II OZ 1004/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Hauser po rozpoznaniu w dniu 17 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia G. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 czerwca 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 65/18 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi G. S. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia oddalić zażalenie

Postanowieniem z 19 czerwca 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 65/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej WSA albo sąd I instancji), działając w sprawie ze skargi G. S. (dalej zwanego skarżącym) odrzucił skargę na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] listopada 2017 r., nr [...] wydane w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W WSA wyjaśnił, że skarżący nie wykonał zarządzenia Przewodniczącego Wydziału i nie uiścił w wyznaczonym terminie wpisu od skargi, co skutkowało koniecznością jej odrzucenia na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.). Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący zaskarżając postanowienie z 19 czerwca 2018 r. w całości oraz zarzucając naruszenie: 1) przepisu art. 220 p.p.s.a. przez jego błędne zastosowanie, tj. bezzasadne przyjęcie, że skarga podlegała odrzuceniu, pomimo że zaszły przesłanki do zwolnienia skarżącego od kosztów skargi z [...] stycznia 2018 r., co w konsekwencji doprowadziło do odrzucenia skargi, 2) przepisu art. 239 § 4 p.p.s.a. przez bezzasadne przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie nastąpiły przesłanki do udzielenia skarżącemu pomocy prawnej w postaci zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i nadanie sprawie dalszego biegu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Każda czynność procesowa dla swojej skuteczności wymaga zachowania niezbędnych warunków dotyczących jej formy, treści oraz czasu w którym powinna zostać dokonana. Naruszenie któregokolwiek z podanych warunków powoduje jej bezskuteczność sprowadzającą się do tego, że nie może ona wywrzeć pożądanego wpływu na bieg postępowania sądowego. W niniejszej sprawie nie ulegało wątpliwości, że skarżący zainicjował postępowanie sądowoadministracyjne nie uiszczając wpisu od złożonej skargi. Pomimo wezwania do jego zapłaty, w zakreślonym terminie skarżący nie zrealizował tego obowiązku. Sąd I instancji był wobec tego zobligowany do odrzucenia wniesionej skargi. Odnosząc się do argumentacji zaprezentowanej w zażaleniu, nie zasługiwała ona na uwzględnienie. Skarżący pomimo tego, że został pouczony o możliwości ubiegania się o przyznanie prawa pomocy nie złożył wniosku w tej materii. Poza przesłankami, o których stanowi art. 239 p.p.s.a., przepisy p.p.s.a. nie dają sądowi podstaw do tego, żeby z urzędu zwolnić skarżącego od ponoszenia kosztów sądowych. W niniejszej sprawie nie zaistniała którakolwiek z podstaw do urzędowego zwolnienia skarżącego z obowiązku ponoszenia tych kosztów. Okoliczności tej nie wskazał we wniesionym zażaleniu sam skarżący zwracając uwagę na § 4 art. 239 p.p.s.a., podczas gdy przepis ten składa się jedynie z dwóch jednostek redakcyjnych. W związku z powyższym, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 w zw. z art. 198 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.