II OSK 955/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie Sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędzia del. WSA Marta Laskowska - Pietrzak Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Uniwersytetu Wrocławskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 1550/21 w sprawie ze skargi Uniwersytetu Wrocławskiego na decyzję Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu z dnia 27 kwietnia 2021 r. znak DOZ-OAiK.650.15.2021.BP w przedmiocie nakazu wstrzymania robót budowlanych 1. uchyla zaskarżony wyrok, zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Wrocławia Nr 1292/2020 z 18 listopada 2020 r. , 2. zasądza od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz Uniwersytetu Wrocławskiego kwotę 1500 (tysiąc pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

1. Wyrokiem z 9 grudnia 2021 r., VII SA/Wa 1550/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie oddalił skargę U. na decyzję Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu (Minister) z 27 kwietnia 2021 r. znak DOZ-OAiK.650.15.2021.BP, w przedmiocie nakazu wstrzymania robót budowlanych. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: 2.1. Jak wynika z ustaleń sądu pierwszej instancji, Miejski Konserwator Zabytków we Wrocławiu (MKZ) decyzją nr 770/2009 z 22 października 2009 r. pozwolił na prowadzenie robót w zakresie remontu, przebudowy i rozbudowy budynku – dawnego [...], a obecnie Instytutu Historycznego U. przy ul. [...] – zgodnie z dostarczonym projektem budowlanym. Pismem z 12 listopada 2020 r. U. poinformował MKZ, że w ramach kontynuacji przebudowy, rozbudowy i remontu przedmiotowego budynku nastąpiła zmiana wykonawcy robót. Ponadto, Dolnośląski Wojewódzki Konserwator Zabytków (DWKZ) poinformował o prowadzonych pracach i robotach budowlanych w całym obiekcie, przesłał dokumentację fotograficzną z przeprowadzonych w dniu 17 listopada 2020 r. oględzin budynku oraz kopię własnej decyzji z dnia 17 listopada 2020 r. nakazującą wstrzymanie robót budowlanych, na które wymagane było uzyskanie pozwolenia konserwatorskiego na badania archeologiczno-architektoniczne. 2.2. Wyrokując w sprawie VII SA/Wa 1550/21 kolejno wskazano, że w związku z powyższymi ustaleniami decyzją z 18 listopada 2020 r. MKZ, działający z upoważnienia Prezydenta Wrocławia, nakazał Uniwersytetowi Wrocławskiemu niezwłoczne wstrzymanie robót budowlanych w w/w budynku. W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji wskazał, że wydane w dniu 22 października 2009 r. pozwolenie konserwatorskie było z terminem ważności do grudnia 2012 r., zatem wygasło. Jednocześnie MKZ wstrzymał prace wpisem do dziennika budowy oraz poinformował kierownika robót o wymogu uzyskania pozwolenia konserwatorskiego na ich prowadzenie. Podczas oględzin w budynku przy ul. [...] stwierdzono prowadzenie robót budowlanych w całym obiekcie, z wyjątkiem poddasza. Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że odwołanie od w/w decyzji nakazowej złożył U.. 2.3. Dalej w wyroku VII SA/Wa 1550/21 przywołano, że po rozpatrzeniu odwołania Minister powołaną na wstępie decyzją, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2020, poz. 256 ze zm.; K.p.a.) w zw. z art. 89 pkt 1, art. 93 ust. 1 ustawy z 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. 