II OSK 95/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kiermaszek (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędzia del. WSA Jan Szuma Protokolant starszy asystent sędziego Sylwia Misztal po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 września 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 1194/22 w sprawie ze skargi A. Ł. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2022 r. nr 664/22 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 1 września 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 1194/22 oddalił skargę A. Ł. (dalej: "skarżąca") na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "MWINB") z dnia 14 kwietnia 2022 r. nr 664/22 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w trybie nadzoru budowlanego. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach stanu faktycznego i prawnego sprawy. W piśmie z dnia 17 stycznia 2022 r. skarżąca wniosła do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy (dalej: "PINB") o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie robót budowlanych wykonanych w budynku położonym przy ul. [...] w [...], w jej ocenie bez wymaganego pozwolenia na budowę lub z naruszeniem warunków techniczno - budowlanych. PINB postanowieniem z dnia 21 lutego 2022 r. nr IVOT/46/2022, wydanym na zasadzie art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, ze zm.; dalej: "K.p.a.") w związku z art. 53a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 2351, dalej: "Prawo budowlane") odmówił wszczęcia, na wniosek skarżącej, postępowania administracyjnego. Zażalenie na postanowienie z dnia 21 lutego 2022 r. wniosła skarżąca, a MWINB postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2022 r. nr 664/22 utrzymał w mocy postanowienie PINB. Organ w całości podzielił argumentację PINB, że nie jest możliwe prowadzenie postępowania w sprawie naruszeń prawa budowlanego na wniosek, postępowanie te wszczynane są wyłącznie z urzędu (art. 53a Prawa budowlanego). Skarżąca nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia PINB. W odpowiedzi na skargę MWINB wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołanym na wstępie wyroku z dnia 1 września 2022 r. uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Według Sądu prawidłowe jest stanowisko organów administracyjnych wskazujące na możliwość prowadzenia postępowania na podstawie art. 53a Prawa budowlanego wyłącznie z urzędu, a nie na wniosek strony. Ewentualny wniosek o uruchomienie postępowania przez organ nadzoru budowlanego należy potraktować w kategoriach sygnału, który właściwy organ ma obowiązek zweryfikować. W tym znaczeniu wniosek nie mógł stanowić "żądania wszczęcia postępowania", o którym mowa w art. 61 K.p.a. W ocenie Sądu przepis art. 61a § 1 K.p.a. odnosi się wyłącznie do sytuacji, w której postępowanie wszczynane jest na wniosek strony, zatem brak jest podstaw do wydawania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Skoro przepis prawa przyznaje organowi kompetencję do wszczęcia postępowania wyłącznie z urzędu, to żaden podmiot poza prokuratorem, nie może egzekwować od tego organu zainicjowania takiego postępowania. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, zaskarżając to orzeczenie w całości. Pełnomocnik zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie prawa materialnego, tj. art. 61a § 1 K.p.a. w związku z art. 53a ust. 1 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że postępowanie w trybie rozdziału 5a Prawa budowlanego może być wszczynane wyłącznie z urzędu bez względu na to, czy wykonane roboty naruszają interes prawny skarżącej. Następnie pełnomocnik zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 3 § 1 w związku z art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 239; obecnie Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: "P.p.s.a.") poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli i wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nieodpowiadające wymogom art. 141 § 4 P.p.s.a., polegające na braku rozpoznania w całości podniesionego w skardze zarzutu pozbawienia skarżącej ochrony prawnej. W oparciu o wskazane podstawy kasacyjne pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 8 maja 2025 