II OSK 854/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Miron (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Mirosław Gdesz sędzia NSA Leszek Kiermaszek po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Łódzkiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 lutego 2026 r. sygn. akt III SAB/Łd 72/25 w sprawie ze skargi H.M. na bezczynność Wojewody Łódzkiego w przedmiocie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 6 lutego 2026 r., sygn. akt III SAB/Łd 72/25, po rozpoznaniu sprawy ze skargi H.M. na bezczynność Wojewody Łódzkiego w przedmiocie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy: 1) zobowiązał organ do załatwienia wniosku skarżącego, w terminie 30 dni od otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2) stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 29 sierpnia 2025 r. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy; 3) stwierdził, że bezczynność organu w rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia 29 sierpnia 2025 r. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4) oddalił skargę w pozostałym zakresie; 5) zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Wojewoda Łódzki (dalej: "Wojewoda"), zaskarżając wyrok w części – co do punktów 1,2, 3 i 5 wyroku. Sądowi pierwszej instancji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 100d ust. 1 pkt 1 lit. a, ust. 3 pkt 1 oraz ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (Dz. U. z 2025 r., poz. 337 z późn. zm.; dalej: "ustawa o pomocy") poprzez ich niezastosowanie i uznanie, że Wojewoda dopuścił się bezczynności; 2) naruszenie przepisów art. 45 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji oraz art. 47 w zw. z art. 52 ust 1 KPP poprzez błędne uznanie, że przedłużenie stosowania art. 100d ustawy o pomocy po dniu 30 czerwca 2024 r. nie miało już uzasadnienia w konstytucyjnej, traktatowej oraz konwencyjnej przesłance ograniczenia prawa do sądu, podczas gdy przedłużenie obowiązywania art. 100d ustawy o pomocy było zgodne z zasadą proporcjonalności i było uzasadnione nadal trwającymi okolicznościami nadzwyczajnymi wywołanymi konfliktem zbrojnym w Ukrainie, co potwierdzało m.in. kilkukrotne przedłużenie przez Radę Unii Europejskiej tymczasowej ochrony dla obywateli Ukrainy; 3) art. 149 § 1 pkt 1 i 3, § 1a p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a w zw. z art. art. 100d ust. 1 pkt 1 lit. a, ust. 3 pkt 1 oraz ust. 4 przejawiające się niewłaściwą kontrolą przez Sąd I instancji legalności działania organu administracji publicznej i w rezultacie uwzględnienie skargi poprzez wadliwe przyjęcie, na podstawie akt sprawy, że Wojewoda dopuścił się bezczynności, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem nie zachodziły przesłanki do orzeczenia bezczynności i należało oddalić skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., w sytuacji, gdy organ procedował w okresie obowiązywania art. 100d ustawy o pomocy; 4) art. 149 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 35 § 3-4 i art. 36 § 1 k.p.a. w zw. z art. 112a ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2025 r. poz. 1079) w zw. z art. 100d ust. 1 pkt 1 lit. a, ust. 3 pkt 1 oraz ust. 4 ustawy o pomocy poprzez błędne przyjęcie, że przekroczony został termin załatwienia sprawy, co spowodowało stwierdzenie bezczynności organu, podczas gdy w okresie od 15 kwietnia 2022 r. do 4 marca 2026 r. (aktualnie do 4 marca 2027 r.) bieg terminów na załatwienie spraw dotyczących udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy w postępowaniach prowadzonych przez wojewodę nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres; 5) art. 149 § 1 p.p.s.a w zw. art. art. 100d ust. 1 pkt 1 lit. a, ust. 3 pkt 1 oraz ust. 4 poprzez uwzględnienie skargi poprzez uznanie, że przepis ma zastosowanie tylko do 30 czerwca 2024 r. z uwagi na zastosowanie zasady proporcjonalności, uznanie, że odpadły okoliczności uzasadniające stosowanie art. 100d ustawy o pomocy po tej dacie, pomimo że przedłużenie okresu stosowania tego przepisu było uzasadnione nadal trwającymi okolicznościami nadzwyczajnymi wywołanymi konfliktem zbrojnym w Ukrainie, co potwierdzało m.in. kilkukrotne przedłużenie przez Radę Unii Europejskiej tymczasowej ochrony dla obywateli Ukrainy w związku ze stwierdzeniem istnienia masowego napływu wysiedleńców z Ukrainy, co wymagało odciążenia służb imigracyjnych, w tym urzędów wojewódzkich rozpatrujących wnioski pobytowe cudzoziemców. Mając na uwadze powyższe zarzuty Wojewoda wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w części co do punktów 1, 2, 3 i 5 oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Łodzi, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Strona zrzekła się przeprowadzenia rozprawy. Odpowiedź na skargę kasacyjną nie wpłynęła (pismo profesjonalnego pełnomocnika skarżącego z 18 marca 2026 r. zostało zwrócone w trybie art. 66 § 1 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jak stanowi art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji. Dodatkowo wskazać należy, że jak wynika z art. 