2020, poz. 282 ze zm.; Uoz), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy wskazał, że w chwili wydania pozwolenia z 22 października 2009 r. obowiązywało rozporządzenie Ministra Kultury z 9 czerwca 2004 r. w sprawie prowadzenia prac konserwatorskich, restauratorskich, robót budowlanych, badań konserwatorskich i architektonicznych, a także innych działań przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków oraz badań archeologicznych i poszukiwań ukrytych lub porzuconych zabytków ruchomych (Dz. U. poz. 1579; rozp. MK 2004), zgodnie z którym jednym z elementów udzielonych pozwoleń konserwatorskich na roboty budowlane lub prace konserwatorskie, było określenie przewidywanego terminu rozpoczęcia i zakończenia prac (§ 5 ust. 1 pkt 5 cyt. rozporządzenia). Jednakże – jak wyjaśnił organ odwoławczy – w świetle przepisu przejściowego, tj. § 29 rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z 27 lipca 2011 r. w sprawie prowadzenia prac konserwatorskich, prac restauratorskich, robót budowlanych, badań konserwatorskich, badań architektonicznych i innych działań przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków oraz badań archeologicznych (Dz. U. poz. 987; rozp. MKiDN 2011), którym uchylono rozp. MK 2004, udzielone na jego podstawie pozwolenia konserwatorskie miały zachować ważność do końca okresu, na który zostały wydane. Minister podkreślił, że w decyzji z 22 października 2009 r. MKZ pozwolił Uniwersytetowi Wrocławskiemu na prowadzenie robót budowlanych przy przedmiotowym obiekcie w terminie od stycznia 2009 r. do grudnia 2012 r. Zdaniem organu II instancji, uwzględniając cytowany powyżej przepis przejściowy rozp. MKiDN 2011, w/w decyzja wygasła z dniem 31 grudnia 2012 r. 2.4. W wyroku ustalono ponadto, że w ocenie organu odwoławczego decyzja z 14 czerwca 2007 r., nr 934/07, zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę wraz z pozwoleniem zamiennym z 18 grudnia 2009 r., nr 460/09, to pozwolenia wydane przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, a nie przez organ ochrony konserwatorskiej, zaś decyzja Prezydenta Wrocławia z 16 lutego 2019 r., nr 167/2019, pozwalająca na prowadzenie robót budowlanych przy zabytku, z terminem jej ważności zakreślonym na dzień 31 grudnia 2022 r., dotyczy budynku położonego przy ul. [...], a nie przy ul. [...]. 3.1. Skargę na decyzję Ministra wniósł U., domagając się jej uchylenia w części dotyczącej uzasadnienia, a także zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie: - art. 6 K.p.a., poprzez ustalenie bez podstawy prawnej, że decyzja Prezydenta Wrocławia z 22 października 2009 r. o udzieleniu pozwolenia konserwatorskiego utraciła ważność na skutek upływu terminu, podczas gdy w decyzji tej nie zawarto terminu ważności decyzji, gdyż nie istniał wtedy ani wymóg prawny, ani prawna możliwość ustalania terminu jej ważności, nie ma obowiązującego przepisu przejściowego z dziedziny przepisów o ochronie zabytków oraz przepisów o pozwoleniach konserwatorskich (na przestrzeni 16 lat, tj. od roku 2004 do roku 2020), który wskazywałby, że pozwolenia konserwatorskie, które zostały wydane bez oznaczenia terminu ważności pozwolenia, miałyby wygasać z upływem jakiegokolwiek terminu, a także przywołana przez organ II instancji regulacja zawarta w § 29 rozp. MKiDN 2011 nie wprowadziła żadnej modyfikacji w odniesieniu do czasu trwania pozwoleń konserwatorskich wydanych w oparciu o rozp. MK 2004; zdaniem skarżącego organ trafnie skonstatował, że brak określenia terminu ważności pozwolenia powoduje, że uprawnienia adresata decyzji wymyka się kontroli organów konserwatorskich, jednakże nie jest to wystarczającą podstawą prawną do samodzielnego określenia przez organ II instancji okresu ważności pozwolenia konserwatorskiego, który to okres ważności ma pokrywać się z informacyjnie podanym przez inwestora przewidywanym terminem rozpoczęcia i zakończenia robót budowlanych; - art. 8, § 1 i § 2 K.p.a. poprzez usankcjonowanie procedury nakazującej wstrzymanie robót w obrębie zabytku, która to procedura została rozpoczęta po upływie 11 lat od