II OSK 926/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak Sędzia del. WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 14 października 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. sp. z o.o. z siedzibą w K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 2671/22 w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w K. na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 26 sierpnia 2021 r. nr LIII/1611/2021 w przedmiocie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego postanawia: 1. oddalić skargę kasacyjną, 2. zasądzić od A. sp. z o.o. z siedzibą w K. na rzecz Miasta Stołecznego Warszawy kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 13 lutego 2023 r. w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2671/22 ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na uchwałę nr LIII/1611/2021 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 26 sierpnia 2021 r. w sprawie zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m.st. Warszawy odrzucił skargę oraz zwrócił skarżącej uiszczony wpis sądowy od skargi w kwocie 300 zł. Sąd pierwszej instancji odrzucając skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., stwierdził, że objęta skargą uchwała w przedmiocie zmiany studium nie dotyczy chronionego prawem interesu prawnego lub uprawnienia skarżącej. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego kwestionowana uchwała nie wprowadziła dla skarżącej ograniczenia w sposobie korzystania z nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] z obrębu [...] przy ul. (...) w W., której jest użytkownikiem wieczystym, co więcej, w istocie zmiana studium w realiach sprawy w ogóle nie pociągnęła za sobą zmiany sytuacji prawnej skarżącej spółki. Tym samym Sąd Wojewódzki nie podzielił oceny skarżącej, że nieobjęcie w studium przedmiotowej nieruchomości skarżącej zasięgiem strefy zabudowy śródmiejskiej, w której można realizować inwestycje bezpośrednio na warunkach obowiązujących dla tego rodzaju zabudowy, stanowiło ingerencje w interes prawny. Sąd pierwszej instancji zauważył, że przed zmianą studium nieruchomość skarżącej spółki również nie była objęta strefą zabudowy śródmiejskiej, podzielając argumentację organu, że nieruchomość skarżącej nie była objęta planem miejscowym ustanawiającym zabudowę śródmiejską i nie była również objęta zabudową śródmiejską w poprzednio obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m.st. Warszawy, przyjętym uchwałą nr LXXXII/2746/2006 Rady m.st. Warszawy z dnia 10 października 2006 r., zwanym dalej studium z 2006 r. W konsekwencji w realiach sprawy nie zachodzi sytuacja, w której zmiana studium w perspektywie znaczenia tego aktu dla uchwalania planu zagospodarowania przestrzennego zdeterminowałaby ingerencję w dotychczasowy sposób legalnego korzystania z nieruchomości. W skardze kasacyjnej A. Sp. z o.o. z siedzibą w K., zaskarżając postanowienie Sądu pierwszej instancji w całości, przytoczyła podstawy kasacyjne dotyczące naruszenia przepisów postępowania oraz prawa materialnego. W ramach podstawy kasacyjnej dotyczącej przepisów postępowania skarżąca kasacyjnie zarzuciła naruszenie: - art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2021 r. poz. 1372), zwanej dalej u.s.g., poprzez błędne uznanie, że interes prawny skarżącej nie został naruszony stosownie do wymagań przepisu szczególnego, w sytuacji gdy przed podjęciem uchwały działka nr [...] w obrębie [...] znajdowała się w strefie zabudowy śródmiejskiej, natomiast po jej podjęciu przestała się w niej znajdować, co bezpośrednio naruszyło interes prawny skarżącej; - art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez brak wypowiedzenia się przez Sąd pierwszej instancji w zakresie zasadności zarzutów wskazanych w skardze spółki, co skutkowało brakiem rozpoznania sprawy w jej całokształcie oraz uniemożliwia sądowi wyższej