II OW 25/25

Dnia 7 sierpnia 2025 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) sędzia del. WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2025 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Białymstoku o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Białymstoku a Wójtem Gminy Zambrów w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpatrzenia wniosku w sprawie wydania zezwolenia na lokalizację inwestycji postanawia: oddalić wniosek.

1. Wnioskiem z 3 kwietnia 2025 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Białymstoku (GDDKiA) zwrócił się do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego między GDDKiA a Wójtem Gminy Zambrów (Wójt). We wniosku o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego przedstawiono stan sprawy. 2.1. Podaniem z 12 lutego 2025 r. J.M. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą J. z siedzibą w W. (inwestor) zwrócił się do Starosty Powiatu Zambrowskiego (Starosta) o wydanie zezwolenia na lokalizację kablowej linii telekomunikacyjnej na dz. o nr ewid. [...] obr. [...] gm. [...], jakby wynikało z podania inwestora, stanowiącej pas drogowy drogi powiatowej. Starosta przekazał powyższe podanie według właściwości do Wójta. 2.2. Następnie Wójt, na podstawie art. 65 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2024, poz. 572; dalej: K.p.a.) oraz art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. 2024, poz. 320 ze zm.; Udp) przekazał według właściwości źródłowe podanie inwestora do GDDKiA. 3.1. GDDKiA wskazał we wniosku, że Wójt błędnie ocenił właściwość organu w niniejszej sprawie. Posiadane materiały dowodowe w sprawie pozwoliły mu ustalić, że dotyczy on wydania zezwolenia na lokalizację kablowej linii telekomunikacyjnej w dz. o nr ewid. [...] [...], gm. Zambrów (będącej własnością Skarbu Państwa) w pasie drogowym drogi gminnej nr [...], której zarządcą jest Wójt Gminy Zambrów. W ocenie GDDKiA nie ma znaczenia status własnościowy działki w granicach, w której przebiega droga gminna nr [...], gdyż zarząd drogą publiczną nie łączy się bezpośrednio z tytułem prawnym przysługującym do działki. Zgodnie z art. 19 ust. 2 pkt 4 Udp zarządcą dróg gminnych jest wójt (burmistrz, prezydent miasta). W konsekwencji GDDKiA wystąpił o wskazanie Wójta jako organu właściwego do rozpoznania wniosku Inwestora. 3.2. W odpowiedzi na Wniosek Wójt przesłał dodatkowe informacje o działce objętej wnioskiem inwestora, z których wynika, że to GDDKiA posiada przedmiotowy teren w trwałym zarządzie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 4.1. Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 4 w zw. z art. 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024, poz. 935, Ppsa) Naczelny Sąd Administracyjny jest właściwy do rozstrzygania m. in. sporów kompetencyjnych. Spory te powstają w związku z odmienną oceną zakresu kompetencji organów jednostek samorządu terytorialnego w rozumieniu K.p.a., a organów administracji rządowej określonej w przepisach prawa. Niewątpliwie w sporze negatywnym pozostają organ administracji rządowej (GDDKiA) i organ jednostki samorządu terytorialnego (Wójt). Jako spór kompetencyjny określa się obiektywnie istniejącą sytuację prawną, w której zachodzi rozbieżność stanowisk między organami administracji publicznej co do zakresu ich działania, w tym przede wszystkim co do upoważnienia do załatwienia tej samej sprawy administracyjnej. Przy czym, nie chodzi o każdą sprawę, którą upoważniony jest załatwić organ administracji publicznej, ale indywidualną sprawę należącą do jego kompetencji, a więc nie tylko rozstrzyganą przez organ administracji publicznej, ale też w postępowaniu uregulowanym procedurą administracyjną. Aby można było mówić o sporze kompetencyjnym, pomiędzy organami musi zaistnieć rozbieżność stanowisk, co do zakresu ich kompetencji w odniesieniu do konkretnej, tej samej sprawy administracyjnej. 4.2. Niesporne jest, że chodzi o sprawę, w której podanie inwestora dotyczy zezwolenia w trybie art. 39 ust. 3 Udp, na zlokalizowanie w pasie drogowym drogi publicznej, tzw. urządzenia obcego, które to zezwolenie – w drodze decyzji administracyjnej – wydaje zarządca drogi. W źródłowym podaniu inwestor utrzymywał, że zamierza zlokalizować linię telekomunikacyjną w pasie drogi powiatowej, Starosta uznając, że jest to pas drogowy drogi gminnej przekazał to podanie Wójtowi, ten zaś przekazał go do GDDKiA. Rozstrzygnięcie sporu i wskazanie organu właściwego, sprowadzałoby się do uprzedniego, niewadliwego ustalenia charakteru drogi publicznej, której pas drogowy stanowi m. in. działka wskazana w źródłowym podaniu inwestora. 4.3. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy braki materiału dokumentacyjnego w powyższym zakresie powodują, że aktualnie nie można ustalić organu właściwego do rozpoznania sprawy. Wbrew stanowisku zawartemu we wniosku, takim materiałem nie jest "wycinek z planu orientacyjnego" projektu inwestycji – rozbudowa i budowa drogi krajowej Nr 8 do parametrów drogi ekspresowej na odcinku "województwo mazowieckie – Obwodnica Zambrowa" od km 561+043.28 do km 575+955.00, gdzie orzekał decyzją ZRID Minister Infrastruktury i Rozwoju z 28 października 2014 r. znak: DOII-II-jo-772-80-2047/14. Nie sposób z przekazanych "wycinków" ustalić, które działki stanowią pas drogowy drogi publicznej oznaczonej kategorii. Oznacza to, że przedstawiając wniosek o rozstrzygnięcie sporu, organ wnioskujący nie załączył tego rodzaju dokumentów, które pozwoliłyby rozpoznać dostatecznie istotę sprawy. Wystąpienie z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego musi być poprzedzone dokładnym ustaleniem stanu faktycznego sprawy, co należy do organów administracji publicznej (art. 7 K.p.a.), a nie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Brak takich ustaleń powoduje, że wniosek o rozstrzygnięcie sporu jest przedwczesny. Dopóki nie nastąpi dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, nie można mówić o sporze kompetencyjnym (por. postanowienie NSA z 24 lipca 2007 r., II OW 25/07). 5. Z wyłuszczonych względów orzeczono, jak w sentencji postanowienia o oddaleniu wniosku.