II OSK 919/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak sędzia del. WSA Jan Szuma (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 grudnia 2023 r. sygn. akt II SA/Wr 286/23 w sprawie ze skargi D. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia 13 marca 2023 r. nr SKO/41/GP-65/2022 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 14 grudnia 2023 r., sygn. akt II SA/Wr 286/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, po rozpoznaniu skargi D. P. , uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. (zwanego dalej "Kolegium") z dnia 13 marca 2023 r., nr SKO/41/GP-65/2022, oraz utrzymaną przez nią w mocy decyzję Prezydenta Miasta Wałbrzycha (zwanego dalej "Prezydentem") z dnia 16 listopada 2022 r., nr 211/2022, o ustaleniu na rzecz A. D. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie ganku wejściowego budynku przy ul. [...] (działka nr [...] obręb [...]). W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji, przedstawiwszy między innymi uwarunkowania prawne ustalania warunków zabudowy, wyjaśnił, że wątpliwości budzi sposób ujęcia w decyzji Prezydenta parametru nowej zabudowy, jakim jest linia zabudowy. Z art. 61 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 503 z późn. zm., dalej "u.p.z.p.") wynika, że ustalenie linii zabudowy jest obowiązkiem i zasadą przy wydaniu decyzji o warunkach zabudowy. Organ lokalizacyjny nie może odstąpić od wyznaczenia linii zabudowy na działce graniczącej z drogą publiczną. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyjaśnił dalej, że w przypadku rozpatrywanej sprawy zasadności dokonania odstępstwa od reguł ustalania linii zabudowy stosownie do § 4 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 z późn. zm., dalej "r.RM"), czyli odstępstwa z § 4 ust. 4 r.RM, nie została należycie wykazana przez organy. Sąd zwrócił uwagę zwłaszcza na fakt, że we wcześniejszej swej decyzji Kolegium wyraziło odmienne, kategoryczne stanowisko w tym zakresie. Podkreślił również, że skoro linie zabudowy przedsionków w szeregu budynków są raczej regularne i oddalone od głównego frontu o około 1 m, to nieuzasadnione jest ustalenie obowiązującej linii zabudowy, nie jako przedłużenie linii istniejących, lecz w inny sposób, który organ nazwał: "wysunięciem w stronę ulicy". Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny zaznaczył, że linia zabudowy nie została wykreślona na mapie stanowiącej załącznik do decyzji, co nie jest prawidłowe w kontekście § 4 ust. 1-4 r.RM. Obszerny wywód Sąd pierwszej instancji poświęcił także kwestii dokonanego wyłączenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. Uznał, że w sytuacji zaistniałej w sprawie należało dokonać weryfikacji aktualności zaistnienia podstaw do takiego wyłączenia w trakcie prowadzonego – ponownego postępowania administracyjnego. W toku tego postępowania akta sprawy powinny zostać uzupełnione nie tylko o dokumenty uprawdopodobniające aktualność okoliczności wskazujących na istnienie wątpliwości co do bezstronności członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., ale także o ich oświadczenia oraz postanowienia o wyłączeniu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Kolegium, zarzucając naruszenie: 1. art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 133 § 1 zd. pierwsze, art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (na datę zaskarżonego wyroku tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 259 z późn. zm., dalej "P.p.s.a.") w zw. z art. 27 § 3 [na skutek oczywistej omyłki przywołano "art. 23 § 3"], art. 24 § 1, art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3, art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 156 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (na datę zaskarżonej decyzji tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 z późn. zm., dalej "K.p.a.") poprzez uzasadnienie wyroku przez Sąd pierwszej instancji w sposób powierzchowny, niejasny, nielogiczny i wewnętrznie sprzeczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę orzeczenia sądu, czego wyrazem jest: – rozstrzygnięcie o kwestiach, które nie były przedmiotem rozpoznawania sprawy, w postaci zakwestionowania właściwości Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. do rozpoznawania sprawy, pomimo że organ został wyznaczony do załatwienia sprawy przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji mocą postanowienia 27 czerwca 2022 r., – uchylenie decyzji obu instancji z powodu między innymi braku weryfikacji przez Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. podstaw wyłączenia od prowadzenia tej sprawy Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. , pomimo iż ani organ odwoławczy ani przede wszystkim organ pierwszej instancji nie są władne do kwestionowania właściwości Kolegium, a tym samym niezasadnie Sąd sformułował zarzut naruszenia przez organy obu instancji obowiązku obiektywnego załatwienia sprawy oraz obowiązku wzbudzania zaufania do organów państwa, – podanie wskazówek, co do dalszego postępowania, które zupełnie nie mają oparcia w kompetencjach organu