., polegających na: 1) wykonaniu pełnego stemplowania zachowanej (i odsłoniętej) konstrukcji więźby dachowej. W przypadku elementów zdegradowanych, których zabezpieczenie nie będzie możliwe, należy je wymienić na nowe, o wymiarach przekroju zapewniających spełnienie warunków normatywnych; 2) otworzenie zarwanej części ustroju nośnego (konstrukcji płatwiowo-krokwiowej) dachu oraz pokrycia z dachówki; 3) uszczelnieniu wszystkich nieszczelności zachowanego pokrycia dachowego poprzez uzupełnienie dachówek; 4) odtworzeniu ustroju nośnego stropów w pomieszczeniach, gdzie doszło do ich zarwania oraz wykonaniu na belkach stropowych deskowania pełnego, tworząc tzw. strop nagi; 5) wprowadzeniu układu rynnowo-spustowego w całym obiekcie z uwzględnieniem odprowadzenia wód opadowych na odpowiednią odległość od budynku, tak aby nie doprowadzać do zalewania fundamentów i gruntu wokół obiektu; 6) wykonaniu korekty aktualnego ukształtowania terenu wokół zabytkowej willi, tak aby uzyskany został spadek ukierunkowany "od budynku"; 7) wykonaniu szycia prętami ze stali nierdzewnej zarysowań lub pęknięć na ścianach ceglanych wraz z wykonaniem iniekcji uszkodzeń zaczynem systemowym mineralnym. Drobne rysy występujące na ścianach nośnych w nadprożach otworów okiennych i drzwiowych należy zabezpieczyć poprzez zastosowanie niskociśnieniowej iniekcji systemowym zaczynem mineralnym; 8) uzupełnieniu ubytków i kawern w ceglanych murach materiałem analogicznym do zastosowanego pod względem parametrów technicznych. W przypadku uszkodzonych nadproży należy wzmocnić je poprzez osadzenie (kotwienie) prętów ze stali nierdzewnej, celem dowiązania do części rdzeniowej ścian; 9) przemurowaniu nadproży okiennych i drzwiowych, w których doszło do znacznych uszkodzeń w postaci pęknięć, rozwarstwień i odspojeń; 10) usunięciu z wnętrza budynku zalegających śmieci i gruzu, z wyłączeniem elementów zabytkowych, takich jak oryginalne cegły pochodzące z obiektu, skrzydła drzwiowe i okienne. Elementy te należało składować w bezpiecznym i suchym miejscu; 11) zabezpieczeniu wszystkich otworów okiennych oraz drzwiowych poprzez montaż (od zewnętrznej strony) płyt OSB; 12) usunięciu wszystkich samosiewów porastających budynek oraz samosiewów drzew rosnących w jego bezpośrednim sąsiedztwie - w odległości nie mniejszej niż 1,5 m liczonej od ścian budynku, a także chylących się w jego stronę. Rośliny należy usunąć mechanicznie, nie wyrywając korzeni ani karp z uwagi na możliwość uszkodzenia budynku. Termin wykonania prac określonych w "sentencji" decyzji wyznaczono do dnia 31 października 2026 r. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Spółka w skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd pierwszej instancji wskazał, że uzasadniając wniosek o wstrzymanie pełnomocnik skarżącej podano, iż mimo, że skarżąca pozostaje formalnym właścicielem nieruchomości - [...] -od wielu lat faktycznie pozbawiona jest możliwości wykonywania podstawowych atrybutów prawa własności. Nieruchomość pozostaje zajmowana przez osoby trzecie, nieposiadające tytułu prawnego a postępowanie o jej wydanie nie zostało jeszcze prawomocnie zakończone. Pełnomocnik podniosła, że skarżąca nie ma realnej możliwości wejścia na teren nieruchomości, prowadzenia prac budowlanych ani sprawowania nad nimi faktycznej kontroli. Niezależnie od powyższego wskazano, że termin wyznaczony w decyzji organu I instancji tj. do 31 października 2026 r. zostaje zdaniem skarżącej niedostosowany do jej rzeczywistych możliwości logistycznych oraz administracyjno-prawnych, jest terminem nierealnym do dochowania. Skarżąca podniosła, że wykonanie decyzji nakładającej szeroki zakres obowiązków konserwatorskich i budowlanych wywoła nieodwracalne skutki i spowoduje powstanie znacznej szkody majątkowej i trudnych