II OSK 990/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa po rozpoznaniu w dniu 7 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Ł.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 stycznia 2024 r. sygn. akt II SA/Gd 457/23 w sprawie ze skargi Ł.S. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 marca 2023 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, wyrokiem z 24 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/Gd 457/23, oddalił skargę Ł. S. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 marca 2023r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego. Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia 28 października 2021 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kościerzynie (PINB) nakazał Ł. S. rozbiórkę ogrodzenia posadowionego wzdłuż granicy zachodniej i wschodniej działki nr [...] w obrębie [...] [...] z siatki drucianej i słupków żelbetowych, znajdującego się na terenie przewidzianym w planie miejscowym jako drogi publiczne oznaczone symbolem 07.KD.D, 13/l.l.KDW, 09.KD.D, 03.KD.L oraz na terenie pasa infrastruktury technicznej oznaczonej symbolem 16/1.3.IT. Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (PWINB) decyzją z dnia 6 czerwca 2022 r. uchylił powyższą decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji wskazując, że powinien on jednoznacznie ustalić i wskazać usytuowanie których odcinków ogrodzenia jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponownie rozpoznając sprawę PINB decyzją z dnia 8 grudnia 2022 r. nakazał Ł. S. rozbiórkę istniejącego od strony wschodniej działki nr [...] w obrębie geodezyjnym [...] miasta [...] ogrodzenia o długości 150,26 m przebiegającego od południowo wschodniego rogu działki nr [...] wzdłuż działki nr [...] na długości 1,76m i od granicy działki nr [...] do granicy działki nr [...] znajdującego się na terenie działek nr [...] i [...] oraz ogrodzenie od strony zachodniej działki [...] o długości 151,55 m przebiegające od północno wschodniego rogu dz. nr [...] wzdłuż zachodniej granicy działki [...] do granicy działki [...] oraz fragment ogrodzenia wzdłuż południowej granicy działki nr [...] o długości 4,85m, które to znajduje się na terenie przewidzianym w planie miejscowym jako drogi publiczne oznaczone symbolem 07.KD.D, 13/l.l.KDW, 09.KD.D, 03.KD.L, oraz na terenie pasa infrastruktury technicznej oznaczonej symbolem 16/1.3.IT. Organ wyjaśnił, że z pomiarów wykonanych w terenie, jak i na podstawie załącznika graficznego planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego wynika, że przedmiotowe odcinki ogrodzenia od strony zachodniej działki znajdują się na terenie przeznaczonym pod pas drogi i pas infrastruktury technicznej oznaczonej, natomiast od strony wschodniej pod pas drogi oznaczonej symbolem 07.KD.D, 03.KD.L. Ogrodzenie pomimo, że nie wymaga pozwolenia na budowę, to zostało wybudowane niezgodnie z prawem miejscowym, czyli ustaleniami planu miejscowego Miasta [...] uchwalonego uchwałą nr [...] z dnia 31 marca 2010 r. (Dz. U. Woj. Pom. Nr [...], poz. [...] z dnia 11 maja 2010 r.), zmienionego uchwałą nr [...] z dnia 30 czerwca 2021 r. - zatem niezgodnie z przepisami. W § 13 pkt 5 planu określono zasady kształtowania przestrzeni publicznej i ustanowiono zakaz lokalizacji tymczasowych obiektów budowlanych, usługowo – handlowych i nawet nośników reklamowych. PWINB rozpoznając odwołanie wniesione m.in. przez Ł. S., decyzją z dnia 24 marca 2023 r. utrzymał w mocy powyższą decyzję. Organ wyjaśnił, że przedmiotem postępowania są roboty budowlane rozpoczęte w 2019 r. polegające na budowie ogrodzenia z siatki drucianej i słupków o wysokości 1,55m, na terenie działki nr [...], obręb geodezyjny [...], miasto [...]. Inwestorem ogrodzenia jest Ł. S.. Ogrodzenie składa się z części o długości 150,26 m przebiegającej od południowo - wschodniego rogu działki nr [...] wzdłuż działki nr [...] na długości 1,76m i od granicy działki nr [...] do granicy działki nr [...] znajdujące się na terenie działek nr [...] i [...], z części od strony zachodniej działki [...] o długości 151,55 m przebiegające od północno wschodniego rogu dz. nr [...] wzdłuż zachodniej granicy działki [...] do granicy działki [...] oraz z fragmentu ogrodzenia wzdłuż południowej granicy działki nr [...] o długości 4,85m. Działka jest usytuowana na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Miasta [...] z dnia 31 marca 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w północnej części miasta pomiędzy ulicą [...], trakcją kolejową a północną granicą miasta [...], zmienionym uchwałą nr [...] Rady Miasta [...] z dnia 30 czerwca 2021 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w północnej części miasta pomiędzy ulicą [...], trakcją kolejową a północną granicą miasta [...]