r., sygn. akt II OSK 95/23 zawiesił postępowanie sądowe, na zasadzie art. 125 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 P.p.s.a. z tej przyczyny, że po wniesieniu skargi kasacyjnej Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego, na podstawie art. 15 § 1 pkt 2 w związku z art. 264 § 2 P.p.s.a., wniósł o podjęcie przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwały wyjaśniającej: "Czy z uwagi na dyspozycję art. 53a ust. 1 i art. 72a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r. poz. 725, z późn. zm.) możliwe jest wszczęcie i prowadzenie postępowania administracyjnego w trybie nadzoru budowlanego na wniosek podmiotu, który żąda od organu podjęcia działań, powołując się na własny interes prawny ?". W przypadku negatywnej odpowiedzi na powyższe pytanie, Prezes NSA wniósł o wyjaśnienie: "Czy organ nadzoru budowlanego, do którego wpłynął wniosek o wszczęcie jednego z postępowań, o których mowa w art. 53a ust. 1 i art. 72a Prawa budowlanego, obowiązany jest wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego, czy też wystarczającym jest poinformowanie pismem wnioskodawcy o podjętych działaniach ?". Sprawę zarejestrowano pod sygnaturą akt II OPS 2/25 i wyznaczono skład siedmiu sędziów do rozpoznania sprawy. W ocenie składu orzekającego odpowiedź na postawione przez Prezesa NSA pytania prawne była istotna dla oceny zarzutów kasacyjnych, także z uwagi na rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych. Sąd podjął z urzędu zawieszone postępowanie z uwagi na podjęcie w dniu 8 września 2025 r. przez Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów uchwały wyjaśniającej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżony wyrok nie narusza prawa we wskazany w niej sposób. Bezzasadny okazał się zarzut procesowy dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 w związku z art. 3 § 1 P.p.s.a. Pierwszy z powołanych przepisów określa elementy konstrukcyjne uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego, a zgodnie z jego brzmieniem uzasadnienie powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a nadto wskazania co do dalszego postępowania (jeżeli sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji). Jednak wbrew zarzutowi pełnomocnika skarżącej uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie te elementy, w szczególności Sąd pierwszej instancji w sposób nienasuwający wątpliwości interpretacyjnych uzewnętrznił motywy, jakimi się kierował wydając zaskarżony wyrok, wskazał w sposób nienasuwający wątpliwości interpretacyjnych dlaczego skarga została oddalona i wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia. Umożliwia to zarówno swobodne sformułowanie zarzutów pod adresem zaskarżonego wyroku, jak i przeprowadzenie właściwej kontroli instancyjnej. Zupełnie oddzielną kwestią jest, czy stanowisko Sądu jest trafne, można go zwalczać za pomocą innych zarzutów, z czego autor skargi kasacyjnej skorzystał. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut, określony jako materialnoprawny, odniesiony do art. 61a § 1 K.p.a. w związku z art. 53a ust. 1 Prawa budowlanego. Odnosząc się do twierdzeń skargi kasacyjnej, że Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, iż postępowanie prowadzone na podstawie przepisów mieszczących się w Rozdziale 5a Prawa budowlanego może być wszczynane wyłącznie z urzędu, bez względu na to czy wykonane roboty naruszają interes prawny skarżącej, odwołać się przyjdzie do stanowiska i argumentacji zawartej w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 września 2025 r., sygn. akt II OPS 2/25. W punkcie 1 tej uchwały NSA przyjął, że "Z uwagi na treść art. 53a ust. 1 i art. 72a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418, z późn. zm.) nie jest dopuszczalne wszczęcie i prowadzenie postępowania administracyjnego na wniosek osoby, która żąda od organu nadzoru budowlanego podjęcia działań, powołując się na własny interes prawny. Postępowania w tych sprawach wszczyna się wyłącznie z urzędu". NSA w uzasadnieniu tej uchwały wskazał, że zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 61 § 1 K.