II OSK 938/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak Sędzia del. WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 14 października 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 22 lutego 2023 r. sygn. akt II SA/Rz 1127/22 w sprawie ze skargi M.C. na postanowienie Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia 15 lipca 2022 r. nr OA.7722.17.2.2021 w przedmiocie wstrzymania budowy obiektu budowlanego 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 22 lutego 2023 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 1127/22, po rozpoznaniu skargi M. C. uchylił zaskarżone postanowienie Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 15 lipca 2022 r., nr OA.7722.17.2.2021, którym organ, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., oraz art. 48 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 i art. 48a ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 2351), zwanej dalej Prawem budowlanym, uchylił w całości postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ropczycach z 19 maja 2021 r., nr PINB.5160.2.3.2021, i jednocześnie wstrzymał M. C. budowę dwóch silosów na zboże na działce nr [...] położonej w (...)., zrealizowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę, oraz poinformował o możliwości złożenia wniosku o legalizację i konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ropczycach prowadził postępowanie administracyjne w sprawie budowy dwóch silosów na zboże zlokalizowanych na działce nr [...] położonej w (...). W rezultacie przeprowadzonej 17 marca 2021 r. kontroli ustalono, że w 2018 r. przy południowej granicy działki w odległości około 0,55 m od ogrodzenia wybudowane zostały dwa stalowe silosy na zboże, posadowione na jednej wspólnej płycie betonowej. Średnica każdego z silosów wynosi około 3,9 m, wysokość ścian około 4,30 m, a całkowita wysokość około 5,50 m. Kubatura każdego z nich wynosi około 51 m3, licząc objętość walca o wysokości 4,3 m (wysokość ścian), bez uwzględnienia zadaszenia. Z powodu wybudowania wskazanych obiektów bez pozwolenia na budowę postanowieniem z 19 maja 2021 r., nr PINB.5160.2.3.2021, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ropczycach wstrzymał budowę dwóch silosów na zboże na działce nr [...] położonej w Z.. Na skutek wniesionego zażalenia, Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z 5 lipca 2021 r., nr OA.7722.17.2.2021, uchylił postanowienie organu pierwszej instancji i jednocześnie wstrzymał skarżącej budowę dwóch silosów na zboże na działce nr [...] w (...), zrealizowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę, poinformował, że w terminie 30 dni od dnia wydania postanowienia inwestor, właściciel lub zarządca w/w obiektów budowlanych może złożyć wniosek o ich legalizację, a także poinformował, że w celu uzyskania decyzji o legalizacji ww. silosów koniecznym będzie wniesienie opłaty legalizacyjnej, której zasady obliczania są określone w przepisach art. 49d ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Prawomocnym wyrokiem z 1 grudnia 2021 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 1290/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił postanowienie Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 5 lipca 2021 r. Sąd stwierdził, że organy nadzoru budowlanego przedwcześnie uznały, iż budowa przedmiotowych silosów wymagała pozwolenia na budowę. Nie ustalono bowiem rzeczywistej pojemności spornych silosów, a to m.in. od tego parametru zależy wymóg uzyskania pozwolenia na budowę. Sąd odniósł się również do kwestii kwalifikacji przedmiotowych silosów i zaliczenia ich do właściwej kategorii obiektów budowlanych. Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy w toku oględzin ustalił, że pojemność każdego z silosów wynosi 47,76 m3 (wysokość (h) cylindra silosu, w której możliwe jest przechowywanie zboża wynosi 4 m, tj. maksymalna pomierzona wysokość zasypu zboża, licząc od poziomu (4,02 m) minus grubość płyty paździerzowo-wiórowej ułożonej na zaizolowanej płycie fundamentowej (2 cm), przy uwzględnieniu najmniejszego wymiaru średnicy (3,90 m)). Powyższe ustalenia pozwoliły stwierdzić, że przedmiotowe silosy zostały wybudowane samowolnie bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Jednocześnie Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaliczył przedmiotowe silosy do VIII kategorii obiektów budowlanych, tj. innych budowli i wyliczył wysokość opłaty legalizacyjnej na dzień wydanego postanowienia w kwocie 125.000 zł dla jednego silosu. Sąd pierwszej instancji uwzględniając skargę w pierwszej kolejności wskazał, że organ odwoławczy prawidłowo zrealizował wytyczne zawarte w wyroku z 1 grudnia 2021 r., sygn. akt II SA/Rz 1290/21 i dokonał ustaleń dotyczących rzeczywistej pojemności każdego z silosów. Sąd Wojewódzki uznał jednak, że organ odwoławczy przyjął błędne ustalenia co do wysokości opłaty legalizacyjnej. W ocenie Sądu pierwszej instancji, ujawnione w trakcie oględzin z 31 maja 2022 r. nowe okoliczności wskazują, że silosy należało zakwalifikować do kategorii II. W trakcie oględzin ujawniona została w sposób nie budzący wątpliwości funkcja kontrolowanych obiektów budowlanych, które przeznaczone są do składowania zboża. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego, czynnikiem determinującym zakwalifikowanie danego obiektu do jednej z kategorii wskazanej w załączniku do ustawy Prawo budowlane jest funkcja, jaką dany obiekt pełni oraz jego przeznaczenie. Po zapoznaniu się z materiałem dowodowym zgromadzonym po wydaniu wiążącego wyroku z 1 grudnia 2021 r. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że przeznaczenie kontrolowanych obiektów świadczy o tym, że służą one gospodarce rolnej. Silos na zboże winien zatem zostać zaliczony do kategorii II obiektów budowlanych, a więc kategorii obejmującej "budynki służące gospodarce rolnej, jak: produkcyjne, gospodarcze, inwentarsko–składowe". W ocenie Sądu Wojewódzkiego, za taką kwalifikacją obiektu przemawia pomocniczo również § 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 81 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem, który silosy na zboże i pasze kwalifikuje jako budowle rolnicze. W skardze kasacyjnej Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, zaskarżając wyrok Sądu pierwszej instancji w całości, przytoczył podstawy kasacyjne dotyczące naruszenia przepisów postępowania oraz prawa materialnego. W ramach podstawy kasacyjnej dotyczącej przepisów postępowania skarżący kasacyjnie organ zarzucił naruszenie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. w zw. z art. 170 p.p.s.a. poprzez naruszenie zasady powagi rzeczy osądzonej oraz niezastosowanie się do oceny prawnej wyrażonej w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 1 grudnia 2021 r., sygn. akt II SA/Rz 1290/221, pomimo, że nie doszło do żadnej zmiany okoliczności faktycznych i prawnych, które uzasadniały odstąpienie od oceny prawnej wynikającej ze wskazanego wyroku. W ramach podstawy kasacyjnej dotyczącej prawa materialnego skarżący kasacyjnie organ zarzucił naruszenie art. 29 ust. 1 pkt 29 lit. c Prawa budowlanego w zw. z art. 3 pkt 2 i pkt 3 Prawa budowlanego w zw. z § 3 rozporządzenia poprzez błędną wykładnię i uznanie, że silos na zboże i pasze będący budowlą winien zostać zaliczony do kategorii II obiektów budowlanych, o których mowa w załączniku do Prawa budowlanego, czyli do budynków służących gospodarce rolnej (budynków produkcyjnych, gospodarczych, inwentarsko-składowych), a w konsekwencji uznanie, że opłata legalizacyjna za legalizację naziemnych silosów na materiały sypkie, o pojemności większej 30 m3 i wysokości większej niż 7 m, powinna zostać naliczona jak dla budynku gospodarczego. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie, a także o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną M. C. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, a granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i wskazane przepisy prawa przywołane w podstawach skargi kasacyjnej. Rozpoznając sprawę w tak określonych granicach Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna okazała się zasadna. Trafne okazały się zarzuty kasacyjne naruszenia art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 170 p.p.s.a. oraz art. 3 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego w zw. z § 3 rozporządzenia. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Ze wskazanego przepisu wynika, że ani organy administracji publicznej, ani sądy orzekające później w tej samej sprawie, nie mogą pominąć oceny prawnej i wskazań wyrażonych we wcześniejszych orzeczeniach sądu z zastrzeżeniem zmian w zakresie przepisów prawa bądź okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Dotyczy to zatem postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego w danej sprawie administracyjnej. Użyte w przywołanym przepisie pojęcie "oceny prawnej" odnosi się do wyjaśnienia istotnej treści przepisów prawnych i zakresu ich stosowania w określonym układzie okoliczności faktycznych. Z kolei art. 170 p.p.s.a. przesądza, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu oznacza, że nikt nie może negować faktu istnienia orzeczenia i jej określonej treści. Powaga rzeczy osądzonej wyklucza natomiast ponowne rozpoznanie sprawy co do tego, co w związku ze skargą zostało już rozstrzygnięte. Przedmiotem kontroli legalności przeprowadzonej przez Sąd pierwszej instancji w niniejszej sprawie było postanowienie Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 15 lipca 2022 r., którym organ uchylił w całości postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ropczycach z 19 maja 2021 r. i jednocześnie wstrzymał skarżącej budowę dwóch silosów na zboże na działce nr [...] położonej w (...), zrealizowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę oraz poinformował o możliwości złożenia wniosku o legalizację i konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, zostało ono wydane w warunkach związania wytycznymi zawartymi w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 1 grudnia 2021 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 1290/21, którym uchylono wcześniejsze postanowienie organu odwoławczego wstrzymujące skarżącej budowę spornych silosów. Sąd uznał, że organy przedwcześnie stwierdziły, iż budowa silosów wymagała pozwolenia na budowę, albowiem nie ustaliły w sposób prawidłowy ich pojemności, która determinuje zastosowanie art. 29 ust. 1 pkt 29 Prawa budowlanego zwalniającego z uzyskania pozwolenia na budowę. Sąd nie podzielając również stanowiska organu odwoławczego odnośnie tego, że potrzeba kwalifikacji i zaliczenia silosów do odpowiedniej kategorii obiektów budowlanych aktualizuje się dopiero po złożeniu wniosku o legalizację i przedłożeniu wymaganych dokumentów, poczynił szerszą refleksję na tle przepisów art. 49d ust. 1 pkt 1 oraz art. 59f ust. 1, 2 i 3 Prawa budowlanego na potrzeby określenia zasad obliczania opłaty legalizacyjnej. Wówczas Sąd stwierdził, że "z akt i ustaleń organu powiatowego nie wynika, że opisane silosy mają charakter zbiorników przemysłowych". Stwierdził także, że "o ile z pewnością nie kwalifikują się one do ujętej w załączniku do u.P.b. kategorii II obiektów budowlanych (budynki służące gospodarce rolnej, jak: produkcyjne, gospodarcze, inwentarsko – składowe), to zwrócenia uwagi wymaga, że załącznik ten w kategorii VIII wskazuje "inne budowle", dla których określa współczynnik kategorii obiektu k - 5,0 i współczynnik wielkości obiektu - 1,0 odniesiony do kubatury w m3. Już tylko wstępne porównanie z kategorią XIX prowadzi do wniosku, iż taka kwalifikacja byłaby nie tylko korzystniejsza dla inwestora (współczynnik kategorii obiektu k dla obiektów przemysłowych wynosi 10,0), ale również bardziej adekwatna ze względu na współczynnik wielkości obiektu, który w przypadku obiektów przemysłowych powiązany jest z ich powierzchnią w m2 (parametr ten siłą rzeczy trudno odnieść do obiektów kubaturowych, jakimi są silosy na zboże)". Z przytoczonego wyżej wiążącego stanowiska Sądu Wojewódzkiego wynika bezsprzecznie, że po pierwsze, wykluczył on możliwość zaliczenia przedmiotowego obiektu do kategorii II obiektów budowlanych, czyli do budynków służących gospodarce rolnej, po drugie, że pozostawiając organowi odwoławczemu swobodę kwalifikacji tego obiektu jako "innej budowli" (kategoria VIII) lub "zbiornika przemysłowego" (kategoria XIX) wyeksponował zalety kwalifikacji obiektu do kategorii "innych budowli". W ten sposób Sąd pierwszej instancji określił wiążący kierunek dalszego postępowania