Sygnatura
II OSK 9/25
Wyrok NSA z 26 listopada 2025 r., II OSK 9/25 – wizy
Wynik
Oddalono skargę kasacyjną
- Sąd
- Naczelny Sąd Administracyjny
- Data orzeczenia
- 26 listopada 2025
- Prawomocne
- tak
Treść rozstrzygnięcia
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie: sędzia NSA Mirosław Gdesz sędzia del. WSA Grzegorz Antas (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lipca 2024 r. sygn. akt IV SA/Wa 910/24 w sprawie ze skargi K.S. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia 7 lutego 2024 r. nr DL. WIIPO.4100.15513.2023/TM w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy oddala skargę kasacyjną.
Analiza z kontekstem sprawy
Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?
Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym wyrokiem z 17 lipca 2024 r., IV SA/Wa 910/24 oddalił skargę K.S. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej: SUdSC) z 7 lutego 2024 r., znak DL.WIIPO.4100.15513.2023/TM, utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody Dolnośląskiego z 29 września 2023 r., nr SOC-PCII.6151.1.14531.2023.P, którym wskazany organ, działając na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 9 stawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2023 r. poz. 519 ze zm.), dalej: u.c., odmówił skarżącemu cudzoziemcowi, obywatelowi Republiki Indii wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy. K.S. złożył skargę kasacyjną, którą zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi I instancji, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej: p.p.s.a., naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 299 ust. 8 w zw. z art. 299 ust. 6 pkt 1 lit. a u.c. przez błędną jego wykładnię prowadzącą do uznania, że strona nie była uprawniona do złożenia wniosku o wydanie jej zezwolenia na pobyt czasowy; 2) art. 16 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 2, art. 7 i art. 45 Konstytucji w zw. z art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61 poz. 284), dalej: EKPC, wobec faktu nieorzekania w sprawie przez sędziów skutecznie powołanych do orzekania w sprawie, a to przez wydanie orzeczenia przez sędziego WSA Agnieszkę Wąsikowską, powołanego do pełnienia funkcji przez organ niebędący konstytucyjnym organem Państwa, tzw. "neoKRS", co spowodowało uniemożliwienie stronie uzyskania orzeczenia sądowego wydanego przez prawidłowy skład sądu administracyjnego; 3) art. 145 § 1 i 2 w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 7a, art. 77 i art. 136 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.), dalej: k.p.a., a także art. 15z ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COViD-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1327 ze zm.), dalej: u.COVID-19, poprzez utrzymanie w mocy postanowienia SUdSC naruszającego powyższe przepisy. Z uwagi na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi, względnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, oświadczając, że zrzeka się rozpatrzenia skargi kasacyjnej na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przeprowadzając kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku, przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Oceniając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie, należy stwierdzić, że nie została ona oparta przez skarżącego kasacyjnie na uzasadnionych podstawach. Niezasadny jest postawiony przez skarżącego zarzut uchybienia przez Sąd I instancji art. 16 § 1 p.p.s.a. w związku z niewydaniem w sprawie wszczętej wniesioną skargą na postanowienie SUdSC z 7 lutego 2024 r. orzeczenia Sądu w składzie trzech sędziów, o czym stanowi ww. przepis. Wskazana w skardze kasacyjnej regulacja prawna nie podlegała bowiem w kontrolowanej sprawie zastosowaniu, ponieważ skarga strony na powyższe postanowienie jako akt, o który mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. (postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie), została rozpatrzona w trybie uproszczonym (art. 119 pkt 3 p.p.s.a.). Skład sądu rozpoznającego sprawę sądowoadministracyjną w powyższym trybie określa odrębnie art. 120 p.p.s.a., którego nieobjęcie podstawą kasacyjną w warunkach związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.) uniemożliwia skuteczne twierdzenie, że zaskarżone orzeczenie zostało wydane z naruszeniem zasady rozpoznania sprawy przez sąd orzekający w składzie trzech sędziów, a w konsekwencji uchybia ono art. 2, art. 7 i art. 45 Konstytucji w zw. z art. 6 ust. 1 EKPC. W kontekście zobowiązania konwencyjnego wynikającego z tego ostatniego przepisu