instancji dokonanie oceny, czy przesłanki na których oparł się Sąd pierwszej instancji, są trafne. W ramach podstawy kasacyjnej dotyczącej prawa materialnego skarżąca kasacyjnie zarzuciła naruszenie: - § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. Dz.U. z 2022 r. poz. 1225), zwanego dalej rozporządzeniem, poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że nieruchomość skarżącej nie należy do zabudowy śródmiejskiej zdefiniowanej w ww. rozporządzeniu, podczas gdy na podstawie treści definicji zabudowy śródmiejskiej ujętej w przedmiotowym rozporządzeniu obowiązującym zarówno przed 1 stycznia 2018 r. jak i po ww. dacie, nieruchomość skarżącej stanowiła zabudowę śródmiejską i dopiero podjęcie uchwały spowodowało niemożność zaliczenia ww. nieruchomości w obszar zabudowy śródmiejskiej; - art. 101 ust. 1 u.s.g. poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji niezasadne przyjęcie, że interes prawny skarżącej nie został naruszony uchwałą, w sytuacji gdy wykluczono w niej nieruchomość skarżącej ze strefy zabudowy śródmiejskiej na rzecz objęcia jej obszarem, w którym "dopuszcza się możliwość" wyznaczenia zabudowy śródmiejskiej w planie miejscowym i w trybie tzw. specustawy mieszkaniowej "w uzasadnionych przypadkach, przy zachowaniu wymogów jak w zasięgu zabudowy Śródmiejskiej", pomimo spełnienia przez nieruchomość skarżącej wymogów dla uznania jej za zabudowę śródmiejską, co w konsekwencji spowodowało stan niepewności prawnej po stronie skarżącej, co naruszyło jej interes prawny; - art. 28 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 741 ze zm.), zwanej dalej u.p.z.p. w zw. z § 2 i 3 ust. 1 i 2 w zw. z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 283), zwanego dalej z.t.p., poprzez błędne przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że w uchwale wyczerpująco uregulowano zasady na podstawie jakich nieruchomość skarżącej ma zostać objęta strefą zabudowy śródmiejskiej, podczas gdy w uchwale nie wskazano, w jakiej sytuacji dopuszcza się możliwość wyznaczenia zabudowy śródmiejskiej w planie miejscowym, ograniczając się jedynie do stwierdzenia, że następuje to "w uzasadnionych przypadkach, przy zachowaniu wymogów jak w zasięgu zabudowy Śródmiejskiej". W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rada Miasta Stołecznego Warszawy wniosła o oddalenie skargi w całości, a także o zasądzenie zwrotu kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Do pisma procesowego z 14 października 2025 r. skarżąca kasacyjnie dołączyła decyzję Wojewody Mazowieckiego z 27 czerwca 2025 r., nr 861/OPO/2025, znak: WI-II.7840.1.1.2021.SS, umarzającą postępowanie odwoławcze w sprawie decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 2 listopada 2020 r., nr 411/Ś/2020, znak: UD-IX-WAB.6740.38.2019.EKU, zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami usługowymi, parkingiem podziemnym oraz niezbędną infrastrukturą drogową na działce nr [...] oraz części działki nr [...] w obrębie [...] przy ul. (...) w (...) m.st. Warszawy. Skarżąca kasacyjnie wskazała, że gdyby zaistniała konieczność dokonania zmian w projekcie budowlanym, organy budowlane będą uwzględniać brzmienie zaskarżonej uchwały. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, a granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej wniosek o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i wskazane przepisy prawa przywołane w podstawach skargi kasacyjnej. Rozpoznając sprawę w tak określonych granicach Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie należy zauważyć, że zaskarżona uchwała dotycząca zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy jest aktem z zakresu administracji publicznej nie będącym jednak aktem prawa miejscowego i zalicza się do kategorii aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. Badając merytorycznie skargę na tego rodzaju akt sąd administracyjny jest zobowiązany w pierwszej kolejności ocenić, czy nie zachodzą przesłanki odrzucenia skargi wskazane w art. 58 § 1 p.p.s.a. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. W tym wypadku chodzi o art. 101 ust. 1 u.s.g., który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Dopuszczalność skargi jest zatem uzależniona od wykazania przez skarżącego, że określony akt zmieniający studium narusza oparty na przepisach prawa i przez te przepisy chroniony i zindywidualizowany interes prawny jednostki. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi kontrowersji możliwość wniesienia w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. skargi na uchwałę dotyczącą studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, w tym również jego zmiany, przy zachowaniu konieczności wykazania przez skarżącego ingerencji w jego sferę prawną. Należy zauważyć, że z uwagi na charakter prawny studium określony expressis verbis w art. 9 ust. 5, ust. 4 i ust. 1 u.p.z.p., które nie stanowi aktu prawa miejscowego, ale akt wiążący wewnętrznie organy gminy przy sporządzaniu planu miejscowego, nie ingeruje on co do zasady w sferę prawną jednostek. Studium nie zawiera bowiem adresowanych bezpośrednio do jednostek norm zakazujących lub formułujących ich uprawnienia i nie może w ten sposób kształtować ich sfery interesu prawnego. Nie istnieje zatem proste powiązanie pomiędzy normatywnie rozumianą sferą interesu prawnego jednostki a nienormatywnym aktem studium. Wpływ studium na sferę prawną jednostki może jednakowoż mieć charakter pośredni, związany z wiążącym charakterem dla organów gminy kształtujących prawo miejscowe w formie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W takim zakresie, w jakim zapisy studium determinują w sposób jednoznaczny określone rozwiązania w planie miejscowym, przesądzając kształt uprawnień jednostki w regulacjach prawa miejscowego, możliwa jest ingerencja studium w interes prawny jednostki, która otwiera jej drogę do zaskarżenia tego aktu w trybie 101 ust. 1 u.s.g., tym bardziej, że ustawodawca takiej możliwości nie wykluczył i nie ograniczył możliwości skarżenia wyłącznie do uchwał stanowiących prawo miejscowe. Oczywiście ocena tego interesu może dokonać się w określonych okolicznościach konkretnej sprawy, albowiem wymaga nie tylko identyfikacji określonej sfery prawnej skarżącego, ale przede wszystkim oceny, czy konkretny akt w istocie narusza indywidualny interes prawny. Innymi słowy chodzi o ocenę, czy w realiach sprawy na skutek uchwały o zmianie studium nastąpiła zmiana w sferze prawnej skarżącej spółki, w szczególności w zakresie związanym z jej prawem podmiotowym do nieruchomości przy ul. (...) w (...) m.st. Warszawy. Istota zarzutów skargi kasacyjnej zmierza do polemiki ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, który stwierdził, że zaskarżona uchwała w sprawie zmiany studium nie narusza interesu prawnego skarżącej. Argumentacja skarżącej kasacyjne opiera się na twierdzeniu, że organ uchwałodawczy gminy nie obejmując w zmienionym studium działki skarżącej strefą zabudowy śródmiejskiej zmienił w istocie jej sposób dotychczasowego zagospodarowania. Przed zmianą działka należała do strefy śródmieścia funkcjonalnego, która to strefa posiadała cechy konstytutywne zabudowy śródmiejskiej. Miało to w ocenie skarżącej prowadzić do stosowania w praktyce organów administracji architektoniczno-budowlanej rozpoznających indywidualne sprawy administracyjne warunków technicznych właściwych dla zabudowy śródmiejskiej. Zaskarżona uchwała o tyle to zmienia, że w rezultacie pozostawania nieruchomości poza strefą zabudowy śródmiejskiej, w której można realizować inwestycje bezpośrednio na warunkach dopuszczonych dla zabudowy śródmiejskiej w rozumieniu § 3 pkt 1 rozporządzenia, organy nie będą mogły stosować wymagań technicznych dla