organu w aspekcie określenia niezbędnych elementów postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych, w tym informacji o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej. W świetle dyspozycji art. 49d ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 59f Prawa budowlanego obowiązek określenia sposobu obliczania opłaty legalizacyjnej wiąże się z ustaleniem jej poszczególnych elementów, tj. współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) i współczynnika wielkości obiektu budowlanego (w), determinowanych charakterem i funkcją obiektu podlegającego czynnościom nadzorczym. Związany oceną prawną Sądu Wojewódzkiego w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 1290/21, organ drugiej instancji biorąc pod uwagę parametry techniczno-użytkowe silosów, a zwłaszcza ich funkcję jako obiektów służących gospodarstwu rolnemu, zakwalifikował je do kategorii VIII obiektów budowlanych, czyli "innych budowli", którym, w załączniku do Prawa budowlanego przypisano współczynnik kategorii obiektu (k) – 5,0 i współczynnik wielkości obiektu (w) – 1,0. Wykluczył jednocześnie możliwość kwalifikacji tych obiektów do kategorii II – budynków służących gospodarce rolnej bądź do kategorii XIX – zbiorników przesyłowych, kierując się w tym zakresie parametrami silosów odzwierciedlającymi skalę ich przydatności w gospodarstwie rolnym skarżącej, która nie jest charakterystyczna dla obiektów przemysłowych, co w trakcie oględzin 31 maja 2022 r. potwierdziła skarżąca. W tych uwarunkowanych prawnych i faktycznych Sąd Wojewódzki w zaskarżonym wyroku uchylił postanowienie Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 15 lipca 2022 r. uznając, że organ odwoławczy błędnie określił zasady obliczania opłaty legalizacyjnej zaliczając silosy do kategorii VIII obiektów budowlanych - "innych budowli". Sąd a quo uznał bowiem, że ujawnione w trakcie oględzin z 31 maja 2022 r. "nowe okoliczności" wskazują, że silosy należy zakwalifikować do kategorii II obiektów budowlanych, do której należą "budynki służące gospodarce rolnej, jak: produkcyjne, gospodarcze, inwentarsko-składowe". Odzwierciedlony w zaskarżonym wyroku wynik przeprowadzonej przez Sąd pierwszej instancji kontroli legalności zaskarżonego postanowienia jest sprzeczny z wiążącą oceną prawną sformułowaną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 1 grudnia 2021 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 1290/21, co czyni zarzuty naruszenia art. 153 i art. 170 p.p.s.a. w pełni uzasadnione. Oddziaływanie orzeczenia sądu administracyjnego w ponownym postępowaniu w sprawie przed organami administracji publicznej ma pierwszorzędne znaczenie w odniesieniu do orzeczeń kasatoryjnych tego sądu, w rezultacie których ma nastąpić ponowne, merytoryczne rozpatrzenie sprawy zgodnie z kierunkiem wyznaczonym wiążącą oceną. Należy przy tym podkreślić, że obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego. Odstąpienie od wiążącej oceny prawnej usprawiedliwia wyłącznie zasadnicza zmiana stanu faktycznego wymagająca stosowania innych niż poprzednio przepisów prawa lub zmiana stanu prawnego. Taka sytuacja nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Wbrew stanowisku Sądu Wojewódzkiego, w trakcie oględzin 31 maja 2022 r. nie zostały ujawnione nowe, do tej pory nieznane okoliczności, które dezaktualizowałyby rozważania w zakresie kwalifikacji spornych silosów zawarte w wiążącym wyroku. Charakter i funkcja silosów rolnych służących w gospodarstwie rolnym skarżącej do przechowywania pszenicy i owsa była już przedmiotem ustaleń organów administracji w administracyjnym toku instancji oraz rozważań Sądu pierwszej instancji w wiążącym wyroku, w którym przywołano stanowisko skarżącej wyrażone w zażaleniu, że "silosy są jej niezbędne do produkcji rolnej". W toku oględzin przeprowadzonych 31 maja 2022 r. powyższą okoliczność skarżąca jedynie potwierdziła oświadczając, że "wybudowała przedmiotowe silosy w 2018 r., bo były jej potrzebne do prowadzenia gospodarstwa (w jednym przechowuje owies, a w drugim pszenicę)". Nie było zatem podstaw do tego, aby odstępować od wyznaczonego przez Sąd Wojewódzki kierunku rozpoznania sprawy wykluczającego zaliczenie przedmiotowych silosów do budynków służących gospodarce rolnej bądź zbiorników o charakterze przemysłowym. W konsekwencji powyższych uchybień zasadne okazały się również zarzuty odnoszące się do naruszenia prawa materialnego, tj. art. 3 pkt 2 i pkt 3 Prawa budowlanego w zw. z § 3 rozporządzenia, których prawidłowy sposób zastosowania w niniejszej sprawie został objęty tą wiążącą oceną. Sąd Wojewódzki naruszył powyższe przepisy przyjmując, że zrealizowane silosy, ze względu na ich funkcję i przeznaczenie, należy kwalifikować jako budynki służące gospodarce rolnej. Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznając przedmiotowe silosy za zbiorniki o charakterze nieprzemysłowym stanowiące "inne budowle" służące potrzebom rolnictwa i przechowalnictwa produktów rolnych (silosy na zboże i pasze) prawidłowo zastosował art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego w zw. z § 3 rozporządzenia, co potwierdza zarzuty sformułowane w podstawach kasacyjnych w tym zakresie. Ponieważ silos zbożowy jest zbliżony do zbiornika, w którym przechowywane jest zboże, prawidłowo zakwalifikowano go jako budowlę. Jednocześnie z uwagi na fakt, że ma służyć prowadzonemu przez skarżącą kasacyjnie gospodarstwu rolnemu, a nie celom przemysłowym, należało zakwalifikować go do budowli rolniczych. Definicję budowli rolniczych zawiera § 3 rozporządzenia stanowiąc, że przez to budowle rolnicze rozumie się budowle dla potrzeb rolnictwa i przechowalnictwa produktów rolnych, w szczególności takie jak: zamknięte zbiorniki na płynne odchody zwierzęce, płyty do składowania obornika, silosy na kiszonki, silosy na zboże i pasze, komory fermentacyjne i zbiorniki biogazu rolniczego. W każdym przypadku kwalifikacja konkretnego obiektu uzależniona jest od poszczególnych elementów charakteryzujących jego cechy techniczno-budowlane oraz przeznaczenie. Nawet jeżeli obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem, jest wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach, nie oznacza to automatycznie, że jest budynkiem (zob. wyrok NSA z 5 grudnia 2023 r., II OSK 1696/22). Istotna jest również jego funkcja (sposób wykorzystania). W toku postępowania w sposób niebudzący zastrzeżeń ustalono natomiast, że na terenie swojego gospodarstwa rolnego i dla jego potrzeb skarżąca wybudowała dwa silosy zbożowe, wykonane z blachy stalowej, nieocieplone, posadowione na jednej, wspólnej płycie betonowej, z pokryciem stożkowym o wierzchołku zakończonym blachą bez otworu wentylacyjnego. Wewnątrz silosów nie ma wykonanej podłogi (rusztu wentylacyjnego), a jedynie prowizoryczne, miejscowe przykrycie cienkimi płytami pilśniowymi. Z akt nie wynika, aby silosy wyposażone były w instalacje zapewniające możliwość użytkowania ich jako budynku, natomiast w całokształcie swym służą one do magazynowania zboża (włącznie z wewnętrznie umiejscowionymi rurami z nacięciami służącymi do wentylowania zboża), wypełniając tym samym definicję obiektu budowlanego w postaci budowli rolniczej. Stąd też stwierdzić należało, że Sąd pierwszej instancji dokonał wadliwej kontroli zaskarżonego postanowienia naruszając przepisy Prawa budowlanego i rozporządzenia wskazane w podstawach kasacyjnych oraz w niezasadny sposób odstępując od wiążącej oceny prawnej sformułowanej w poprzednim prawomocnym wyroku sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok, a uznając, że istota sprawy wyrażająca się w prawidłowej kwalifikacji silosów jako budowli rolniczych i tym samym udzieleniu adekwatnej do tej kwalifikacji informacji o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej, została dostatecznie wyjaśniona, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną. Z uwagi na to, że powodem uchylenia zaskarżonego wyroku były uchybienia Sądu pierwszej instancji, który wadliwie przeprowadził kontrolę legalności prawidłowego w swej istocie postanowienia organu drugiej instancji uznać należało, że zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek przemawiający za odstąpieniem, na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a., od obciążenia skarżącej kosztami postępowania kasacyjnego stosownie do reguły wyrażonej w art. 203 pkt 2 p.p.s.a.