do odwrócenia skutków. Wskazano, że wykonanie decyzji wiąże się z koniecznością poniesienia znacznych nakładów finansowych na przygotowanie dokumentacji, organizację procesu inwestycyjnego oraz realizację prac Po drugie niewykonanie obowiązków w wyznaczonym terminie naraża skarżącą na wszczęcie postępowania egzekucyjnego, stosowanie środków przymusu oraz nakładanie sankcji finansowych. Po trzecie, wykonanie przed rozpoznaniem skargi rodzi ryzyko powstania skutków trudnych do odwrócenia. Zdaniem strony skarżącej wykonanie zaskarżonej decyzji na etapie poprzedzającym rozpoznanie skargi przez sąd prowadziłoby do powstania po jej stronie realnego i wysokiego ryzyka wyrządzenia znacznej szkody majątkowej oraz skutków trudnych do odwrócenia. Podniesiono, że obowiązek realizacji kosztowych prac wobec nieruchomości, której skarżąca nie może objąć w faktyczne władanie, rodzi stan obiektywnej niewykonalności decyzji, a jednocześnie naraża skarżącą na sankcje finansowe oraz ponoszenie wydatków pozbawionych racjonalnego uzasadnienia gospodarczego. Wskazując na powyższe sąd pierwszej instancji stwierdził, że wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie, gdyż skarżąca nie uprawdopodobniła ani nie udokumentowała zaistnienia ustawowych przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2026 poz. 143, Ppsa). Strona skarżąca nie przedstawiła żadnego kosztorysu, szacunkowych kosztów wykonania obowiązków wynikających z decyzji, nie wykazała też relacji potencjalnych wydatków do rozmiarów prowadzonej przez nią działalności. Nie przedstawiła swojej sytuacji majątkowej, nie opisała też w jakiej sytuacji finansowej się znajduje. Sąd ten zauważył, że skarżąca jest spółką z o.o. (podmiotem gospodarczym prowadzącym działalność), do wniosku skarżąca nie załączyła jednak żadnych dokumentów źródłowych, które obrazowałyby jej obecną sytuację finansową i majątkową, takich jak sprawozdania finansowego, bilansu, rachunku zysków i strat, deklaracji podatkowych obrazujących osiągany przychód i dochód, wykaz środków trwałych oraz innych składników majątkowych oraz wyciągów z rachunków bankowych. W ocenie sądu a quo, brak powyższego uniemożliwił temuż sądowi odniesienie do potencjalnych kosztów prac do kondycji finansowej Spółki oraz ocenę czy wydatki te zagrożą jej płynności finansowej lub doprowadzą do zachwiania jej działalności gospodarczej. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła Spółka, zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 61 § 3 Ppsa, poprzez jego błędną wykładnię i dowolne uznanie, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, podczas gdy: a) w uzasadnieniu skargi skarżąca odniosła się do konkretnych zdarzeń i okoliczności, które uzasadniają wstrzymanie wykonania decyzji organów administracyjnych, a w szczególności faktu, iż skarżąca pozbawiona jest prawa do korzystania i rozporządzania [...], co uniemożliwia jej wykonanie prac konserwatorskich i robót budowlanych, wskazanych w treści decyzji organu I instancji w terminie określonym w decyzji nakazowej, b) w uzasadnieniu skargi skarżąca uprawdopodobniła wystąpienie przesłanek uprawniających do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie decyzji organów administracyjnych, tj. że zachodzi niebezpieczeństwo realnego i wysokiego ryzyka wyrządzenia znacznej szkody majątkowej oraz skutków trudnych do odwrócenia, bowiem pomimo, że skarżąca nie jest w posiadaniu [...] i nie ma możliwości realizacji prac konserwatorskich i robót budowlanych do 31.10.2026 r., brak wstrzymania ww. decyzji, naraża skarżącą na sankcje wynikające wprost z ustawy z 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji m. in. poprzez wszczęcie procedury wykonania zastępczego, c) w uzasadnieniu skargi skarżąca uprawdopodobniła wystąpienie przesłanek