tego rodzaju zabudowy, o ile nie zostanie ona wyznaczona w planie miejscowym lub w trybie ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących, co jednak w okolicznościach sprawy jest niepewne. Odnosząc się do tej argumentacji należy zauważyć w pierwszej kolejności, że interes prawny, od którego uzależniona jest możliwość zaskarżenia uchwały jest kategorią prawną, a nie faktyczną. Zakresu praw i obowiązków tworzącego sferę prawną nie kształtują okoliczności faktyczne, jakimi pozostają przyszłe i niepewne praktyki stosowania prawa budowlanego w sprawach indywidualnych lub też obawy strony, co do typowego kierunku tych rozstrzygnięć. Kwestie te pozostają w realiach sprawy bez znaczenia dla oceny interesu prawnego w niniejszej sprawie. Kluczowe znaczenie ma ocena w perspektywie normatywnej, a ta wskazuje, że uchwała w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m.st. Warszawy nie prowadzi do zmiany dotychczasowych kierunków zagospodarowania działki nr [...] skarżącej. W szczególności zaskarżona uchwała nie zmieniła stanu przynależności działki skarżącej do obszaru zabudowy śródmiejskiej. Jak trafnie wskazuje sama skarżąca, zgodnie z kierunkami zagospodarowania przestrzennego wynikającymi ze studium z 2006 r., działka nr [...] zlokalizowana była w strefie śródmieścia funkcjonalnego, a nie zabudowy śródmiejskiej. W części poświęconej wytycznym dotyczącym zasad określania w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego kierunków zmian w strukturze przestrzennej i przeznaczeniu terenów studium z 2006 r. stanowiło, że w zakresie przeznaczenia terenu ustalenia planu miejscowego winny określić m.in. zasięgi terenów zabudowy śródmiejskiej - w strefie śródmieścia funkcjonalnego oraz w centrach dzielnicowych i lokalnych (str. 113). Z kolei w zaskarżonej uchwale przedmiotowa działka nr [...] znalazła się w obszarze, w którym dopuszcza się możliwość wyznaczenia zabudowy śródmiejskiej w ramach odrębnych procedur, tj.: w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w trybie z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących. W istocie zatem wbrew twierdzeniem skarżącej kasacyjnie zmiana studium nie wprowadziła zmian normatywnych. Zarówno przed, jak i po zmianie studium działka skarżącej kasacyjnie mogła być zabudowana w warunkach technicznych zabudowy śródmiejskiej, o ile przewidywał to właściwy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W tym zakresie zaskarżona uchwała nic nie zmieniła, poza rozszerzeniem tej możliwości o tryb wskazany w ustawie z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących. Przywoływana przez skarżącą kasacyjnie domniemana zmiana w możliwości zastosowania warunków zabudowy śródmiejskiej nie wynika w istocie ze zmiany studium, ale ze zmiany przepisów prawa. Przypomnieć należy, że w dacie podejmowania uchwały dotyczącej studium z 2006 r., zgodnie z § 3 pkt 1 rozporządzenia, poprzez zabudowę śródmiejską należało rozumieć zgrupowanie intensywnej zabudowy na obszarze funkcjonalnego śródmieścia, który to obszar stanowi faktyczne lub przewidywane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego centrum miasta lub dzielnicy miasta. Oznacza to, że w ówczesnym stanie prawnym zabudowa śródmiejska musiała być albo przewidziana w planie miejscowym albo też mogła wynikać z okoliczności faktycznych, rozpoznanych przez organ administracji architektoniczno-budowlanej w sprawie indywidualnej. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie stanowiło prawnego instrumentu wyznaczania strefy zabudowy śródmiejskiej. Uległo to zmianie wraz z nowelizacją rozporządzenia, która weszła w życie 1 stycznia 2018 r. Od tego momentu zabudowę śródmiejską stanowi zgrupowanie intensywnej zabudowy na obszarze śródmieścia, określonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu miejscowego w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. W myśl zatem obecnie obowiązujących przepisów zabudowa śródmiejska to zabudowa, która określona została w planie miejscowym lub studium. Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mogą obecnie na podstawie oceny faktycznego zagospodarowania terenu kwalifikować zabudowy jako zabudowy śródmiejskiej w toku postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę. Z powyższego wynika, że zaskarżona uchwała nie wyłączyła nieruchomości skarżącej ze strefy zabudowy śródmiejskiej, gdyż przed wejściem w życie tej uchwały nieruchomość ta nie znajdowała się w takiej strefie wyznaczonej przez właściwy organ uchwałodawczy. Nie zmienia tej konstatacji wydawanie decyzji w sprawach indywidulanych przez organy administracji architektoniczno-budowlanej, albowiem nawet przed zmianą § 3 pkt 1 rozporządzenia nie miały one prawa do kształtowania warunków zabudowy poprzez określenie strefy, ale jedynie do rozpoznania faktycznie istniejącej strefy w sprawie indywidulanej. Taka kompetencja nie kształtowała sfery interesu prawnego skarżącej kasacyjnie, która jest kategorią prawna a nie faktyczną. Zgodnie z zaskarżoną uchwałą działka nr [...] znalazła się także w granicach obszaru, w którym dopuszcza się możliwość wyznaczenia zabudowy śródmiejskiej w planie miejscowym i w trybie tzw. specustawy mieszkaniowej. W konsekwencji, zarówno przed wejściem w życie zaskarżonej uchwały, jak i po jej wejściu w życie, nieruchomość skarżącej mogła być i obecnie może być objęta zabudową śródmiejską w planie miejscowym. Podsumowując uchwała o zmianie studium w istocie utrwaliła status quo w zakresie kwalifikacji działki skarżącej kasacyjnie jako obszaru zabudowy śródmiejskiej nic nie zmieniając w jej sytuacji prawnej. Postulowane przez skarżącą kasacyjnie objęcie jej nieruchomości sferą zabudowy śródmiejskiej w realiach sprawy stanowiłoby w istocie taką zmianę sytuacji prawnej, ale skarżący kasacyjnie nie wykazał, aby posiadał oparte na przepisach uprawnienie do takiej zmiany, a obowiązujące przepisy prawa nie nakładają obowiązku wprowadzenia w studium jako obszaru zabudowy śródmiejskiej tych terenów, które były rozpoznawane jako faktyczne "zgrupowania intensywnej zabudowy na obszarze śródmieścia". Należy także wskazać, że źródłem interesu prawnego skarżącej nie mogą być kwestie związane z wydanymi na jej rzecz decyzjami administracyjnymi w związku z planowaną inwestycją na działce nr [...] (decyzją o warunkach zabudowy i o pozwoleniu na budowę). Nawet niekorzystne dla inwestora postanowienia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nigdy nie będą mogły naruszać jego uprawnień do realizacji danej inwestycji na terenie objętym tym studium, wynikających z ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę podlega wykonaniu, a więc jest podstawą do prowadzenia przez inwestora robót budowlanych. Z ogólnej zasady ochrony praw nabytych wynika, iż zmiana studium dla terenu, na którym planowana jest realizacja inwestycji nie ma wpływu na treść ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Mając to na uwadze należy stwierdzić, że skarżąca nie wykazała wymaganego przepisami prawa naruszenia jej interesu prawnego uzasadniającego żądania stwierdzenia nieważności uchwały nr LIII/1611/2021 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 26 sierpnia 2021 r. w sprawie zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m.st. Warszawy. Kwestionowana uchwała nie dotyczy bowiem chronionego prawem interesu prawnego lub uprawnienia skarżącej. Skarżąca kasacyjnie postawiła także zarzut uchybienia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a., które miało polegać nie odniesieniu się przez Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wyroku do zarzutów skargi, co skutkowało brakiem rozpoznania sprawy w jej całokształcie oraz uniemożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu trzeba zauważyć, że z art. 141 § 4 p.p.s.a. wynika, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Konfrontując uzasadnienie postanowienia Sądu a quo z przywołanym wzorcem ustawowym mającym odpowiednie zastosowanie na zasadzie art. 166 p.p.s.a., należy stwierdzić, że sporządzone w niniejszej sprawie uzasadnienie zawiera wszystkie wymienione elementy. Sąd przedstawił stan sprawy, wskazał na istotę zarzutów oraz podstawę prawną postanowienia i wyjaśnił przyczyny orzeczenia. Należy jednocześnie zauważyć, że ustawodawca nie nałożył w art. 141 § 4 p.p.s.a. bezwzględnego obowiązku szczegółowej polemiki z treścią każdego z zarzutów sformułowanych w skardze. Obowiązek wyjaśnienia przyczyny podjętego rozstrzygnięcia odnosi się do przekazania przez sąd informacji pozwalających na odtworzenie sposobu rozumowania orzekającego sądu, który wydał rozstrzygniecie o określonej treści i kierunku. Istotą uzasadnienia nie jest detaliczna polemika lub akceptacja określonych zarzutów sformułowanych przez strony w skardze. Wyjaśnienie motywów rozstrzygnięcia spełnia wymogi ustawy, o ile stosunek sądu do zarzutów skargi można poprzez logiczne rozumowanie wywieść z treści uzasadnienia. W okolicznościach sprawy uzasadnienie jasno wyraża stanowisko Sądu co do braku wykazania przez skarżącą naruszenia jej interesu prawnego zaskarżoną uchwałą, co spełnia wymóg wyjaśnienia motywów rozstrzygnięcia w rozumieniu art. 141 § 4 p.p.s.a. Należy przy tym podkreślić, że zaskarżonym postanowieniem Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę skarżącej ze względów formalnych, co oznacza, że merytoryczne rozpoznanie skargi było niedopuszczalne. Podsumowując, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie zaskarżonego postanowienia spełnia zatem podstawowe wymogi art. 141 § 4 p.p.s.a., a przyjęta przez Sąd konwencja charakteryzująca się pewną skrótowością, nie stanowi naruszenia przywołanego w podstawie skargi kasacyjnej przepisu, pomijając kwestię wpływu skrótowości uzasadnienia na wynik sprawy. Zgodnie natomiast z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Zgodnie ze stanowiskiem utrwalonym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym do naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. dochodzi wówczas, gdy sąd wydaje rozstrzygnięcie na podstawie innego materiału niż ten, który jest zawarty w aktach sprawy. Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza bowiem zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w aktach sprawy. Okoliczności sprawy nie świadczą o tym, by Sąd pierwszej instancji wyszedł poza zgromadzony w aktach materiał dowodowy. Przepis ten nie służy natomiast kwestionowaniu oceny przez sąd materiału dowodowego i ustalonego w sprawie stanu faktycznego, z którym nie zgadza się skarżąca. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 28 u.p.z.p. w zw. z § 2 i 3 ust. 1 i 2 w zw. z § 143 z.t.p. należy wskazać, że dotyczy on kwestii, które mogłyby zostać poddane ocenie jedynie po wykazaniu, że zaskarżony akt narusza przysługujący stronie skarżącej interes prawny lub uprawnienie, co w przedmiotowej sprawie nie nastąpiło. W świetle powyższych wyjaśnień nietrafny jest zarzut naruszania § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. Dz.U. z 2022 r. poz. 1225). Przepis ten nie miał w okolicznościach sprawy w ogóle zastosowania i nie mógł zostać przez Sąd pierwszej instancji naruszony. Uwzględniając powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. O kosztach postępowania kasacyjnego zasądzonych od skarżącej na rzecz Miasta Stołecznego Warszawy orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. Koszty zastępstwa procesowego należne Gminie podwyższono uwzględniając nakład pracy pełnomocnika, który ją zastępował, korzystając w tym zakresie z dyspozycji § 15 ust. 3 pkt 1 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1935).