II OZ 1058/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Teresa Kobylecka, po rozpoznaniu w dniu 11 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 22 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Go 434/17 w przedmiocie odrzucenia skargi J. J. na decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 lutego 2017 r. nr ... w przedmiocie nakazu rozbiórki altany postanawia oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim postanowieniem z dnia 22 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Go 434/17 odrzucił skargę J. J. na decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 lutego 2017 r. nr ... w przedmiocie nakazu rozbiórki altany. W motywach rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że w dniu 2 czerwca 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęła skarga J. J., reprezentowanego przez pełnomocnika profesjonalnego ustanowionego w ramach przyznanego skarżącemu prawa pomocy (postanowienie z dnia 28 marca 2017 r., sygn. akt II SO/Go 2/17), na decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej WINB) z dnia 22 lutego 2017 r. nr ... w przedmiocie nakazu rozbiórki altany. Jak wynika ze stempla pocztowego, skarga wniesiona została – za pośrednictwem WINB, tj. na jego adres – w dniu 18 maja 2017 r. Z przekazanych do Sądu I instancji wraz ze skargą akt administracyjnych wynika, że zaskarżona decyzja WINB z dnia 22 lutego 2017 r. została skarżącemu doręczona w dniu 10 marca 2017 r. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W niniejszej sprawie zaskarżone rozstrzygnięcie zostało doręczone stronie skarżącej dnia 10 marca 2017 r., a zatem termin do wniesienia skargi na tę decyzję upłynął wraz z dniem 10 kwietnia 2017 r. Tymczasem przesyłka zawierająca skargę została nadana dnia 18 maja 2017r., a zatem po upływie terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. Sąd podkreślił, iż złożenie przez skarżącego wniosku o przyznanie prawa pomocy nie spowodowało ani wstrzymania, ani zawieszenia, ani też przerywania terminu do złożenia skargi. Tym samym skarga J. J. wniesiona została z uchybieniem terminu do jej wniesienia. Skarżący ani jego pełnomocnik nie wnosili o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Zgodnie zaś z treścią art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Z uwagi na powyższe Sąd uznał, że bezprzedmiotowym stało się rozpatrywanie wniesionego w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. odrzucił skargę. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący J. J. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie: 1) przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie przepisu art. 53 § 1 p.p.s.a., polegające na błędnej interpretacji zakresu terminów do wniesienia skargi przez ustanowionego pełnomocnika z urzędu, w sytuacji gdy 30-dniowy termin biegnie od dnia otrzymania przez pełnomocnika informacji o ustanowieniu pełnomocnikiem z urzędu w sprawie przez właściwy organ samorządu adwokackiego, 2) 58 § 1 pkt 2 oraz wymienionej ustawy w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy w zw. z art. 244 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez (wynikające z błędnej interpretacji przez WSA art. 53 § 1 p.p.s.a.) odrzucenie skargi do WSA z dnia 18 maja 2017 r. jako spóźnionej, pomimo wniesienia jej w terminie 30 dni od daty doręczenia pełnomocnikowi z urzędu postanowienia o ustanowieniu pełnomocnikiem z urzędu do tej sprawy, co w sposób rzeczywisty pozbawiło skarżącego możliwości realnego skorzystania z prawa do obrony swoich interesów w niniejszym postępowaniu oraz zróżnicowało pozycję skarżącego w stosunku do sytuacji, w której korzystałby "prywatnie" (odpłatnie) z pomocy profesjonalnego pełnomocnika, 3) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na sporządzeniu uzasadnienia, które nie wyjaśnia w sposób należyty podjętego przez sąd rozstrzygnięcia, w szczególności nie wskazuje należycie przepisów, na podstawie których odrzucono skargę skarżącego, tym bardziej że w uzasadnieniu wskazuje się zdawkowo, jakoby miało znaczenie dla sprawy nie złożenie wniosku o przywrócenie terminu, podczas gdy w niniejszej sytuacji brak był ku temu podstaw z uwagi na zachowanie terminu do wniesienia skargi do WSA. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać należy, że ocenę merytorycznej zasadności skargi powinno zawsze poprzedzać badanie jej wymogów formalnych, w tym warunku dopuszczalności takiej skargi, a zatem ustalenie czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), wniesienie skargi po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6), która występuje m.in. w razie niewyczerpania środków zaskarżenia. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Przepis ten jest jednoznaczny i nie pozostawia wątpliwości co do początku biegu zakreślonego w nim terminu, czy też możliwości jego przesunięcia z uwagi na toczące się w sprawie postępowanie o przyznanie prawa pomocy obejmujące ustanowienie pełnomocnika. Jeżeli zatem skarżącemu został doręczony odpis decyzji, bądź innego rozstrzygnięcia w sprawie, to zgodnie z treścią wskazanego wyżej przepisu od tego momentu liczony jest bieg terminu do złożenia skargi niezależnie od tego, czy strona ustanowiła pełnomocnika z wyboru, czy też wystąpiła z wnioskiem o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Wskazać zatem należy, że zaskarżona decyzja WINB z dnia 22 lutego 2017 r. została skarżącemu doręczona w dniu 10 marca 2017 r. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skarga J. J. wniesiona została w dniu 18 maja 2017 r., tym samym została ona wniesiona z uchybieniem terminu do jej wniesienia. Odmienna regulacja dotyczy terminu do wniesienia skargi kasacyjnej (art. 177 § 3 p.p.s.a. Odnosząc się do argumentacji pełnomocnika zawartej w zażaleniu jeszcze raz podkreślić należy, że przepisy dotyczące wniesienia skargi są jasne i nie podlegają interpretacji, nie mogą więc być wykładane ani w kontekście przepisów zawartych w KPC, ani przepisów dotyczących skargi kasacyjnej w procedurze sądowoadministracyjnej. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, uznając zarzuty zażalenia za niezasadne, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. ----------------------- 3