uprawniających do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie decyzji organów administracyjnych, tj. iż zachodzi niebezpieczeństwo realnego i wysokiego ryzyka wyrządzenia znacznej szkody majątkowej oraz skutków trudnych do odwrócenia, bowiem jakakolwiek próba wykonania prac konserwatorskich i robót budowlanych [...] przy obecności osób trzecich zajmujących ten teren bezprawnie, spotka się z natychmiastowym aktem dewastacji tych prac, co miało już miejsce chociażby w latach 2010-2012, oraz 2020-2023, gdzie wykonane przez skarżącą prace zostały kolejno zdewastowane przez osoby, będące w posiadaniu [...], a wobec tego zasady logiki i doświadczenia życiowego nakazują przyjąć iż wszelkie prace nałożone przez skarżącą decyzją organu I Instancji, zostaną w tożsamy sposób zniszczone, d) bezpodstawne jest oparcie odmowy wstrzymania wykonania decyzji organu I jak i II instancji ze względu na fakt, że skarżąca nie przedstawiła żadnego kosztorysu szacunkowych kosztów wykonania obowiązków wynikających z ww. decyzji oraz relacji potencjalnych wydatków do rozmiarów prowadzonej przez nią działalności, w przypadku gdy przestawienie ww. dokumentów, uzależnione jest wyłącznie od możliwości posiadania [...], do której dostępu skarżąca aktualnie nie posiada, tym samym możliwość przedłożenia powyższych dokumentów, uzależniona jest od wyłącznie od uzyskania ww. prawa, 2) art. 133 § 1 w zw. z art. 166 Ppsa poprzez brak dokonania wszechstronnej oceny czy zostały spełnione przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu w oparciu o analizę dokumentów, przedstawionych przez skarżącą i zalegających w aktach postępowania administracyjnego, m. in. prawomocnego z dniem [...] lipca 2026 r. wyroku Sądu Rejonowego w [...], I Wydział Cywilny, z [...] października 2024 r. [...], wydanego w sprawie z powództwa skarżącej, przeciwko osobom zajmującym nieruchomość, które to dokumenty w pełni potwierdzają, że skarżąca podejmuje wszelkie zgodne z prawem działania w celu uzyskania prawa do posiadania nieruchomości, na co skarżąca wielokrotnie zwracała uwagę organom administracyjnym, przed wydaniem decyzji nakazującej wykonanie szeregu prac konserwatorskich i robót budowlanych. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wnosi o: 1) uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz wstrzymanie wykonania decyzji organu I jak i II Instancji, ewentualnie 2) uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w przypadku uznania, że istota sprawy nie została dostatecznie wyjaśniona. Skarżąca wnosi także o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów przedłożonych do zażalenia, tj.: 1) wyroku Sądu Okręgowego w [...] XXVII Wydział Cywilny Odwoławczy z [...].07.2026 r. [...], dla wykazania faktu, iż: a) skarżąca podejmuje wszelkie możliwe i prawnie dozwolone działania, mające na celu przywrócenie posiadania nad [...]; b) niemożliwość wykonania prac konserwatorskich i robót budowlanych [...] do 31.10.2026 r. nie wynika z okoliczności zależnych od skarżącej; c) zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody przez dalsze wykonywanie decyzji organu I Instancji pomimo, iż skarżąca pozbawiona jest prawa posiadania [...]; d) występowania przesłanek do wydania postanowienia organów administracyjnych. Skarżąca w uzasadnieniu wniesionego zażalenia konsekwentnie wskazuje na okoliczność o – jej zdaniem - fundamentalnym znaczeniu dla oceny możliwości wykonania obowiązków nałożonych na nią decyzją organu I instancji, tj. na fakt, że pomimo przysługującego jej prawa własności do nieruchomości zabudowanej [...], od wielu lat faktycznie pozbawiona jest posiadania tej nieruchomości oraz możliwości wykonywania na nią władztwa. W odpowiedzi na zażalenie, Minister wniósł o oddalenie zażalenia i zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Zdaniem