pierwszej, jak i drugiej instancji oraz w przepisach prawa, – brak wskazań dla organu, co do dalszego postępowania, w przypadku gdyby ewentualnie organ ten uznał, że nie było podstaw do wyłączenia od prowadzenia sprawy Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. ; 2. art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 133 § 1 zd. pierwsze, art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 27 § 3 3 [na skutek oczywistej omyłki przywołano "art. 23 § 3"], art. 24 § 1, art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3, art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu wyroku konkretnych wskazówek co do dalszego postępowania, albowiem wskazówki podane przez Sąd w postaci nakazania weryfikacji zaistnienia podstaw do wyłączenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. , która, w ocenie Sądu, powinna się odbyć w trakcie ponownego postępowania administracyjnego (a zatem: " ...akta sprawy powinny zostać uzupełnione nie tylko o dokumenty uprawdopodobniające aktualność okoliczności wskazujących na istnienie wątpliwości, co do bezstronności członków SKO w W. , ale także o ich oświadczenia oraz postanowienia o wyłączeniu..."), nie mają oparcia w kompetencjach organów pierwszej oraz drugiej instancji, a także nie ma podstaw prawnych do kwestionowania postanowienia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 czerwca 2022 r. o wyznaczeniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. do prowadzenia sprawy, bowiem postanowienie to jest niezaskarżalne; brak także podstaw do wszczynania sporu kompetencyjnego w takich sprawach; 3. art. 145 § 1 pkt 1 c, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 133 § 1 zd. pierwsze, art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 27 § 3 [na skutek oczywistej omyłki przywołano "art. 23 § 3"], art. 24 § 1, art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3, art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez nieuzasadnione uwzględnienie skargi D. P. , pomimo braku ku temu uzasadnionych podstaw; 4. § 4 ust. 4 r.RM w zw. z art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. i niezasadne uznanie, iż organy obu instancji nie miały prawa zastosować w sprawie odstępstwa od podstawowego sposobu ustalania parametrów zabudowy w postaci obowiązującej linii zabudowy (§ 4 ust. 4 r.RM), pomimo iż z treści decyzji obu instancji wynika bezsprzecznie, iż taka podstawa istniała, a odstępstwo zostało prawidłowo i w sposób pełny oraz jednoznaczny uzasadnione, 5. § 5 ust. 2 r.RM w zw. z art. 61 ust. 5a u.p.z.p. i niezasadne uznanie, iż organy obu instancji nie miały prawa zastosować w sprawie odstępstwa od podstawowego sposobu ustalania parametrów zabudowy w postaci wskaźnika wielkości planowanej zabudowy w stosunku do powierzchni działki (§ 5 ust. 2 r.RM), pomimo iż z treści decyzji obu instancji wynika bezsprzecznie, iż taka podstawa istniała, a odstępstwo zostało prawidłowo i w sposób pełny oraz jednoznaczny uzasadnione. Wskazując na przedstawione zarzuty Kolegium wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi D. P. , ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu. Wystąpiło też o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie może prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku, albowiem odpowiada on prawu. W skardze kasacyjnej trafnie jednak wykazano, że w części uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest błędne. Zgodnie z art. 193 zd. drugie P.p.s.a. (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.) uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej i nie relacjonuje się w nim ustaleń faktycznych oraz argumentacji prawnej przedstawionych przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania (art. 183 § 1 P.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania sądowego (art. 183 § 2 pkt 1-6 P.p.s.a.), stąd należy ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów skargi kasacyjnej. Przede wszystkim łącznie można rozpoznać grupę rozbudowanych zarzutów wskazujących na naruszenie: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 133 § 1 zd. pierwsze, art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 27 § 3, art. 24 § 1, art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3, art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. Ujmując to w pewnym uproszczeniu, oddając istotę rozumowania skarżącego kasacyjnie organu, tenże nie zgadza się z Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, jakoby miały zachodzić podstawy do uchylenia decyzji obu instancji (naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 133 § 1 zd. pierwsze, art. 134 § 1 P.p.s.a.) w związku z potrzebą dokonania weryfikacji aktualności podstaw wyłączenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. od rozpoznania sprawy, skutkiem czego sprawę rozpoznawało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. (art. 27 § 3, art. 24 § 1, art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3, art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a.). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko przedstawione przez skarżące kasacyjnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. jest trafne. Przede wszystkim należy odnieść się do przebiegu i okoliczności sprawy. Postanowieniem z dnia 23 czerwca 2022 r., nr SKO 411/37/22, Prezes Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. , działając na podstawie art. 27 § 3 w zw. z art. 24 § 3 K.p.a., wyłączył z urzędu etatowych i pozaetatowych członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. od udziału w postępowaniu w sprawie odwołania od decyzji Prezydenta z dnia 25 maja 2022 r. w sprawie ustalenia na rzecz A. D. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie ganku wejściowego budynku przy ul. [...] na działce nr [...]. Następnie pismem z dnia 23 czerwca 2022 r., nr SKO 061/7/2022, Prezes Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wystąpił do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o wyznaczenie innego samorządowego kolegium odwoławczego do rozpoznania odwołania D. P. . Wyjaśnił on, że strony postępowania zamieszkują w sąsiedztwie jego osobistego miejsca zamieszkania, a sam Prezes Kolegium zamierza wystąpić z wnioskiem także o rozbudowę ganku wejściowego w swoim budynku. Prezes Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. uznał, że w zaistniałym przypadku zasada bezstronności oraz zasada pogłębiania zaufania do organów władzy publicznej uzasadniały wyłączenie z urzędu etatowych i pozaetatowych członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. . Jednocześnie wystąpił on w trybie art. 27 § 3 K.p.a. o wyznaczenie innego samorządowego kolegium odwoławczego do rozpatrzenia sprawy. Z akt sprawy wynika jednoznacznie (choć wprawdzie samo postanowienie nie zostało utrwalone w aktach), że postanowieniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 czerwca 2022 r. wyznaczono Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. do prowadzenia przedmiotowej sprawy. W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 24 § 3 K.p.a. bezpośredni przełożony pracownika jest obowiązany na jego żądanie lub na żądanie strony albo z urzędu wyłączyć go od udziału w postępowaniu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności niewymienionych w § 1, które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika. Stosownie natomiast do art. 27 § 3 K.p.a.: "Jeżeli samorządowe kolegium odwoławcze wskutek wyłączenia jego członków nie może załatwić sprawy, minister właściwy do spraw administracji publicznej, w drodze postanowienia, wyznacza inne samorządowe kolegium odwoławcze". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie nie zaistniały powody, dla których podstawy do wyłączenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. i wskazania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. wymagałyby weryfikacji. Z publicznie dostępnych danych wynika, że pomiędzy czerwcem 2022 r. a marcem 2023 r., kiedy orzekało w niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. , Prezesem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. pozostawał cały czas Z. R. W toku całego postępowania utrzymywała się zatem sytuacja, z powodu której Prezes Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. zdecydował się, mając na uwadze przestrzeganie zasady bezstronności i zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do organów władzy publicznej, wyłączyć podległych mu członków etatowych i pozaetatowych Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. od rozpoznania sprawy, w której on sam deklarował osobiste zamiary inwestycyjne, zbieżne z zamiarami inwestycyjnymi A. D. , których zasadność rozpatrywana jest w sprawie. Wskutek tak podjętych działań, które Prezes Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. mógł na podstawie art. 24 § 3 K.p.a. podjąć z urzędu, doszło do wyznaczenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. do rozpoznania sprawy, co nastąpiło we stosownym w tym zakresie trybie – postanowieniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zbyt daleko idące jest wnioskowanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wskazujące na potrzebę weryfikacji aktualności powodów wyznaczenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. do rozpoznania sprawy. Przede wszystkim należy zaznaczyć, co słusznie uwypukla Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. w skardze kasacyjnej, że nie jest ono władne kwestionować i weryfikować postanowienia o wyznaczeniu go do załatwienia sprawy w trybie art. 27 § 3 K.p.a. Poza tym, jak zaznaczono wyżej, powody, dla których dokonano wyznaczenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. w miejsce Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. , nie mają takiego charakteru, iżby można było mieć wątpliwości co do ich aktualności, zwłaszcza że na przestrzeni 2022 i 2023 r. Samorządowym Kolegium Odwoławczym w W. kierował Z. R. , którego przecież osobiste plany i zamierzenia były powodem, dla którego doszło do wyłączenia podległych mu członków Kolegium. Podsumowując, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadne są przedstawione zarzuty naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego i przepisów postępowania administracyjnego, łączone z przepisami o wyznaczeniu innego samorządowego kolegium odwoławczego do załatwienia sprawy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. , orzekając w sprawie, nie naruszyło tych przepisów K.p.a. i ten konkretnie aspekt sprawy nie mógł być podniesiony jako okoliczność uzasadniająca uwzględnienie skargi. Tytułem doprecyzowania należy natomiast jedynie zaznaczyć, że nie został przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu naruszony art. 24 § 1 K.p.a., jako że to nie ten przepis był podstawą wyłączenia i wyznaczenia innego kolegium odwoławczego do załatwienia sprawy. Wydaje się, że przepis ten został podniesiony w skardze kasacyjnej bezrefleksyjnie (najpewniej zamiast art. 24 § 3 K.p.a.), a przez to nieadekwatnie do realiów sprawy. Wreszcie uzupełniająco można dodać, że rację ma Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. , zwracając uwagę w skardze kasacyjnej na fakt pewnej niekonsekwencji Sądu pierwszej instancji, który uchylił decyzje obu instancji, co nie koresponduje z zaprezentowanym stanowiskiem, które wyraża się w podaniu w wątpliwość właściwości organu drugiej instancji do orzekania. Trafnie również Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. wskazuje w skardze kasacyjnej na naruszenie przez Sąd pierwszej instancji § 5 ust. 2 r.RM. Organ, podnosząc ten zarzut, odnosi go do zawartego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdzenia, że nie zostały rozwiane wątpliwości (zgłoszone we wcześniej wydanej decyzji organu), dotyczące wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu. Jak trafnie wskazuje skarżące kasacyjnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. , zagadnienie to nie budzi jednak większych wątpliwości, zwłaszcza że w analizie urbanistycznej, stanowiącej załącznik do decyzji Prezydenta z dnia 16 listopada 2022 r., przedstawiono wyczerpujące wyjaśnienie dotyczące sposobu ustalenia wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy i czytelnie umotywowano powody, dla których w kontekście danych o zabudowie z obszaru analizowanego może być on ustalony na poziomie 31%. Wywód urbanisty jest w tym zakresie przekonujący i mógł być on podstawą ustalenia omawianego wskaźnika stosownie do § 5 ust. 2 r.RM. Pomimo powyższego, zaskarżony wyrok należało uznać za odpowiadający prawu, przez co skarga kasacyjna nie mogła wywołać oczekiwanego skutku. Mianowicie Wojewódzki Sąd Administracyjny trafnie orzekł o uchyleniu decyzji obu instancji, albowiem naruszały one § 4 ust. 1-4 r.RM w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. utrzymano w mocy decyzję Prezydenta z dnia 16 listopada 2022 r., w której odstąpiono w ogóle od wyznaczenia linii zabudowy w standardowo przyjęty sposób (przez jej wyrysowanie na załączniku graficznym), ograniczając się do wskazania, że należy zachować wymogi rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, oraz ustawy o drogach publicznych (art. 43 ust. 1). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podejście organu w tym zakresie nie jest prawidłowe. W decyzji o warunkach zabudowy, nawet w sytuacji, jeżeli urbanista, a następnie organ ustalający warunki zabudowy, stwierdzają, że otaczająca zabudowa pozwala na pewien margines w zakresie możliwego wyznaczenia linii zabudowy (§ 4 ust. 4 r.RM), nie ma podstawy do przyjmowania, że linii takiej można od strony drogi publicznej w ogóle w decyzji o warunkach zabudowy wyznaczać, nie wyrysowując jej w części graficznej, ograniczając się do odwołania do przepisów odrębnych. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie, gdzie tak uczyniono, postępowanie powinno być powtórzone w celu właściwego wyznaczenia linii zabudowy projektowanej inwestycji. Można dodać, że sposób wyznaczenia takiej linii może uwzględniać treść żądania inwestora i obiektywną przecież charakterystyką projektowanej inwestycji – jako niewielkiego ganku, który ma być dobudowany do istniejącego budynku mieszkalnego i który to ganek został przedstawiony i zwymiarowany przez inwestora (zob. karta 7 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił natomiast od analizy szczegółowych warunków stosowania § 4 ust. 1-4 r.RM, gdyż w tym zakresie decyzję merytorycznie ocenić będzie można dopiero, gdy zostanie ona należycie uzupełniona. Podsumowując przedstawione rozważania, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej na podstawie art. 184 P.p.s.a., uznając, że zaskarżony wyrok uchylający decyzje obu instancji odpowiada prawu, ponieważ w niniejszej sprawie konieczne jest uzupełnienie rozstrzygnięcia ustalającego warunki zabudowy o właściwe wyznaczenie linii zabudowy. Jak zostało wyjaśnione, co do innych aspektów poruszonych w zarzutach skargi kasacyjnej zastrzeżenia Sądu pierwszej instancji pod adresem organów nie były trafne, stąd w tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny uznał motywy zaskarżonego wyroku za błędne (co uczynił w granicach art. 184 P.p.s.a.). Wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 182 § 2 P.p.s.a.