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się z urzędu lub na wniosek strony. Jeśli z normy prawa materialnego nie wynika w sposób wyraźny forma wszczęcia postępowania, przyjmuje się, że w przypadkach, gdy przedmiotem postępowania ma być przyznanie uprawnienia, postępowanie oparte jest na zasadzie skargowości, czyli jest wszczynane na wniosek, a jeśli przedmiotem postępowania jest nałożenie obowiązku, postępowanie jest wszczynane w oparciu o zasadę oficjalności, czyli z urzędu. NSA zauważył, odwołując się do doktryny i orzecznictwa, że ustawy regulujące względnie całościowy obszar regulacji administracyjnoprawnej, mogą zawierać odrębności proceduralne od przepisów procedury administracyjnej. Stosowanie tego rodzaju przepisów proceduralnych odbywa się zgodnie z regułą lex specialis derogat legi generali, rozumianą w taki sposób, że w pierwszej kolejności stosuje się przepisy procesowe szczególne zawarte w ustawie kompleksowej, a dopiero w dalszej kolejności (w zakresie, w jakim nie ma odrębnego uregulowania) stosuje się ogólną regulację proceduralną zawartą w przepisach K.p.a. W niektórych sytuacjach prawo materialnie wyraźnie wskazuje, z czyjej inicjatywy może nastąpić wszczęcie postępowania w określonej sprawie. Zdaniem NSA w składzie powiększonym procesowy przepis art. 61 § 1 K.p.a. powinien więc być interpretowany w bezpośrednim powiązaniu z przepisami materialnoprawnymi normującymi w sposób szczególny inicjatywę uruchomienia postępowania administracyjnego. Jednym z takich przepisów jest art. 53a ust. 1 Prawa budowlanego, stosownie do którego postępowania uregulowane w Rozdziale 5b ("Postępowanie w sprawie rozpoczęcia i prowadzenia robót budowlanych z naruszeniem ustawy") wszczyna się z urzędu. Przepis ten został dodany do Prawa budowlanego na podstawie art. 1 pkt 42 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 471) i wszedł w życie z dniem 19 września 2020 r., obowiązywał zatem w chwili złożenia przez skarżącą żądania. Jak trafnie również zauważył Sąd pierwszej instancji art. 53a ust. 1 Prawa budowlanego nie konkretyzuje tylko jednego ze sposobów wszczęcia postępowania, o którym mowa w art. 61 § 1 k.p.a. Gdyby przyjąć taką interpretację art. 53a ust. 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którą możliwe jest wszczęcie i prowadzenie postępowania administracyjnego również na wniosek podmiotu, który żąda od organu podjęcia działań powołując się na własny interes prawny, to dodanie przez ustawodawcę do tekstu ustawy tych przepisów byłoby nie tylko zbędne, ale wprost prowadziłoby do zanegowania zmiany stanu prawnego. Wystarczająca byłaby dotychczasowa regulacja procesowa z art. 61 § 1 K.p.a. zakładająca wszczęcie postępowania administracyjnego na żądanie strony lub z urzędu. NSA w omawianej uchwale podkreślił również, że użycie przez ustawodawcę sformułowania, że wszczęcie postępowania w sprawach, o których mowa w art. 53a ust. 1 Prawa budowlanego następuje z urzędu, oznacza, że wyłączone jest zainicjowanie postępowania na wniosek (na żądanie osoby powołującej się na własny interes prawny). Na gruncie tych przepisów nie jest możliwe łączenie dwóch odrębnych trybów wszczęcia postępowania. Skoro ustawodawca w regulacji materialnoprawnej przyjął, że do wszczęcia postępowania w określonej kategorii spraw dochodzi z urzędu, nie jest dopuszczalne uruchomienie postępowania na zasadzie skargowości. Zainicjowanie postępowania w tych sprawach następuje więc niezależnie od woli adresata wydanych w tym trybie rozstrzygnięć. Tak samo w sytuacji odwrotnej, jeśli przepis materialnoprawny stanowi o wszczęciu postępowania tylko na wniosek, to nie jest możliwe wszczęcie postępowania z urzędu (z zastrzeżeniem regulacji wynikającej z art. 61 § 2 K.p.a.). Założeniem nowelizacji Prawa budowlanego było doprowadzenie do usunięcia dotychczasowych rozbieżności w odniesieniu do formy wszczęcia postępowania przez organ nadzoru budowlanego, a dodanie do ustawy art. 53a ust. 1 Prawa budowlanego miało ostatecznie rozwiać wątpliwości i przesądzić, że postępowania administracyjne w tych sprawach inicjowane są tylko na zasadzie oficjalności. Z tych powodów całkowicie bezzasadne okazały się twierdzenia pełnomocnika skarżącej, że postępowanie w sprawach w materii regulowanej art. 53a ust. 1 Prawa budowlanego mogą być wszczynane także na wniosek strony powołującej się na własny interes prawny. Jednocześnie brak jest podstaw do podzielenia racji pełnomocnika, że odmowa wszczęcia postępowania na skutek zgłoszenia takiego żądania oznacza pozbawienie skarżącej ochrony prawnej. W powołanej uchwale NSA zaakcentował, że w przypadku braku reakcji organu na skierowane do niego żądanie usunięcia stanu naruszeń prawa budowlanego jednostka nie jest pozbawiona możliwości obrony własnego interesu prawnego, tyle tylko, że realizacja tego uprawnienia następuje w ramach procedur określonych przez ustawodawcę. Brak reakcji organu nadzoru budowlanego może stanowić przedmiot skargi w trybie skargowo-wnioskowym określonym w Dziale VIII K.p.a. (art. 227 i n.). Sygnalizacja w skardze dostarcza organowi materiał służący ocenie, czy nie zachodzą przesłanki do wszczęcia postępowania z urzędu. Jeśli skarga okaże się zasadna, jej rozpoznanie przez organ wyższego stopnia może spowodować, stosownie do art. 233 K.p.a., wszczęcie postępowania z urzędu przez właściwy organ nadzoru budowlanego. Możliwe jest także zwrócenie się do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, będącego centralnym organem administracji rządowej w sprawach nadzoru budowlanego (art. 88 ust. 1 Prawa budowlanego), o spowodowanie podjęcia działań przez właściwy organ nadzoru budowlanego. Jednostka może także wystąpić do prokuratora (na taką możliwość wskazał Sąd pierwszej instancji), któremu służy prawo zwrócenia się do właściwego organu administracji publicznej o wszczęcie postępowania w celu usunięcia stanu niezgodnego z prawem (art. 182 K.p.a.). Prokurator, w ramach uprawnienia przewidzianego w art. 69 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. o prokuraturze (Dz. U. z 2024 r. poz. 390, ze zm.), przed zgłoszeniem takiego żądania może zażądać m.in. nadesłania lub przedstawienia akt oraz dokumentów i pisemnych wyjaśnień w celu wyjaśnienia sprawy. Żądanie prokuratora wszczęcia postępowania jest bezwzględnie wiążące dla organu administracji, do którego zostało skierowane. Zwrócenie się do organu o wszczęcie postępowania w celu usunięcia stanu niezgodnego z prawem, aczkolwiek inspirowane działaniem prokuratora, powoduje wszczęcie i prowadzenie postępowania z urzędu. Istnieje wreszcie możliwość zwrócenia się do Rzecznika Praw Obywatelskich o podjęcie odpowiednich czynności, który po zbadaniu sprawy może zwrócić się do właściwego organu, na podstawie art. 14 pkt 6 ustawy z dnia 15 lipca 1987 r. o Rzeczniku Praw Obywatelskich (Dz. U. z 2024 r. poz. 1264), o wszczęcie postępowania administracyjnego, a zatem także w ramach nadzoru budowlanego i uczestniczyć w nim na prawach przysługujących prokuratorowi. Żądanie Rzecznika Praw Obywatelskich wszczęcia postępowania z urzędu jest także wiążące dla organu administracji. Ochrona interesu prawnego jednostki powołującej się własny interes prawny może więc być realizowana w innych formach poza postępowaniem administracyjnym jurysdykcyjnym. Jednostka nie jest więc pozbawiona możliwości złożenia środka przeciwdziałającego brakowi reakcji lub opieszałości organu nadzoru budowlanego, oprócz trybu administracyjnego istnieje także możliwość uruchomienia postępowania przed sądem powszechnym. Powracając do rozważań na temat instytucji procesowej przewidzianej w art. 61a § 1 K.p.a. należy stwierdzić, że nie dotyczy ona postępowań uruchamianych z urzędu, ponieważ w tym przypadku nie można mówić o odmowie wszczęcia postępowania inicjowanego na zasadzie oficjalności. Skierowany do organu nadzoru budowlanego wniosek (żądanie) wszczęcia postępowania nie stanowi "żądania wszczęcia postępowania", o którym mowa w art. 61 § 1 K.p.a. Wniosek o wszczęcie postępowania z urzędu nie jest zaś wnioskiem, który inicjowałby jakieś odrębne postępowanie, którego złożenie obligowałoby organ do wydania postanowienia o odmowie jego wszczęcia. Jak wskazał NSA w omawianej uchwale w postępowaniach wszczynanych na zasadzie oficjalności przepis art. 61a § 1 K.p.a. nie stwarza podstawy prawnej do wydania postanowienia odmownego z tej przyczyny, że wydając takie postanowienie organ byłby jedynym jego adresatem. Jeżeli jedyną formą zainicjowania danego rodzaju postępowania jest jego wszczęcie z urzędu, to żądanie wszczęcia takiego postępowania ze strony innego podmiotu, w tym osoby powołującej się na własny interes prawny, należy potraktować w kategorii źródła informacji, wymagającej weryfikacji przez właściwy organ co do zasadności przesłanek obligujących do prowadzenia tego postępowania. Oczywiście gdy do organu nadzoru budowanego w sprawach określonych w art. 53 ust. 1 Prawa budowlanego wpłynie żądanie wszczęcia postępowania w ramach nadzoru budowlanego z powołaniem się na własny interes prawny osoby wnoszącej to żądanie, organ ten nie może pozostać całkowicie bierny z tej tylko przyczyny, że postępowanie wszczyna się z urzędu. Chociaż skierowane do organu żądanie nie może zostać potraktowane jako prawnie skuteczna inicjatywa wszczęcia postępowania administracyjnego, to jednakże stanowi sygnalizację (wskazanie, impuls) do podjęcia wstępnych, przedprocesowych czynności zmierzających do ustalenia, czy doszło do naruszeń Prawa budowlanego w stopniu uzasadniającym wszczęcie postępowania z urzędu. Z tych powodów NSA w punkcie drugim uchwały składu siedmiu sędziów z dnia 8 września 2025 r., sygn. akt II OPS 2/25 przyjął, że "Organ nadzoru budowlanego, do którego wpłynął wniosek (żądanie) wszczęcia jednego z postępowań, o których mowa w art. 53a ust. 1 i art. 72a ustawy - Prawo budowlane obowiązany jest do poinformowania wnioskodawcy, w drodze pisma o charakterze informacyjnym, o podjętych działaniach i zajętym stanowisku". W niniejszej sprawie organy nadzoru budowlanego trafnie przyjmując, że postępowanie może zostać wszczęte wyłącznie z urzędu, zdecydowały się jednak na wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania na wniosek (żądanie) skarżącej, co zaakceptował Sąd pierwszej instancji. Zgodnie z tym co rozważono, art. 61a § 1 K.p.a. nie stwarza podstawy do wydania postanowienia odmownego w sprawach, w których postępowanie wszczyna się z urzędu, jego podjęcie było zatem zbędne. Zdaniem NSA w składzie orzekającym nie jest to jednak uchybienie mogące mieć w rozpoznawanej sprawie wpływ i to istotny na wynik sprawy, a zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. tylko naruszenie przepisu postępowania tego rodzaju stwarza podstawę do uwzględnienia skargi. Zasadnie Sąd pierwszej instancji uznał, że organ nadzoru budowlanego po złożeniu przez skarżącą żądania właściwie zareagował na informację, sygnalizację zawartą w piśmie skarżącej. Poinformował ją (w uzasadnieniu postanowienia z dnia 21 lutego 2022 r.), że przeprowadzi kontrolę w zakresie posiadanych kompetencji, a w sytuacji stwierdzenia nieprawidłowości zostanie wszczęte postępowanie z urzędu. Z przedstawionych akt administracyjnych wynika, że organ nadzoru budowlanego takie czynności podjął, w dniu 20 kwietnia 2022 r. pracownicy PINB przeprowadzili kontrolę robót budowlanych wykonanych w budynku na działce wskazanej przez skarżącą, następnie w dniu 27 kwietnia 2022 r. organ ten zwrócił się do organu administracji archtektoniczno - budowlanej o przesłanie archiwalnej dokumentacji budowlanej dotyczących tego budynku, w tym zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę projektu budowlanego. Organ nadzoru budowlanego, powołany do strzeżenia porządku prawnego w budownictwie, nie pozostał bierny, bezczynny i podjął czynności mające na celu ustalenie, czy zachodzi potrzeba uruchomienia z urzędu postepowania w ramach nadzoru budowlanego. Na zakończenie NSA w składzie orzekającym w niniejszej sprawie zauważa, odnosząc się jeszcze do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego składu siedmiu sędziów z dnia 8 września 2025 r., sygn. akt II OPS 2/25, że dopóki nie nastąpi zmiana stanowiska wyrażonego w uchwale, dopóty sądy administracyjne obowiązane są ją respektować (zob. wyrok NSA 20 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1817/10; LEX nr 1131489). NSA uznaje jednak trafność i przekonującą argumentację zawartą w jej uzasadnieniu i nie znajduje jakichkolwiek podstaw do uruchomienia trybu, o którym mowa w art. 269 § 1 P.p.s.a. Przedstawione rozważania skłaniają do konkluzji, że zarzuty skargi kasacyjnej nie mogły doprowadzić do podważenia trafności zaskarżonego wyroku oddalającego skargę. Wobec braku podstaw branych pod rozwagę z urzędu, Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.