należy przypomnieć, że wbrew przyjętemu w skardze kasacyjnej założeniu zagadnienie prawne, do którego skarżący nawiązał, nie mieści się w zakresie zastosowania art. 6 § 1 EKPC. Kontrolą sądową w niniejszej sprawie został objęty akt dotyczący udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy, a z ugruntowanego orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (ETPC) wynika, że sprawy odnoszące się do wjazdu, pobytu i wydalenia cudzoziemców nie są objęte zakresem zastosowania art. 6 EKPC (prawo do rzetelnego procesu sądowego), ponieważ nie dotyczą one określenia praw lub obowiązków o charakterze cywilnym cudzoziemca lub postawienia mu zarzutów karnych (por. wyrok ETPC z 8 grudnia 2022 r., M.K. i inni przeciwko Francji, skargi nr 34349/18, 34638/18 i 35047/18, § 106; decyzja ETPC (Wielka Izba) z 5 maja 2020 r. M.N. i inni przeciwko Belgii, skarga nr 3599/18, § 137; wyrok ETPC z 14 kwietnia 2015 r., Tatar przeciwko Szwajcarii, skarga nr 65692/12, § 61; wyrok ETPC z 2 kwietnia 2015 r., Arkozi i Mahran przeciwko Austrii, skarga nr 27945/10, § 76; wyrok ETPC z 26 listopada 2013 r., Vasquez przeciwko Szwajcarii, skarga nr 1785/08, § 53; wyrok ETPC (Wielka Izba) z 4 lutego 2005 r., Mamatkulov i Askarov przeciwko Turcji, skarga nr 46827/99 i 46951/99, § 82; wyrok ETPC (Wielka Izba) z 5 października 2000 r., Maaouia przeciwko Francji, skarga nr 39652/98, § 40). Mając na uwadze podnoszone przez skarżącego zastrzeżenia odnoszące się do sędziego WSA Agnieszki Wąsikowskiej, objętej uchwałą Krajowej Rady Sądownictwa z 14 kwietnia 2021 r., nr 384/2021, wypada zauważyć, że fakt wydania zaskarżonego orzeczenia z udziałem sędziego powołanego na stanowisko na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 3) w dotychczasowym jednolitym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest kwalifikowany jako równoważny zaistnieniu podstawy nieważności postępowania określonej w art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a., łączonej z ustaleniem składu sądu orzekającego w sposób sprzeczny z przepisami prawa albo z braniem udziału w rozpoznaniu sprawy przez sędziego wyłączonego z mocy ustawy (por. wyrok NSA z 2 lipca 2025 r., II OSK 522/25; wyrok NSA z 13 maja 2025 r., II OSK 2524/22; wyrok NSA z 12 marca 2025 r., II OSK 2299/24; wyrok NSA z 2 października 2024 r., II OSK 2764/21; wyrok NSA z 17 lipca 2024 r., II OSK 1344/23; wyrok NSA z 17 stycznia 2023 r., II OSK 2372/21; wyrok NSA z 5 lipca 2022 r., II OSK 418/22). Uprawnienie do orzekania w składzie sądu administracyjnego wynika z faktu otrzymania nominacji na określone stanowisko we wskazanym sądzie administracyjnym. Przez akt powołania osoba staje się sędzią i jest uprawniona do orzekania. Akt powołania jest aktem kształtującym status sędziego - osoba powołana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej jest uprawniona do orzekania w sądzie administracyjnym. Spełnienie przez sędziego sądu administracyjnego wymogów niezawisłości i bezstronności z uwzględnieniem okoliczności towarzyszących jego powołaniu i jego postępowania po powołaniu może podlegać badaniu na wniosek skarżącego w trybie przewidzianym w art. 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej: p.u.s.a. Z akt sprawy wynika, że w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z 7 czerwca 2024 r. (k. 18 akt sąd.) pełnomocnik skarżącego został poinformowany 13 czerwca 2024 r. (k. 20 akt sąd.), że sprawa ze skargi na postanowienie SUdSC z 7 lutego 2024 r. zostanie rozpoznana w składzie orzekającym z udziałem sędziego WSA Agnieszki Wąsikowskiej, niemniej w przewidzianym terminie skarżący odstąpił od złożenia wniosku o stwierdzenie przesłanek, o których mowa w art. 5a § 1 p.u.s.a. Powyższemu zaniechaniu odpowiada sposób zakwestionowania prawidłowości zaskarżonego wyroku Sądu I instancji, co ma związek z zaniechaniem zawarcia w treści skargi kasacyjnej jakiejkolwiek argumentacji wykraczającej poza formalne wskazanie, że sędzia WSA Agnieszka Wąsikowska została "dopuszczona do orzekania" przez Krajową Radę Sądownictwa ukształtowaną w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. Pozbawiony zasadności jest zarzut odwołujący się do naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 i 2 w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 7a, art. 77 i art. 136 k.p.a., a także art. 15z u.COVID-19. Należy mieć na uwadze, że wymieniając w podstawie kasacyjnej wskazane przepisy p.p.s.a. i k.p.a., skarżący nie uznał za konieczne odwołanie się do nich w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, co nie pozwala