zaplanowanego terminu rozpoczęcia robót, w trakcie którego to okresu inwestor udzielał organom konserwatorskim bieżących informacji o trwających pracach w obrębie zabytku, podczas gdy organy administracji publicznej zobowiązane są do prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, oraz do kierowania się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, a nadto nie powinny odstępować od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, stąd też podjęcie działań przymuszających przez organy, po upływie tak znacznego okresu czasu realizacji inwestycji dotyczącej bezcennego zabytku zlokalizowanego w centrum historycznym Wrocławia, o której to realizacji właściwy organ administracji publicznej był informowany na bieżąco, podważa zaufanie do organów władzy publicznej; - art. 110 § 1 K.p.a., poprzez usankcjonowanie przez organ II instancji odejścia przez organ I instancji od zasady związania wydaną decyzją, skoro bowiem decyzja Prezydenta Wrocławia o udzieleniu pozwolenia konserwatorskiego nie zawierała terminu ważności, to nie było możliwe przyjęcie przez ten sam organ w 2020 r., że pozwolenie to utraciło ważność na skutek upływu okresu, na jaki zostało wydane, ani też usankcjonowanie takiego rozstrzygnięcia przez organ II instancji; - art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 43 ust. 1 pkt 2 Uoz, poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji nakazującej wstrzymanie prowadzenia robót budowlanych z powodu braku ważności wymaganego pozwolenia konserwatorskiego, podczas gdy pozwolenie konserwatorskie, zgodnie ze stanem prawnym obowiązującym w dacie jego wydania, nie mogło określać i nie określało terminu ważności pozwolenia konserwatorskiego, lecz jedynie wskazywało przewidywany przez inwestora termin rozpoczęcia i zakończenia robót budowlanych objętych pozwoleniem konserwatorskim; - § 5 ust. 1 pkt 1 rozp. MK 2004, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że określony w treści pozwolenia konserwatorskiego "przewidywany termin rozpoczęcia od stycznia 2010 i zakończenia objętych pozwoleniem prac, robót, badań, innych działań lub poszukiwań do grudnia 2012 r." jest tożsamy z normatywnym pojęciem okresu ważności pozwolenia konserwatorskiego do 31 grudnia 2012 r., podczas gdy powyższe pozwolenie konserwatorskie nie zawierało i nie mogło zawierać terminu ważności, jako że w dacie wydania tej decyzji nie obowiązywały regulacje prawne, które nakładałyby obowiązek lub nawet wprowadzałyby możliwość określenia przez organ administracji publicznej terminu ważności pozwolenia konserwatorskiego; - § 29 rozp. MKiDN 2011 poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie i uznanie, że regulacja ta znajduje zastosowanie także do decyzji o udzieleniu pozwolenia konserwatorskiego, które nie zawierają określenia w treści decyzji terminu ważności pozwolenia, a jedynie zawierają informacyjnie oraz ogólnikowo oznaczony "przewidywany termin rozpoczęcia i zakończenia objętych pozwoleniem prac, robót, badań, innych działań lub poszukiwań" oraz jego niewłaściwe zastosowanie jako podstawy rozstrzygnięcia powołanej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w sytuacji, gdy powołane przez organ II instancji rozporządzenie zostało uchylone i nie obowiązywało już w dacie orzekania organu; - art. 37 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 Uoz poprzez pominięcie tej regulacji prawnej zakładającej, że zarówno ustalanie trybu wydawania pozwoleń konserwatorskich, jak i ustalanie elementów pozwoleń konserwatorskich to wyłączna kompetencja ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, działającego w formie rozporządzenia, czyli w formie aktu prawnego powszechnie obowiązującego, co wyklucza, aby organ II instancji działający w trybie postępowania administracyjnego w indywidualnej sprawie ustalał elementy pozwolenia konserwatorskiego inne niż wynikające z rozporządzenia obowiązującego na datę wydania pozwolenia konserwatorskiego. 3.2. W uzasadnieniu skargi rozwinięto powyższe zarzuty. 3.3. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. 4.1. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie skargę oddalił. 4.2. W motywach w/w orzeczenia sąd pierwszej instancji stwierdził, że słusznie organ odwoławczy wskazał, że zapis w decyzji Nr 770/2009 z 22 października 2009 r. "w terminie od stycznia 2009 r. do grudnia 2012 r." należy rozumieć jako okres, na który decyzja została wydana, w świetle § 29 rozp. MKiDN 2011. Przy czym sąd wojewódzki zauważył, że cyt. przepis nie posługuje się terminem ważności decyzji, a określeniem "okres na który decyzja została wydana". W ocenie tegoż sądu na aprobatę zasługiwało twierdzenie organów konserwatorskich, że decyzja z 22 października 2009 r. Nr 770/2009 została wydana na okres od stycznia 2009 r. do grudnia 2012 r., zachowuje więc ważność do końca tego okresu, tj. do końca grudnia 2012 r. 4.3. Dalej sąd pierwszej instancji wskazał, że pismo z 12 listopada 2020 r. U. oraz pismo DWKZ z 17 listopada 2020 r. (oraz dokumentacja fotograficzna) wskazują, że w przedmiotowym obiekcie prowadzone są prace i roboty budowlane, na które wymagane jest uzyskanie pozwolenia konserwatora zabytków. Sąd ten zwrócił ponadto uwagę, że celem priorytetowym Uoz jest ochrona i zachowanie materialnego dziedzictwa kulturowego, konserwacja i rewaloryzacja zabytków oraz udostępnianie zabytków na cele publiczne. Sąd wojewódzki nie znalazł tym samym podstaw do zakwestionowania zaskarżonej decyzji. 5.1. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł U. – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – zaskarżając go w całości. 5.2. Na podstawie art. 174 pkt 1) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022, poz. 329, Ppsa) zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego: 1) § 5 ust. 1 pkt 5) rozp. MK 2004, poprzez jego błędną wykładnię i uznanie "przewidywanego terminu rozpoczęcia i zakończenia objętych pozwoleniem prac" za pojęcie równoznaczne z okresem, na który pozwolenie zostało wydane, podczas gdy upływ przewidywanego terminu zakończenia objętych pozwoleniem konserwatorskim prac nie powoduje wygaśnięcia pozwolenia; 2) § 29 rozp. MKiDN 2011, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie i uznanie, że w/w regulacja znajduje zastosowanie także do decyzji o udzieleniu pozwolenia konserwatorskiego, które nie zawierają określenia w treści decyzji terminu ważności pozwolenia, a jedynie zawierają informacyjnie oraz ogólnikowo oznaczony "przewidywany termin rozpoczęcia i zakończenia objętych pozwoleniem prac, robót, badań, innych działań lub poszukiwań". 5.3. Na podstawie art. 174 pkt 2 Ppsa zaskarżonemu wyrokowi zarzuca się także naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) Ppsa poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia przez organ II instancji art. 6 K.p.a. poprzez ustalenie bez podstawy prawnej, że decyzja Prezydenta Wrocławia numer 770/2009 z 22 października 2009 r. o udzieleniu pozwolenia konserwatorskiego utraciła ważność, na skutek upływu terminu ważności w/w decyzji, podczas gdy przedmiotowa decyzja nie zawiera wskazania okresu na jaki została wydana. 5.4. W oparciu o powołane zarzuty, skarżący kasacyjnie wnosi o uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. Jednocześnie w skardze kasacyjnej wnosi się o: zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym wynagrodzenia pełnomocnika skarżącego, według norm przepisanych, oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym, wobec zrzeczenia się przez skarżącego rozprawy. 5.5. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, sąd pierwszej instancji błędnie utożsamia pojęcia "okresu na który zostało wydane pozwolenie" z pojęciem "przewidywanego terminu prowadzenia prac", określonego w przedmiotowej decyzji jako termin "od stycznia 2010 r. do grudnia 2012". 5.6. W odpowiedzi Ministra na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie w całości, zasądzenie na rzecz organu od skarżącego kasacyjnie zwrotu kosztów postępowania, w tym również kosztów zastępstwa procesowego oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Zdaniem Ministra nie można zgodzić się z skarżącym kasacyjnie, że decyzja Prezydenta Wrocławia numer 770/2009 z 22 października 2009 r. nie zawiera wskazania okresu, na jaki została wydana. Polemika skarżącego kasacyjnie stanowi jedynie własny, subiektywny pogląd uwzględniający głównie interes strony, a pomijający interes społeczny wynikający z zasadności ochrony obiektu. 5.7. Na rozprawie pełnomocnicy stron podtrzymali stanowiska prezentowane w pismach procesowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6.1. Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (Dz. U. 2024, poz. 935) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. 6.2. Skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach. 6.3. Istota sprawy sprowadza się do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego. Zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 6 K.p.a., jest dotknięty pewną wewnętrzną sprzecznością, uwzględniając jego uzasadnienie, w którym strona skarżąca kasacyjnie wywodzi zarzut braku podstawy prawnej do ustalenia, że oznaczona decyzja – pozwolenie konserwatorskie z 22 października 2009 r. – utraciło ważność. Brak podstawy prawnej jest bowiem podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji z uwagi na przesłankę z art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a., a w konsekwencji do stwierdzenia nieważności decyzji w postępowaniu sądowoadministracyjnym na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa, zarzutu zaś naruszenia tego ostatniego przepisu w skardze kasacyjnej nie podnoszono. 6.4. Błędna była dokonana w zaskarżonym wyroku wykładnia § 5 ust. 1 pkt 5) rozp. MK 2004 i uznanie zawartego w cyt. przepisie "przewidywanego terminu rozpoczęcia i zakończenia objętych pozwoleniem prac" za pojęcie równorzędne/równoznaczne z pojęciem terminu, na który – wydawane w reżimie cyt. rozporządzenia było pozwolenie konserwatorskie na wykonywanie oznaczonych robót budowlanych przy zabytku. Pozwolenie konserwatorskie, które decyzją Nr 770/2009 Prezydenta Miasta Wrocławia uzyskał skarżący Uniwersytet – wbrew temu, co twierdziły organy obu instancji, a co zaaprobował sąd pierwszej instancji – nie było pozwoleniem wydanym z ograniczeniem terminu jego ważności. Pozwolenie to wydano w trybie unormowanym przepisami rozp. MK 2004 wydanym na podstawie delegacji zawartej w art. 37 Uoz (Dz. U. 2003, Nr 162, poz. 1568). W art. 37 ust. 1 pkt 1 ówczesnego brzmienia Uoz stanowiono, że Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określi, w drodze rozporządzenia "tryb i sposób wydawania pozwoleń na prowadzenie prac konserwatorskich, restauratorskich, robót budowlanych oraz badań konserwatorskich i architektonicznych, a także innych działań, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 6-12, przy zabytku wpisanym do rejestru oraz badań archeologicznych", zaś art. 37 ust. 2 Uoz określał, że "W rozporządzeniu należy określić szczegółowe wymagania, jakim powinien odpowiadać wniosek i pozwolenie na prowadzenie prac, robót, badań i działań, o których mowa w ust. 1 pkt 1, oraz dokumentację niezbędną do rozpatrzenia tego wniosku". W rozp. MK 2004 właściwy minister uzyskał zatem kompetencję, aby w akcie wykonawczym do Uoz określić m. in. "szczegółowe wymagania", jakim powinno odpowiadać pozwolenie w sprawie prac konserwatorskich, restauratorskich, robót budowlanych, badań konserwatorskich i architektonicznych, a także innych działań przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków. W rozp. MK 2004 nie uregulowano – wbrew temu co przyjęły organy obu instancji, a co zaakceptował nietrafnie sąd wojewódzki w przedmiotowej sprawie – jako "szczegółowego wymagania", aby wydane w jego trybie pozwolenie konserwatorskie miało być opatrywane terminem jego ważności. W rozporządzeniu tym jako element wniosku o wydanie takiego pozwolenia i odpowiadający mu składnik tegoż pozwolenia ujęto "wskazanie przewidywanego terminu rozpoczęcia i zakończenia prac, robót, badań, innych działań lub poszukiwań". W ocenie Sądu takie określenie dodatkowego składnika decyzji – pozwolenia konserwatorskiego, nie można utożsamiać z pojęciem terminu ważności samego pozwolenia na budowę. Określenie zakresu delegacji ustawowej do unormowania w rozporządzeniu wykonawczym do Uoz "szczegółowych wymagań", jakim powinno odpowiadać pozwolenie konserwatorskie, nie daje podstaw, aby utożsamiać z nimi uprawnienie ministra do określania terminu ważności decyzji administracyjnej, jakim jest pozwolenie konserwatorskie. 6.5. W judykaturze trafnie wskazuje się, co Sąd w tym składzie podziela, że pojęcie "przewidywanego terminu rozpoczęcia i zakończenia prac" w rozumieniu § 5 ust. 1 pkt 5 rozp. MK 2004, zamieszczony w pozwoleniu konserwatorskim przewidywany termin rozpoczęcia i zakończenia prac stanowi termin o charakterze wyłącznie informacyjnym, którego upływ nie wywołuje żadnych skutków prawnych (wyrok NSA z 14 kwietnia 2010 r., II OSK 671/09, LEX nr 597767). Orzecznictwo uwypukla, że uzyskanie pozwolenia konserwatorskiego na prowadzenie prac przy zabytku stanowi jedynie jeden z etapów koniecznych do uzyskania pozwolenia na budowę - na podstawie projektu zaakceptowanego przez konserwatora zabytków. Skoro więc decyzja nie została wydana na czas określony, a jedynie określała przewidywane terminy realizacji prac, które były uzależnione od kolejnego pozwolenia tym razem organu budowlanego to omawiany termin przewidywanego rozpoczęcia i zakończenia prac objętych pozwoleniem konserwatorskim ma zatem wyłącznie walor informacyjny - wiążący się z przewidywaniami inwestora, które mogą okazać się nietrafne (por. motywy wyroku WSA w Warszawie z 23 kwietnia 2013 r., VII SA/Wa 2579/12, LEX nr 1620975). 6.6. Akceptując ten pogląd orzeczniczy w konsekwencji uznać trzeba, że pozwolenie konserwatorskie, które uzyskał U. decyzją MKZ nr 770/2009 z 22 października 2009 r., nie było opatrzone terminem ważności. Tym samym nie można skutecznie wywodzić, że miał do niego zastosowanie przepis § 29 rozp. MKiDN 2011, z którego wynikało, że pozwolenia wydane na podstawie rozp. MK 2004 "zachowują ważność do końca okresu, na który zostały wydane". 6.7. Skuteczne okazały się przeto zarzuty błędnej wykładni § 5 ust. 1 pkt 5) rozp. MK 2004, oraz niewłaściwego zastosowania § 29 rozp. MKiDN 2011. 7.1. Ponieważ istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, działając na podstawie art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa orzeczono, jak w pkt 1 sentencji niniejszego wyroku. Przyczyny, dla których uwzględniono skargę wynikają bezpośrednio z motywów wyłuszczonych powyżej. 7.2. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 200 i 205 § 2 Ppsa.