II OZ 1036/18

Dnia 24 października 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 24 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. Sp. j. z siedzibą w M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 112/18 o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia w sprawie ze skargi P. Sp. j. z siedzibą w M. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru budowy postanawia: oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 112/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił skarżącej Spółce przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia na postanowienie z dnia 28 lutego 2018 r. o odrzuceniu skargi. Zażalenie od powyższego postanowienia złożyła skarżąca Spółka. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie podlega uwzględnieniu. Kryterium braku winy wynikające z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", jako warunek przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem zachowania szczególnej staranności strony przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody niedającej się przezwyciężyć. Oceniając wystąpienie powyższej przesłanki, Sąd obowiązany jest przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o własne interesy (por. postanowienie NSA z 18 grudnia 2013 r., I OZ 1199/13). Oznacza to, że strona wnosząca wniosek, celem uprawdopodobnienia braku swojej winy w uchybieniu terminu, powinna wskazać na okoliczności, które nastąpiły nagle i niespodzianie, uniemożliwiając prawidłowe dokonanie czynności procesowej. Ponadto zgodnie z art. 87 § 2 p.p.s.a. konieczne jest wykazanie, że mimo dołożenia szczególnej oraz należytej staranności przy dokonywaniu czynności, do której strona jest zobowiązana, nie było możliwe przezwyciężenie przeszkody powstałej w dochowaniu terminu nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z 22 listopada 2013 r., II FZ 989/13). Chodzi więc nie tylko o uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy, lecz także wykazanie, że powoływane okoliczności stanowiły niemożliwą do przezwyciężenia przyczynę niedochowania terminu. W tej zaś sprawie argumentacja skarżącej Spółki nie odnosi się do przesłanek warunkujących przywrócenie terminu, lecz kwestionuje prawidłowość dokonanego przez Sąd doręczenia wezwania do uzupełnienia braków formalnych zażalenia. Trudno bowiem w takiej sytuacji uznać, że w sytuacji braku skutecznego doręczenia doszło w ogóle do uchybienia terminu, w tym zawinionego bądź – nie przez stronę postępowania. Ponadto tego rodzaju argumentacja odpowiada konkurencyjnemu środkowi prawnemu jakim jest zażalenie na postanowienie o odrzuceniu zażalenia, które to zażalenie zostało rozpoznane przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem o sygn. akt II OZ 1035/18. Z tych względów, na podstawie 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.