II OZ 1017/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 2 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. Ś. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 287/14 odmawiające przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi S. Ś. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

Postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 287/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił S. Ś. przyznania prawa pomocy w sprawie z jego skargi na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania. Odmawiając przyznania skarżącemu prawa pomocy, Sąd wskazał, że wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych jest kolejnym wnioskiem w niniejszej sprawie. Pierwszy wniosek o przyznanie prawa pomocy w powyżej wskazanym zakresie został prawomocnie rozpoznany na mocy postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 czerwca 2014 r. sygn. akt II OZ 623/14. Sąd powołał treść art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") i wskazał, że w rozpoznawanej sprawie, biorąc pod uwagę, że pierwszy wniosek o przyznanie prawa pomocy został prawomocnie oddalony, strona skarżąca przy ponownym wniosku powinna uprawdopodobnić, że nowy wniosek został wniesiony w wyniku pogorszeniem się jej stanu majątkowego w stosunku do tego jaki istniał i został już prawomocnie oddalony. W ocenie Sądu, S. Ś. w kolejnym wniosku o przyznanie prawa pomocy nie przedstawił rzetelnie swojej sytuacji majątkowej. Wezwany po raz kolejny do uzupełnienia przedmiotowego wniosku o stosowne dokumenty i oświadczenia nie wykonał poprawnie zarządzenia Sądu z dnia 22 lipca 2014 r. W szczególności skarżący nie nadesłał żadnych dokumentów potwierdzających jego zadłużenie na kwotę 20.000 zł oraz obrazujących rzeczywiste wydatki miesięczne jakie skarżący ponosi. Z kolei argumentacja skarżącego zawarta w piśmie z dnia 2 sierpnia 2014 r., że "(...) mieszkanie w nowym apartamentowcu (...) kupiłem w ostatnim okresie więzienia mnie przez gang w obozie koncentracyjnym który gang zmienił na szpital psychiatryczny (...). Gotówkę miałem przypadkowo (...)" nie może być uznana jako uzupełnienie wniosku o przyznanie prawa pomocy z uwagi na jej małą wiarygodność. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 165 p.p.s.a. w z w. z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Na powyższe postanowienie skarżący złożył zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wzór wniosku został określony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245). Niezachowanie określonego w tym przepisie wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 257 p.p.s.a., który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08, opubl. ONSAiWSA z 2008 r. Nr 5, poz. 74). Zaś wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania (art. 257 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie, skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w formie pisemnej, ale nie na urzędowym formularzu. W związku z powyższym Sąd I instancji winien był przesłać skarżącemu formularz PPF i wezwać do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy przez złożenie go na urzędowym formularzu PPF dołączonym do wezwania, w zakreślonym terminie, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Jak wynika z akt sprawy, formularz PPF nie został skarżącemu przesłany i nie wezwano skarżącego do uzupełnienia ww. braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wobec tego brak było przesłanek do wydania zaskarżonego postanowienia, bowiem Sąd I instancji winien wszcząć procedurę uzupełnienia braków formalnych wniosku. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.