. Zgodnie z ustaleniami planu przedmiotowa działka znajduje się na terenie oznaczonym symbolami: 13/1.1.KDW - droga wewnętrzna – dojazd; 13.MN - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej; KD.D - droga publiczna dojazdowa; 16.MN - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej; MN - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej 03.KD.L - droga publiczna lokalna; 16/1.3.IT - teren wydzielenia wewnętrznego dla pasa infrastruktury. Ponadto przez części przedmiotowej działki oznaczone symbolami: 13.MN, 16.MN, 10.MN przebiega nieprzekraczalna linia zabudowy określająca dopuszczalne usytuowanie zabudowy na tym terenie. Organ wyjaśnił, że ogrodzenie ma wysokość 1,55m, zatem jego budowa nie wymagała uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę ani dokonania zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Jednak lokalizacja istniejącego ogrodzenia jest niezgodna z obowiązującymi ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ podzielił stanowisko organu I instancji, który stwierdził, że ogrodzenie w zakresie opisanym w sentencji decyzji zlokalizowane jest na terenie zarezerwowanym dla innego rodzaju inwestycji. W związku z tym PINB zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane prawidłowo wydał nakaz rozbiórki z uwagi na wykonanie ogrodzenia niezgodnie z przepisami -ustaleniami planu miejscowego. Dodatkowo powołano się na art. 4 ustawy Prawo budowlane. Z ustaleń dokonanych przez organ I instancji zawartych w materiale dowodowym wynika jednoznacznie, że przedmiotowe odcinki ogrodzenia od strony zachodniej działki znajdują się na terenie przeznaczonym pod pas drogi oznaczonej symbolem 13/1.1.KDW, 09.KD.D, 03.KD.L i pasa infrastruktury technicznej oznaczonej symbolem 16/1.3.IT, natomiast od strony wschodniej pod pas drogi oznaczonej symbolem 07.KD.D, 03.KD.L W § 13 pkt 5 planu określono zasady kształtowania przestrzeni publicznej i wprowadzono zakaz lokalizacji tymczasowych obiektów budowlanych, usługowo - handlowych oraz nośników reklamowych. Odnosząc się do zarzutów odwołania wskazano, że inwestorowi wiadome było już w dacie budowy przedmiotowego ogrodzenia, że jest ono usytuowane na obszarze do tego nieprzeznaczonym. Organ nadzoru budowlanego zobowiązany jest brać pod uwagę aktualny stan faktyczny, zaś w rozpatrywanym przypadku ogrodzenie zostało zrealizowane niezgodnie z obowiązującymi przepisami, gdyż jest usytuowane na terenie przeznczonym pod drogę gminną. Odnosząc się do pozostałych argumentów wskazano, że Rada Miasta [...] nie przychyliła się do wniosku skarżącego o zmianę planu. Zatem podnoszenie na obecnym etapie postępowania kwestii dotyczących uchwalonego już i obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pozostaje bez wpływu na postępowanie prowadzone w trybie przepisów art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Skargą Ł. S. zaskarżył powyższą decyzję, zarzucając jej naruszenie art. 7 i 77 ust. 1 k.p.a., art. 8 ust. 1 k.p.a., art. 107 ust. 3 k.p.a., art. 35 k.p.a. oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Nadto wniósł o zawieszenie postępowania w sprawie albowiem w ocenie strony skarżącej jej wynik zależy od rozstrzygnięć w sprawach zawisłych przed Wojewódzkim Sadem Administracyjnym w Gdańsku o sygn. akt II SA/Gd 547/23 i II SA/Gd 548/23. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku stwierdził, że zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja były zgodne z prawem. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r., poz. 682, dalej P.b.), przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Przy czym stosownie do art. 51 ust. 7 P.b., przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1. Z kolei art. 50 ust. 1 pkt 4 P.b. stanowi, że w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49f organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę, projekcie zagospodarowania działki lub terenu, projekcie architektoniczno-budowlanym lub w przepisach. W niniejszej sprawie zdaniem Sądu organy prawidłowo zastosowały powyższe unormowania. Sąd wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 3 października 2016 r. (II OPS 1/16) wskazał, że do robót budowlanych i obiektów budowlanych, które nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę i nie są objęte obowiązkiem zgłoszenia, mogą być stosowane przepisy art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 in fine ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.), a także art. 51 ust. 7 tej ustawy, jeżeli roboty budowlane zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 in fine. W jednolitym orzecznictwie przyjmuje się, iż przepisami, o których mowa w art. 50 ust. 1 pkt 4 P.b., są również przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Plan miejscowy jako akt prawa miejscowego, jest źródłem prawa powszechnie obowiązującego. Budowa obiektu budowlanego, nawet niewymagającego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, wbrew postanowieniom tego planu jest innym przypadkiem samowoli budowlanej, polegającym na budowie tego obiektu niezgodnie z przepisami. W przedmiotowej sprawie podstawą wydania nakazu rozbiórki było wybudowanie przez skarżącego ogrodzenia działki [...] obręb geodezyjny [...], miasto [...] wbrew postanowieniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Bezspornym było, że działka [...] objęta była uchwałą Rady Miasta [...] z dnia 31 marca 2010 r., numer [...], w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w północnej części miasta pomiędzy ulicą [...], trakcją kolejową a północną granicą miasta [...] (Dz. U. Woj. Pom. Nr [...], poz. [...] z dnia 11 maja 2010 r.), zmienioną uchwałą Rady Miasta [...] z dnia 30 czerwca 2021 r., numer [...], w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w północnej części miasta pomiędzy ulicą [...], trakcją kolejową, a północną granicą miasta [...] (Dz. U. Woj. Pom. z 2021 r., poz. 3056). Zgodnie z planem miejscowym, teren na którym usadowiono sporne ogrodzenie z siatki drucianej i słupków żelbetowych w znakomitej większości przewidziany został na drogi publiczne 07.KD.D, 13/l.l.KDW, 09.KD.D, 03.KD.L, oraz na pas infrastruktury technicznej oznaczonej symbolem 16/1.3.IT. W § 13 planu miejscowego, określono ustalenia dla systemów komunikacji, zasady ich modernizacji i rozbudowy. W ust. 1 pkt 2 zaliczono tren 03.KD.L, 07.KD.D, 09.KD.D. do układu dróg publicznych. Natomiast w ust. 5 wskazano, że na wszystkich terenach układu komunikacyjnego obowiązują następujące zasady kształtowania przestrzeni publicznych: 1) zasady umieszczania w przestrzeni publicznej obiektów małej architektury: nie mogą powodować istotnych ograniczeń w komunikacji kołowej, rowerowej i pieszej oraz nie mogą kolidować z sieciami i urządzeniami podziemnymi; 2) zasady umieszczania w przestrzeni publicznej nośników reklamowych: zakaz lokalizacji nośników reklamowych; 3) zasady umieszczania w przestrzeni publicznej tymczasowych obiektów usługowo handlowych: zakaz sytuowania tymczasowych obiektów usługowo handlowych; 4) zasady umieszczania w przestrzeni publicznej urządzeń technicznych: urządzenia techniczne nie mogą powodować istotnych ograniczeń w komunikacji kołowej, rowerowej i pieszej oraz nie mogą kolidować z sieciami i urządzeniami podziemnymi; 5) zasady lokalizacji zieleni: zieleń nie może powodować istotnych ograniczeń w komunikacji kołowej, rowerowej i pieszej oraz nie może kolidować z sieciami i urządzeniami podziemnymi. Stosownie do art. 3 pkt 9 P.b. ogrodzenie jest urządzeniem technicznym związanym z obiektem budowlanym, zapewniającym możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Zgodnie zatem z § 13 pkt 4 planu miejscowego obiekt taki nie może powodować istotnych ograniczeń w komunikacji kołowej, rowerowej i pieszej oraz nie może kolidować z sieciami i urządzeniami podziemnymi. Z tych względów wybudowane przez skarżącego ogrodzenie działki [...] na terenach objętych przeznaczeniem na drogi publiczne jest w ocenie Sądu niezgodne z § 13 pkt 4 planu miejscowego. Nadto stosownie do § 14 ust. 1 planu miejscowego linie rozgraniczające dróg, dojazdów oraz ciągów pieszych wyznaczają korytarze infrastruktury technicznej. Zasady lokalizacji sieci w pasach drogowych dróg publicznych reguluje ustawa o drogach publicznych - uzgodnienia z właściwym zarządcą drogi wymaga lokalizowanie w pasie drogowym urządzeń i obiektów niezwiązanych z gospodarką drogową lub potrzebami ruchu, jak również umieszczanie takich urządzeń na obiektach drogowych. Zatem lokalizacja spornego ogrodzenia w pasie infrastruktury technicznej oznaczonej symbolem 16/1.3.IT bez stosownego uzgodnienia naruszała zdaniem Sądu powyższą regulację planu miejscowego. Sąd nie podzielił stanowiska strony skarżącej dotyczącego naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w sytuacji istniejących rozbieżności pomiędzy wymiarami przedmiotowego ogrodzenia określonymi w sentencji i uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu tego rodzaju wadliwość zaskarżonej decyzji nie stanowi o wydaniu decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Istotnym jest bowiem to, czy sentencja wydanego w sprawie rozstrzygnięcia pozwala na prawidłowe wykonanie orzeczonej rozbiórki. Natomiast sentencja wydanej w niniejszej sprawie decyzji PWINB odnosząca się do lokalizacji poszczególnych fragmentów ogrodzenia niewątpliwie pozwala zidentyfikować zakres jej rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu nie mógł odnieść zamierzonego skutku argument skargi dotyczący niezgodności planu miejscowego z prawem. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, o którym mowa w art. 87 ust. 2 Konstytucji RP i stanowi obowiązujące prawa dopóki nie zostanie uchylony bądź jego nieważność zostanie stwierdzona w stosownym postępowaniu. W postępowaniu sądowoadministracyjnym sąd ocenia zgodność decyzji z prawem obowiązującym w dacie jej wydania. W dacie wydawania decyzji przez organy obu instancji, plan zagospodarowania stanowił obowiązujące w niniejszej sprawie normy prawny, które organy nadzoru budowlanego zobowiązane były uwzględnić przy wydawania decyzji. Z tego też powodu Sąd odmówił na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: p.p.s.a.) zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia zawisłych przed sądem skarg na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Podsumowując Sąd uznał, że wydanie nakazu rozbiórki spornego ogrodzenia było uzasadnione z powodu jego umiejscowienia na terenie przeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod drogi publiczne oraz w pasie infrastruktury technicznej. Skargą kasacyjną Ł. S. zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie: 1) prawa materialnego tj.: a) art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. zw. z art. 107 § 1 pkt 5 i 6 k.p.a. zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez niestwierdzenie nieważności decyzji organu II instancji i decyzji jej poprzedzającej z powodu rażącego naruszenia prawa w postaci sprzeczności między rozstrzygnięciem a uzasadnieniem decyzji w zakresie istotnych różnic między wymiarami ogrodzenia wskazanego w sentencji decyzji a wymiarami wskazanymi w jej uzasadnieniu, w sytuacji gdy decyzje te są wewnętrznie sprzeczne, w konsekwencji czego winny zostać uznane za nieważne, b) art. 51 ust. 1 pkt. 1 w zw. z art. 51 ust. 7 i w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na nakazaniu rozbiórki ogrodzenia z powodu niezgodności budowy z przepisami tj. ustaleniami planu miejscowego Miasta [...] - uchwały Rady Miasta [...] nr [...] z dnia 31 marca 2010 r. i zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwała nr [...] z dnia 30 czerwca 2021 r., który wszedł w życie dnia 25 sierpnia 2021 r. w sytuacji, gdy wybudowanie tego ogrodzenia ustaleń nie naruszało; 2) przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy: c) art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo rażącego naruszenia przez organ II instancji przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego zebrania i zbadania materiału dowodowego, brak wyczerpującego przeanalizowania treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, skutkiem czego utrzymanie w mocy decyzji nakazującej rozbiórkę ogrodzenia, mimo istotnych różnic między wymiarami ogrodzenia wskazanego w sentencji decyzji a wymiarami wskazanymi w jej uzasadnieniu, jak też różnic ze źródłowym materiałem dowodowym tj. protokołem wizji lokalnej z dnia 31 października 2022 r., który został sporządzony w oparciu o dołączony do niego szkic. W związku z powyższym w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Ponadto wniesiono o zawieszenie niniejszego postępowania na zasadzie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wobec faktu, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego wywołanego skargami M. S. i J. S. na uchwałę nr [...] Rady Miasta [...] z dnia 31 marca 2010 r. Sprawy te zostały połączone do wspólnego rozpoznania. Toczą się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku pod sygn. akt II SA/Gd 547/23. Jednocześnie skarżący oświadczył, że zrzeka się rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ((Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie skarżąca kasacyjnie wnosząc przedmiotowy środek odwoławczy zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony nie zażądały jej przeprowadzenia zatem Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Natomiast tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty skupiają się na dwóch zasadniczych kwestiach – błędnego w ocenie strony skarżącej uznania przez organy i Sąd pierwszej instancji, że przedmiotowe ogrodzenie wybudowano niezgodnie z ustaleniami planu miejscowego Miasta [...], a także na niedostrzeżeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, że sentencja utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kościerzynie jest sprzeczna z jej uzasadnieniem w zakresie wymiarów objętego nakazem rozbiórki ogrodzenia, co zdaniem skarżącego winno skutkować stwierdzeniem nieważności wydanych w sprawie decyzji jako rażąco naruszających prawo w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Przechodząc w pierwszej kolejności do kwestii zgodności spornej inwestycji polegającej na budowie ogrodzenia działki [...] obręb geodezyjny [...], miasto [...], z przepisami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stwierdzić należy, że wbrew twierdzeniom skarżącego w przedmiotowej sprawie orzekające w sprawie organy administracji dokonały właściwych ustaleń niezbędnych dla prawidłowego zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. W wyniku przeprowadzonych dnia 31 października 2023 r. oględzin organ I instancji ustalił lokalizację spornego ogrodzenia i dokonał stosownych jego pomiarów. Niekwestionowaną okolicznością jest przy tym, że w sytuacji, gdy ogrodzenie powstaje na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jego lokalizacja i forma muszą być zgodne z ustaleniami obowiązującego prawa miejscowego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego należy do aktów prawa miejscowego, które Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej zalicza do źródeł prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działania organów, które je ustanowiły (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP). W świetle powyższego nie budzi wątpliwości fakt, że uregulowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są źródłem prawa na obszarze którego dotyczą i determinują możliwość realizacji inwestycji na terenie planem tym objętym. Tym samym bezwzględnym obowiązkiem organu administracji, w procesie badania legalności zrealizowanej inwestycji (nawet nie wymagającej uzyskania pozwolenia czy bez potrzeby dokonania zgłoszenia) na terenie objętym planem jest badanie zgodności tej zrealizowanej inwestycji z ustaleniami planu miejscowego. Takie ustalenia zostały poczynione w tej sprawie, bowiem w sposób niebudzący wątpliwości ujawniono, że nieruchomość, na której zostało wybudowane ogrodzenie, objęta jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] uchwalonego uchwałą nr [...] z dnia 31 marca 2010 r. (Dz. U. Woj. Pom. Nr [...], poz. [...] z dnia 11 maja 2010 r.), zmienionego uchwałą nr [...] z dnia 30 czerwca 2021 r. Ogrodzenie to posadowiono na terenie przewidzianym w planie jako drogi publiczne oznaczone symbolami 07.KD.D, 13/1.1.KDW, 09.KD.D i 03.KD.L oraz na terenie pasa infrastruktury technicznej oznaczonej symbolem 16/1/3.IT – czego skarżący nie kwestionuje. Mając natomiast na uwadze okoliczność, iż w planie tym określając ustalenia dla systemów komunikacji zawarto postanowienia, zgodnie z którymi umieszczane w przestrzeni publicznej urządzenia techniczne, do których zaliczane są ogrodzenia (art. 3 pkt 9 P.b.) nie mogą powodować istotnych ograniczeń w komunikacji kołowej, rowerowej i pieszej, a także nie mogą kolidować z sieciami i urządzeniami podziemnymi (§ 13 pkt 4 planu miejscowego) – zasadnie w sprawie przyjęto, że budowa spornego ogrodzenia była niezgodna z postanowieniami tego planu. Także posadowienie części spornego ogrodzenia na terenie pasa infrastruktury technicznej (16/1/3.IT) naruszało postanowienia przedmiotowego planu skoro dokonane zostało wbrew postanowieniom jego § 14 ust. 1 nakładającego na inwestora wymóg uzgodnienia lokalizowania w pasie drogowym urządzeń i obiektów niezwiązanych z gospodarką drogową lub potrzebami ruchu, jak również umieszczania takich urządzeń na obiektach drogowych. Dokonane zatem w tym zakresie ustalenia orzekających w sprawie organów przyjęte przez Sąd pierwszej instancji, w pełni zasługiwały na uwzględnienie. Zwrócenia uwagi wymaga w tym miejscu okoliczność uchylenia przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 maja 2025 r., sygn. akt II OSK 2210/24, wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 maja 2024 r., sygn. akt II SA/Gd 547/23, którym po rozpoznaniu skargi M. S. i J. S. stwierdzono nieważność ww. uchwały Rady Miasta [...] z dnia 31 marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w północnej części miasta pomiędzy ulicą [...], trakcją kolejową a północną częścią miasta [...]. Powołanym wyżej wyrokiem NSA z 27 maja 2025 r. uchylono zaskarżony wyrok WSA w Gdańsku z 28 maja 2024 r. i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi, co oznacza, iż plan miejscowy w oparciu o który rozstrzygały organy nie został wyeliminowany. Uchwała ta zarówno na etapie wydania kwestionowanych przez skarżącego decyzji jak i obecnie pozostaje w obrocie prawnym a jej przepisy mające charakter przepisów prawa miejscowego wiążą zarówno orzekające w sprawie organy administracji jak i Sąd. W konsekwencji natomiast ustalenia, że sporne ogrodzenie znajduje się na terenie, gdzie niedopuszczalna jest tego rodzaju zabudowa, słuszne było podjęcie przez organy decyzji o jego rozbiórce. Z tych przyczyn podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 51 ust. 1 pkt. 1 w zw. z art. 51 ust. 7 i w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4) ustawy Prawo budowlane oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zakresie, w jakim zarzuca się brak wyczerpującego przeanalizowania treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie zasługiwały na uwzględnienie. Nie mogły także odnieść zamierzonego przez autora skargi kasacyjnej skutku zarzuty związane ze sprzecznością sentencji decyzji organu I instancji i jej uzasadnienia w zakresie podanych w nich wymiarów spornego ogrodzenia, co zdaniem strony skarżącej rażąco w rozumieniu art. 156 § § 1 pkt 2 k.p.a. naruszało art. 107 § 1 pkt 5 i 6 k.p.a. i winno skutkować stwierdzeniem nieważności wydanych w sprawie decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. O ile bowiem należy się zgodzić ze skarżącym, że pomiędzy sentencją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kościerzynie z dnia 8 grudnia 2022 r. a jej uzasadnieniem zachodzi sprzeczność co do podanych w nich długości poszczególnych odcinków spornego ogrodzenia, to jednak w tej sprawie nie jest to okoliczność mająca istotny wpływ na jej wynik. Szczegółowe wskazanie bowiem w sentencji tej decyzji lokalizacji spornego ogrodzenia, tj. wskazanie, że przedmiotem postępowania jest ogrodzenie w obrębie geodezyjnym [...] miasta [...] przebiegające od południowo-wschodniego rogu działki nr [...] wzdłuż działki nr [...] i od granicy działki nr [...] do granicy działki nr [...], znajdujące się na terenie działek nr [...] i [...], oraz ogrodzenie od strony zachodniej działki [...] przebiegające od północno wschodniego rogu działki nr [...] wzdłuż zachodniej granicy działki [...] do granicy działki [...] oraz wzdłuż południowej granicy działki nr [...] – nawet przy nieszczegółowym zwymiarowaniu niektórych jego odcinków pozwala na jego precyzyjną identyfikację. Zatem stan faktyczny tej sprawy, w zakresie ustalenia, które urządzenie budowlane objęte jest kwestionowanym nakazem rozbiórki, jest zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego niesporny. Podniesione więc w tym zakresie w skardze kasacyjnej zarzuty również nie zasługiwały na uwzględnienie. Skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się niezasadne, a jednocześnie podstawa rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji nie została w skardze kasacyjnej skutecznie zakwestionowana, to zaskarżony wyrok musiał się ostać. Zgodnie bowiem z art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma ona usprawiedliwionych podstaw. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.