Ministra, nie każda, lecz tylko znaczna szkoda może być zatem powodem wstrzymania. Aby spełnić ustawowe wymogi skarżąca powinna wykazać choćby szacunkową wysokość szkody w porównaniu z wartością nieruchomości i własnego mienia, czego nie uczyniła. Dalej Minister odnosząc się do powoływanej przez skarżącą okoliczności, że w [...] mieszkają osoby nie mające ku temu tytułu prawnego stwierdził, że nie przesądza ona - sama w sobie - o braku dostępu do nieruchomości. Może mieć znaczenie tylko przy ocenie dostępu do lokali zajmowanych bez tytułów prawnych. Brak dostępu do lokali nie jest równoznaczny z brakiem możliwości prowadzenia robót przy budynku i w jego bezpośrednim sąsiedztwie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 1 Ppsa wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zatem zasadą jest wykonalność decyzji ostatecznej. Sąd jednak może, choć nie musi, stosownie do treści art. 61 § 3 Ppsa, na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie chodzi przy tym o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji zasadniczo spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie NSA z 26 czerwca 2019 r. II OSK 1824/19, LEX nr 2688516). To na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tj. wykazania, że zaskarżona decyzja w razie wykonania mogłaby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonej w zaskarżonym postanowieniu oceny co do braku podstaw do uwzględnienia przedmiotowego wniosku złożonego przez skarżącą zażalenie nie podważyło. W przedmiotowej sprawie słusznie sąd pierwszej instancji uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie został uzasadniony i udokumentowany w sposób pozwalający na ocenę, czy zaistniały przesłanki przemawiające za udzieleniem ochrony tymczasowej. Powyższego zapatrywania nie zmienia argumentacja zawarta w zażaleniu. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wykazać, że wstrzymanie wykonania decyzji jest w danej sprawie obiektywnie zasadne. Uzasadnienie tych twierdzeń powinno zostać poparte dokumentami źródłowymi zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej składającego wniosek oraz oszacowaniem kosztów wykonania określonych robót budowlanych, uwiarygodnionym stosownymi dokumentami. W rozpatrywanym przypadku skarżąca nie przedstawiła swojej kondycji finansowej, nie przedstawiła także wstępnego kosztorysu prac związanych z realizacją decyzji. Samo odwołanie się do ogólnego stwierdzenia co do wysokich kosztów związanych ze zleconymi robotami budowlanymi i konserwatorskimi nie obrazuje sytuacji finansowej strony i nie czyni zadość prawidłowemu uzasadnieniu wniosku pod kątem ziszczenia się przesłanek do udzielenia ochrony tymczasowej. Bez porównania tych dwóch wartości (sytuacji finansowej strony i kosztów realizacji obowiązku) nie jest możliwe zweryfikowanie twierdzenia strony skarżącej, że w jej przypadku spełniła się przesłanka, o której mowa w art. 61 § 3 Ppsa, tj. że w sprawie mamy do czynienia z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody. Ponadto, w tej sprawie, przy ocenie, czy są podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, należy wziąć pod uwagę jeszcze jeden aspekt, a mianowicie charakter zaskarżonej decyzji wydanej na podstawie art. 49 ust. 1 ustawy z 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. 