II OSK 939/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Wójta Gminy [...] o wstrzymanie wykonania postanowienia Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] grudnia 2015 r. znak [...] w sprawie ze skargi kasacyjnej Wójta Gminy [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 sierpnia 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 877/16 w sprawie ze skargi Wójta Gminy [...] na postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania postanowienia Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] grudnia 2015 r. znak [...].

Wyrokiem z dnia 25 sierpnia 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 877/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Wójta Gminy [...] na postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] lutego 2016 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia. Od tego wyroku Wójt wywiódł skargę kasacyjną. W treści wniesionego środka odwoławczego skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] grudnia 2015 r. znak [...] Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika zatem możliwość udzielenia ochrony tymczasowej dotyczącej, co do zasady, zaskarżonego do sądu aktu mającego przymiot ostateczności. Zwrot "w granicach tej samej sprawy" dotyczy sprawy w ujęciu materialnym. Jak powszechnie wskazuje się w doktrynie (por. np. B. Adamiak, glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 1998 r., sygn. akt I SA/Gd 654/96, OSP 1999, z. 1, s. 51) na "sprawę administracyjną" w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, a zatem przy ustalaniu tożsamości sprawy należy badać te właśnie elementy. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej. Innymi słowy z tożsamością sprawy mamy do czynienia wówczas, gdy akty lub czynności dotyczyć będą tych samych podmiotów, takiego samego przedmiotu i stanu faktycznego (por. uchwała NSA z 27.06.2000 r. FPS 12/99, opubl. ONSA 2001, z. 1, poz. 7 oraz postanowienia NSA: z 3.08.2010 r. II OZ 751/10, npubl.; z 14.09.2010 r. II GZ 246/10, npubl.; z 20.01.2011 r. II OZ 1368/10, npubl.). Odnosząc powyższe rozważania do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że przedmiotowym wnioskiem o zastosowanie ochrony tymczasowej Wójt Gminy [...] objął akt administracyjny, który znajduje się poza granicami niniejszej sprawy, rozumianej w sensie materialnym. Wszczęta skargą sprawa sądowoadministracyjna dotyczy w zakresie przedmiotowym kwestii wniesienia zażalenia z uchybieniem terminu i jest następstwem wydania przez Ministra Infrastruktury i Budownictwa postanowienia z dnia [...] lutego 2016 r. stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] grudnia 2015 r. o nałożeniu na Wójta Gminy [...] kary pieniężnej w wysokości 6.500 zł z tytułu niewydania decyzji. Sprawa wymierzenia organowi kary pieniężnej nie jest tożsama ze sprawą stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia. O ich odrębności stanowi odmienność przedmiotowa: w sprawie, w której Wojewoda Dolnośląski wydał swoje postanowienie zakres przedmiotowy obejmował kwestię wymierzenia kary pieniężnej, natomiast w sprawie, w której zapadło zaskarżone do Sądu postanowienie zakres przedmiotowy obejmuje kwestię wniesienia zażalenia z uchybieniem terminu. Nie ulega wątpliwości, że wskazane sprawy pozostają ze sobą w związku chronologicznym i podmiotowym, jednakże ze względu na wyżej podkreśloną odrębność zakresów przedmiotowych nie można uznać, że tworzą one tę samą sprawę w znaczeniu materialnym (porównaj: postanowienie NSA z 29.09.2016 r. II OZ 1009/16; postanowienie NSA z 26.11.2015 r. II OZ 1168/15). Dlatego też nie było możliwe, w ramach tego postępowania, wstrzymanie wykonania postanowienia Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] grudnia 2015 r. W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.