ustalić nie tylko, jakie znaczenie normatywne należy tym przepisom przypisywać, ale i - co kluczowe - w czym, w świetle przyjętej przez Sąd I instancji oceny prawnej, przejawia się, zdaniem skarżącego, ich wadliwe zastosowanie mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest upoważniony, by konkretyzować zarzuty skargi kasacyjnej, ani w inny sposób je korygować, bądź uściślać. Poczynienie powyższego zastrzeżenia jest tym bardziej konieczne, jeżeli się uwzględni, że zakres zastosowania części przepisów powołanych w podstawie skargi kasacyjnej nie pozwala odnaleźć w sposób uchwytny ich związku z przedmiotem sprawy. Przepis art. 145 § 2 p.p.s.a. stanowi regulację prawną odnoszącą się do skarg na decyzje i postanowienia wydane w innym postępowaniu, niż uregulowane w Kodeksie postępowania administracyjnego i w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, którego to warunku nie spełnia skarga na zaskarżone postanowienie SUdSC. Z kolei odwołanie się przez skarżącego kasacyjnie do art. 7a k.p.a., normującego kodeksową zasadę rozstrzygania wątpliwości prawnych na korzyść strony, nie uwzględnia tego, że powyższy nakaz obowiązuje wyłącznie w sprawach dotyczących nałożenia na stronę obowiązku bądź ograniczenia lub odebrania stronie uprawnienia. Sprawa rozpatrzona zaskarżonym postanowieniem 7 lutego 2024 r., w której, jeżeli dojdzie do skutecznego wszczęcia postępowania, rozpatrzeniu przez organ podlega wniosek cudzoziemca o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, nie odpowiada wymienionym kategoriom spraw administracyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela zarzutu dokonania przez Sąd I instancji kontroli legalności zaskarżonego postanowienia SUdSC z uchybieniem prawa materialnego, które skarżący łączy z nadaniem w wyroku błędnego znaczenia regulacji art. 299 ust. 8 w zw. z art. 299 ust. 6 pkt 1 lit. a u.c. Podstawę prawną wydania zaskarżonego postanowienia stanowił art. 99 ust. 1 pkt 9 u.c., zgodnie z którym cudzoziemcowi odmawia się wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, gdy w dniu złożenia wniosku o udzielenie tego zezwolenia jest on obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w przypadkach, o których mowa w art. 299 ust. 6 u.c. Ten ostatni przepis czyni przesłanką odmowy wszczęcia postępowania m.in. sytuację obowiązku opuszczenia przez cudzoziemca terytorium Rzeczypospolitej Polskiej opartego o stwierdzenie, że postępowanie w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy zostało zakończone decyzją o jego umorzeniu (art. 299 ust. 6 pkt 1 lit. a u.c.). W kontrolowanej sprawie dyspozycja art. 99 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 299 ust. 6 pkt 1 lit. a u.c. została powiązana z ustaleniem, że Wojewoda Dolnośląski w wyniku rozpoznania wniosku skarżącego z 6 maja 2021 r. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy wydał decyzję z 13 kwietnia 2023 r. znak SOC-PCI.6151.1.7246.2021 o umorzeniu postępowania, której doręczenie skarżącemu 18 kwietnia 2023 r. wywoływało skutek wyrażający się w zobowiązaniu go do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wbrew twierdzeniu skarżącego, Sąd I instancji nie dopuścił się błędnej wykładni art. 299 ust. 8 u.c., przyjmując, że wymienione w tym przepisie wyłączenie zastosowania art. 299 ust. 6 u.c. nie obejmuje skarżącego, mając na uwadze jego sytuację prawną kształtowaną pozostawaniem adresatem decyzji Wojewody Dolnośląskiego z 6 maja 2021 r. Z akt sprawy nie wynika bowiem, by skarżący posiadał ważny dokument uprawniający go do pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Nie sposób również uznać, by przebywanie przez skarżącego na tym terytorium w dacie rozpoznania wniosku z 19 maja 2023 r. mogło być kwalifikowane jako legalne w rozumieniu, jakie temu pojęciu nadaje ww. przepis. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z 10 września 2025 r., II OSK 1878/24; wyrok NSA z 10 maja 2023 r., II OSK 1839/22) przyjęte zostało stanowisko, które Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę kasacyjną w całości podziela, że zakresem regulacji prawnej ujętej w art. 15z ust. 1 u.COVID-19 została objęta kwestia określenia terminu, w jakim możliwe jest skuteczne złożenie wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy w warunkach obowiązującego stanu zagrożenia epidemicznego (stanu epidemii) ogłoszonego w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Okoliczność, że termin ten został przez ustawodawcę przedłużony, nie oznacza, że sytuację prawną cudzoziemca będącego adresatem decyzji odmawiającej udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy albo formalnie kończącej postępowanie w tej sprawie powinno się określać z zastosowaniem postanowień art. 15z ust. 2 u.COVID-19. Wymaga uwzględnienia, że w ww. przepisie ustawodawca uregulował - w kontekście następstw trwającego stanu zagrożenia epidemicznego (stanu epidemii) - sytuację cudzoziemców, których legalny pobyt ma związek z dopełnieniem warunku wystąpienia z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w sposób zgodny z art. 105 ust. 1 u.c. Skarżący do grupy cudzoziemców, do której adresowana jest ww. regulacja, nie mógł zostać zaliczony jedynie z tego powodu, że wystąpił z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w trakcie trwającego do 30 czerwca 2023 r. stanu zagrożenia epidemicznego. Jeżeli cudzoziemiec, tak jak skarżący, uprzednio został objęty obowiązkiem opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jego uprawnienia wynikające z sytuacji nadzwyczajnej kształtowanej postanowieniami u.COVID-19 powinny być bowiem sprowadzane jedynie do prawa do przedłużenia terminu opuszczenia tego terytorium. Przepis art. 15zzza u.COVID-19 w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia przez skarżącego wniosku jednoznacznie stanowił, że jeżeli termin do opuszczenia przez cudzoziemca terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w art. 299 ust. 6 u.c., wypada w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonych w związku z COVID-19, termin ten ulega przedłużeniu do upływu 30. dnia następującego po odwołaniu tego ze stanów, który obowiązywał jako ostatni. Relacja zachodząca pomiędzy zakresami normowania art. 15z ust. 1-2 i art. 15zzza u.COVID-19 każe zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjąć, że sytuacja cudzoziemca zobowiązanego do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej została przez ustawodawcę na gruncie tego aktu prawnego wyznaczona w kontekście terminu do wykonania tego obowiązku, a nie terminu umożliwiającego skuteczne złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Bieg tego ostatniego nie może mieć znaczenia dla omawianej grupy cudzoziemców, ponieważ zakres ich praw i obowiązków wiążąco wynika z pozostającego w obrocie prawnym ostatecznego aktu administracyjnego. W konsekwencji cudzoziemiec zobowiązany do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w następstwie wydania jednej z decyzji wskazanych w art. 299 ust. 6 u.c. nie może w czasie przedłużenia terminu wykonania tego obowiązku stać się beneficjentem rozwiązania wprowadzonego w art. 15z ust. 2 u.COVID-19, a przez to jego pobyt nie może być uważany za legalny. Zastosowaniu normy art. 99 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 299 ust. 6 pkt 1 lit. a u.c. nie mogła stąd w kontrolowanej sprawie stać na przeszkodzie dyspozycja art. 299 ust. 8 u.c., do którego to przepisu nietrafnie skarżący kasacyjnie odwołał się, uznając, że Sąd I instancji w wydanym wyroku błędnie go wyłożył. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.
Informacje o sprawie
- Data wpływu
- 7 stycznia 2025
- Symbol z opisem
- 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
- Hasła tematyczne
- Administracyjne postępowanie
- Skarżony organ
- Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
- Sędziowie
- Grzegorz Antas /sprawozdawca/ Jacek Chlebny /przewodniczący/ Mirosław Gdesz
Powołane przepisy
- Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t. j.)
art. 299 ust. 8, art. 299 ust. 6 pkt 1 lit. a, · Dz.U. 2023 poz. 519
- Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
art. 16 § 1, art. 145 § 1 i 2, art. 151 · Dz.U. 2019 poz. 2325
- Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
art. 6, art. 7, art. 7a, art. 77, art. 136 · Dz.U. 2021 poz. 735
- Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu 25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
art. 2, art. 7, art. 45 · Dz.U. 1997 nr 78 poz. 483
- Konwencja o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzona w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmieniona następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełniona Protokołem nr 2.
art. 6 ust. 1 · Dz.U. 1993 nr 61 poz. 284
Powiązane dokumenty
Sygnatura: II OSK 640/25 · 26 listopada 2025
Wyrok NSA z 26 listopada 2025 r., II OSK 640/25 – wizy
Sygnatura: II OZ 1828/25 · 26 listopada 2025
Postanowienie NSA z 26 listopada 2025 r., II OZ 1828/25 – wizy
Sygnatura: II OZ 1816/25 · 25 listopada 2025
Postanowienie NSA z 25 listopada 2025 r., II OZ 1816/25 – wizy
Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny