II OW 83/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak, Sędziowie Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon (spr.), Sędzia del. WSA Ewa Kręcichwost – Durchowska, po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Piszu o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w Piszu a Warmińsko – Mazurskim Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Budowlanego w Olsztynie w przedmiocie wskazania organu właściwego do zbadania legalności basenu portu śródlądowego postanawia: odrzucić wniosek.

UZASADNINIE Powiatowym Inspektor Nadzoru Budowlanego w Piszu wniósł na podstawie art. 22 § 2 K.p.a. wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego zaistniałego między Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w Piszu a Warmińsko – Mazurskim Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Budowlanego w Olsztynie w przedmiocie wskazania organu właściwego do zbadania legalności basenu portu śródlądowego. W uzasadnieniu organ wskazał, że Warmińsko – Mazurski WINB, na wniosek Burmistrza Miasta i gminy Ruciane Nida o przeprowadzenie kontroli legalności wykonania basenu portu ośrodka "[...]" w W., Gm. Ruciane Nida, przeprowadził postępowanie wyjaśniające i przekazał wniosek do PINB w Piszu. Zdaniem WINB, stosownie do treści art. 82 ust. 3 pkt 1 i 2 w zw. z art. 83 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, sprawy dotyczące obiektów i robót budowlanych portów i przystani związanych z transportem wodnym, innych niż porty i przystanie morskie, nie należą do właściwości wojewódzkim inspektorem nadzoru budowlanego. Zdaniem natomiast wnioskodawcy z treści art. 82 ust. 3 pkt 1 i 2 w zw. z art. 80 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego wynika, że zadania nadzoru budowlanego w sprawach wskazanych w nim obiektów wykonuje wojewoda przy pomocy wojewódzkiego inspektora nadzoru budowlanego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do regulacji art. 4 w zw. z art. 15 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. zwana dalej "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego do rozstrzygania sporów kompetencyjnych między organami znajduje również odzwierciedlenie m.in. w treści art. 22 § 3 K.p.a., zgodnie z którym sąd administracyjny rozstrzyga tego rodzaju spory między organami jednostek samorządu terytorialnego a organami administracji rządowej. W świetle powyższych przepisów właściwości Naczelnego Sądu Administracyjnego podlegają spory o właściwość oraz spory kompetencyjne, w których jeden z mogących wchodzić w grę organów ma status prawny jednostki samorządu terytorialnego. Taka sytuacja nie ma jednak miejsca w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, gdyż żaden ze znajdujących się w sporze organów nie ma statusu prawnego jednostki samorządu terytorialnego. W odniesieniu do organów jednostek samorządu terytorialnego pojęcie takich organów zostało zdefiniowane w art. 5 § 2 pkt 6 K.p.a. Stosownie do tego przepisu przez organy jednostek samorządu terytorialnego rozumie się organy gminy, powiatu, województwa, związków gmin, związków powiatów, wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starostę, marszałka województwa oraz kierowników służb, inspekcji i straży działających w imieniu wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starosty lub marszałka województwa, a ponadto samorządowe kolegia odwoławcze. Powiatowy inspektor nadzoru budowlanego nie jest organem zaliczanym do organów jednostek samorządu terytorialnego, gdyż jest on samodzielnym organem administracji rządowej. W powiecie nie działa on bowiem w imieniu starosty, lecz w imieniu własnym, na co wskazuje przepis art. 80 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane. Podobnie, nie ma statusu jednostki samorządu terytorialnego wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego, który działa w imieniu wojewody. Zgodnie z art. 80 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego zadania nadzoru budowlanego wykonuje wojewoda przy pomocy wojewódzkiego inspektora nadzoru budowlanego jako kierownika wojewódzkiego nadzoru budowlanego, wchodzącego w skład zespolonej administracji wojewódzkiej. Stosownie natomiast do treści art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz.U. z 2015 r., poz. 525, z późn. zm.), wojewoda jest: 1) przedstawicielem Rady Ministrów w województwie; 2) zwierzchnikiem rządowej administracji zespolonej w województwie; 3) organem rządowej administracji zespolonej w województwie; 4) organem nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego i ich związków pod względem legalności, z zastrzeżeniem ust. 2; 5) organem administracji rządowej w województwie, do którego właściwości należą wszystkie sprawy z zakresu administracji rządowej w województwie niezastrzeżone w odrębnych ustawach do właściwości innych organów tej administracji; 6) reprezentantem Skarbu Państwa, w zakresie i na zasadach określonych w odrębnych ustawach; 7) organem wyższego stopnia w rozumieniu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.). Z powyższego wynika, że spór między Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w Piszu a Warmińsko – Mazurskim Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Budowlanego w Olsztynie nie należy do kategorii sporów wymienionych w art. 22 § 2 K.p.a. oraz art. 4 p.p.s.a., zatem do jego rozstrzygnięcia nie jest właściwy Naczelny Sąd Administracyjny. Jednocześnie należy stwierdzić, że niniejszy spór o właściwość powinien być rozstrzygnięty na zasadach przewidzianych w art. art. 22 § 1 K.p.a. Mając zatem na uwadze, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania przedstawionego wniosku o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w związku z art. 15 § 2 i art. 64 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w postanowieniu.