2024, poz. 1292 ze zm.). Stosownie do treści ww. przepisu, wojewódzki konserwator zabytków może wydać decyzję nakazującą osobie fizycznej lub jednostce organizacyjnej posiadającej tytuł prawny do korzystania z zabytku wpisanego do rejestru, wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, trwałego zarządu albo ograniczonego prawa rzeczowego lub stosunku zobowiązaniowego, przeprowadzenie w terminie określonym w tej decyzji, prac konserwatorskich lub robót budowlanych przy tym zabytku, jeżeli ich wykonanie jest niezbędne ze względu na zagrożenie zniszczeniem lub istotnym uszkodzeniem tego zabytku. Organy konserwatorskie dysponując wykształconą w zakresie historii sztuki i architektury kadrą pracowników, działając w interesie społecznym (zachowanie zabytku dla przyszłych pokoleń), samodzielnie dokonują niezbędnych ustaleń dotyczących aktualnego stanu zachowania obiektu oraz niezbędnych do podjęcia prac konserwatorskich lub robót budowlanych. Sąd rozstrzygając tę wpadkową sprawę musi mieć zatem na uwadze, że zgodnie z decyzjami wydanymi w sprawie to niewykonanie nakazanych prac może doprowadzić do negatywnych skutków dla substancji zabytku. Nie jest zatem w tych okolicznościach także trafny argument, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadniony jest niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Prawdopodobieństwo takie jest niższe niż prawdopodobieństwo, że niewykonanie tych prac doprowadzi do zniszczenia zabytku lub dalszej jego degradacji (por. postanowienie NSA z 13 kwietnia 2023 r. II OZ 164/23, LEX nr 3557978). Naczelny Sąd Administracyjny jest również świadomy skomplikowanej sytuacji prawnej skarżącej, która powołuje się na brak faktycznego dostępu do nieruchomości, zajmowanej przez osoby trzecie, co potwierdzać ma wyrok sądu okręgowego nakazujący jej wydanie, jednakże nie uzasadnia to samo w sobie wstrzymania wykonania decyzji organów obu instancji. Okoliczność ta może wskazywać na trudności w realizacji nałożonego obowiązku w wyznaczonym terminie, nie uprawdopodabnia jednak wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 Ppsa. Jak trafnie wskazuje w odpowiedzi na zażalenie Minister brak dostępu do lokali nie jest równoznaczny z brakiem możliwości prowadzenia robót przy budynku i w jego bezpośrednim sąsiedztwie. Nie ma przeszkód prawno-technicznych do realizowania wskazanych w decyzjach organów prac konserwatorskich i robót budowlanych, które w istocie dotyczyć mają w przeważającej mierze prac zewnętrznych i elewacyjnych oraz otoczenia obiektu. Skarżąca, powołując się przy tym na możliwość nałożenia grzywny w związku z niewykonaniem obowiązku, nie skonkretyzowała przewidywanych konsekwencji finansowych związanych z ewentualnym nałożeniem tych sankcji ani nie wyjaśniła, dlaczego następstwa te miałyby osiągnąć rozmiar uzasadniający zastosowanie ochrony tymczasowej. Co więcej nie sposób pominąć, że kwestia roszczeń windykacyjnych i posesoryjnych dotyczących nieruchomości stanowi domenę prawa cywilnego, a nie administracyjnego, zaś niemożność porozumienia i przerzucanie się pomiędzy właścicielem zabytku a osobami, które były lokatorami [...] odpowiedzialnością za doprowadzenie do postępującej degradacji przedmiotowego zabytku trwa już kilkanaście lat. W konsekwencji należy stwierdzić, że argumentacja przedstawiona w zażaleniu stanowi w istocie rozwinięcie wcześniejszych twierdzeń zawartych we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, jednak nadal nie została – w ocenie Sądu Naczelnego – poparta dowodami lub innymi środkami pozwalającymi na przyjęcie, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków. W postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 61 § 3 Ppsa nie jest wystarczające wskazanie jedynie potencjalnych zagrożeń opartych na przypuszczeniach lub przewidywaniach strony. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 Ppsa w zw. z art. 197 § 1 i 2 Ppsa, orzeczono jak w sentencji.

Informacje o sprawie

Data wpływu
9 września 2026
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ
Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Sędziowie
Robert Sawuła /przewodniczący sprawozdawca/

Powołane przepisy

Powiązane dokumenty

Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny