II OSK 964/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych E.S., W.G., J.M., R.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 października 2025 r. sygn. akt VII SA/Wa 3007/24 w sprawie ze skarg E.S., W.G., J.M., K.G. i R.M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 4 listopada 2024 r. znak: DOR.7110.174.2024.KBL w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: 1. odrzucić skargę kasacyjną J.M.; 2. zwrócić J.M. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 250 (dwieście pięćdziesiąt) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi kasacyjnej. POSTANOWIENIE Dnia 19 maja 2026 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku R.M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia 11 kwietnia 2024 r., nr 31/2024/AZ w sprawie ze skarg kasacyjnych E.S., W.G. J.M., R.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 października 2025 r. sygn. akt VII SA/Wa 3007/24 w sprawie ze skarg E.S., W.G., J.M., K.G. i R.M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 4 listopada 2024 r. znak: DOR.7110.174.2024.KBL w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: oddalić wniosek.

Wyrokiem z 15 października 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 3007/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargi E.S., W.G., J.M., K.G. i R.M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 4 listopada 2024 r., znak: DOR.7110.174.2024.KBL w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę. Wyrok wraz z uzasadnieniem doręczono pełnomocnikowi J.M. 24 listopada 2025 r. (k. 363 akt sądowych). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku nadano w placówce pocztowej 30 grudnia 2025 r. (k. 372 akt sądowych). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 177 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, ze zm., dalej: p.p.s.a.) skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. W niniejszej sprawie, wobec doręczenia odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem w dniu 24 listopada 2025 r., trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi kasacyjnej – z uwagi na dni wolne od pracy – upływał 29 grudnia 2025 r., natomiast skarga kasacyjna została nadana w placówce pocztowej 30 grudnia 2025 r., a więc z uchybieniem terminu. Zgodnie z art. 178 p.p.s.a. skarga kasacyjna, wniesiona po upływie terminu, podlega odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym. W związku z tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie odrzucił skargi kasacyjnej J.M., Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 180 p.p.s.a., zobowiązany był ją odrzucić. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 180 w zw. z art. 178 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji, a o zwrocie uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej w pkt 2 – na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. UZASADNIENIE Wyrokiem z 15 października 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 3007/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargi E.S., W.G., J.M., K.G. i R.M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 4 listopada 2024 r., znak: DOR.7110.174.2024.KBL w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku R.M. złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia 11 kwietnia 2024 r., nr 31/2024/AZ. W uzasadnieniu wniosku skarżąca odwoływała się do wystąpienia niebezpieczeństwa z uwagi na to, że wskutek wykonania tych decyzji dojdzie do wyrządzenia skarżącej znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazywała, że wykonanie tych decyzji spowoduje zagrożenie dla zdrowia i środowiska; zaburzenia krajobrazu i ładu przestrzennego; wystąpią zakłócenia w odbiorze programów radiowo-telewizyjnych i łączności telefonicznej; niemożliwym będzie korzystanie z nieruchomości w sposób dotychczasowy, w tym prowadzenie działalności gospodarczej na nieruchomościach, przez które ma przebiegać planowana inwestycja. Zauważała również, że dojdzie do przekroczenia norm promieniowania elektromagnetycznego i hałasu, inwestycja będzie negatywnie oddziaływać na ptaki i zwierzęta chronione. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z wnioskiem tym można wystąpić także na etapie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wywołanego wniesieniem skargi kasacyjnej (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 16 kwietnia 2007 r., I GPS 1/07). Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego (decyzji) musi w sposób przekonujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania aktu administracyjnego, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/06). Przy czym źródło tych zagrożeń ma stanowić zaskarżony akt administracyjny. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że wnioskodawca powinien w sposób wnikliwy uzasadnić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, przedstawiając spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. W oparciu o ww. przepis sąd ocenia bowiem, czy w świetle przywołanej przez stronę skarżącą argumentacji zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania danego aktu administracyjnego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca nie wykazała ani nie udokumentowała konkretnych, wyjątkowych okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca ograniczyła się do gołosłownych twierdzeń, które jako pozbawione szerszego uzasadnienia, a także stosownych wyliczeń, danych, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania kwestionowanych decyzji. Zauważyć należy, że o ile realizacja zamierzenia budowlanego prowadzi często do trwałej zmiany, chociaż na różną skalę, otoczenia inwestycji, to w ramach rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę, przedmiot oceny stanowi jedynie to, czy jej wykonanie może doprowadzić do sytuacji wyjątkowych, zagrażających chronionym dobrom strony. Nie chodzi tutaj o niebezpieczeństwo wyrządzenia jakiejkolwiek szkody, ale takiej, która może przybrać znaczne rozmiary, a także o sytuację taką, w której powrót do stanu poprzedniego, zmienionego w sposób istotny i trwały będzie w zasadzie niemożliwy lub będzie wymagał znacznych nakładów sił i środków. Takich okoliczności strona skarżąca w sposób należyty i przekonywujący, nie wskazała. Argumentacja strony jest bardzo ogólna, oparta jest jedynie na przypuszczeniach, ponadto jest subiektywna. Twierdzenia skarżącej nie zostały poparte dowodami wskazującymi na realność wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawiera zatem uzasadnienia, które przemawiałoby za wstrzymaniem wykonania ww. aktów. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.