193 zd. drugie p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Wskazana regulacja wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. pierwsze p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł w niniejszej sprawie nie przedstawiać opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organ administracji i Sąd pierwszej instancji. Oceniając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie należy stwierdzić, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. W utrwalonym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmowano, że przepisy art. 100c i 100d ustawy o pomocy, w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2024 r., nie naruszają Konstytucji RP, prawa unijnego, w tym Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U. UE C z 2007 r. nr 303, poz. 1; dalej: "KPP"), jak też art. 6 i 13 EKPCz (tak np. wyroki NSA: z 18 listopada 2024 r., II OSK 926/24 – przywołany także w skardze kasacyjnej; z 21 stycznia 2025 r., II OSK 1123/24; z 27 lutego 2025 r., II OSK 2470/24; dostępne w CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ ). Wskazywano, że powołane przepisy ustawy o pomocy nie wyłączają prawa do sądu, ale wprowadzają tylko jego czasowe ograniczenie i to tylko w wąskim zakresie, tj. dotyczącym skarg na bezczynność oraz przewlekłość w sprawach dotyczących zezwoleń na pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (tak: art. 100c ust. 4 i art. 100d ust. 4 ustawy o pomocy). Ograniczenie to nie było przy tym dowolne, ale uzasadnione sytuacją kryzysową związaną z masowym napływem wysiedleńców z Ukrainy w związku z wojną rozpoczętą 24 lutego 2022 r. Równocześnie w orzecznictwie formułowano zastrzeżenie, że powyższe oceny dotyczące dopuszczalnego, proporcjonalnego ograniczenia prawa do sądu, zostały poczynione z uwzględnieniem nadzwyczajnych okoliczności aktualnych na dzień oceny bezczynności lub przewlekłości dokonanej w zaskarżonym wyroku (tak np. wyroki NSA: z 13 kwietnia 2023 r., II OSK 1985/22; z 18 listopada 2024 r., II OSK 926/24; z 21 stycznia 2025 r., II OSK 1123/24; z 20 lutego 2025 r., II OSK 2146/24; z 27 lutego 2025 r., II OSK 2470/24; z 9 kwietnia 2025 r., II OSK 1188/24; CBOSA). Tym samym, ewentualna istotna zmiana tych okoliczności może doprowadzić do odmiennej oceny spełnienia przesłanki niezbędności wprowadzenia ograniczeń przewidzianych w art. 100d ustawy o pomocy. Rozwiązania legislacyjne uwarunkowane nadzwyczajnymi okolicznościami mogą bowiem być uznane za proporcjonalne tylko wówczas, gdy trwają te okoliczności. Wymóg niezbędności ograniczeń stanowi, obok przesłanek przydatności i proporcjonalności sensu stricto, nieodzowny element testu proporcjonalności (tak np. wyrok TK z 22 września 2005 r., Kp 1/05, OTK-A 2005/8/93). I tak w orzecznictwie NSA uznano, że przedłużenie obowiązywania art. 100d ustawy o pomocy na okres po 30 czerwca 2024 r. nie miało już uzasadnienia w konstytucyjnej, traktatowej oraz konwencyjnej przesłance konieczności ograniczenia prawa do sądu w sprawie bezczynności lub przewlekłości postępowania (tak np. wyroki NSA: z 19 maja 2025 r., II OSK 2921/24; z 3 lipca 2025 r., II OSK 3117/24; z 5 sierpnia 2025 r., II OSK 3111/24; z 26 sierpnia 2025 r. , II OSK 3109/24; z 19 sierpnia 2025 r., II OSK 379/25; dostępne w CBOSA). Innymi słowy, przedłużenie na mocy art. 1 pkt 3 ustawy zmieniającej z 2024 r. nastąpiło z oczywistym naruszeniem zasady proporcjonalności, a tym samym z oczywistym naruszeniem m.in. art. 45 ust. 1 w zw. art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 47 w zw. z art. 52 ust. 1 KPP. Oceny zatem bezczynności albo przewlekłości w sprawach, o których mowa w art. 100d ust. 1 ustawy o pomocy, należy dokonywać z uwzględnieniem zdarzeń zaistniałych od 1 lipca 2024 r. Naczelny Sąd Administracyjny ze zrozumieniem przyjmuje argumenty Wojewody, że w realiach funkcjonowania i finansowania aparatu państwowego oczekiwanie dokonania pełnej reorganizacji kadrowej i strukturalnej urzędów wojewódzkich w stosunkowo krótkim okresie dwóch lat może okazać się niezwykle trudne w realizacji. Nie można jednak uznać, by wynikające z przywołanego orzecznictwa stanowisko o zgodności z prawem ograniczeń wprowadzonych art. 100c i 100d ustawy o pomocy w okresie do 30 czerwca 2024 r. i jednocześnie o niekonstytucyjności kolejnego przedłużenia okresu obowiązywania art. 100d tej ustawy po 1 lipca 2024 r. było oparte na dowolności. W przywołanym wyżej orzecznictwie wyrażono stanowisko, które w pełni popiera również Sąd w składzie orzekającym w sprawie niniejszej, że ponad dwuletni okres – od 15 kwietnia 2022 r. do 30 czerwca 2024 r. – należało uznać za wystarczający do zapewnienia przez państwo (administrację rządową) rozwiązań pozwalających na terminową obsługę wniosków pobytowych. Problem bezczynności lub przewlekłości prowadzenia postępowań w określonej kategorii spraw mający swoje źródło w ilości tych spraw powinien być rozwiązywany przez dostosowanie organizacyjne i kadrowe organów do bieżących potrzeb. Rozwiązanie tej kwestii nie powinno natomiast polegać na wielokrotnym prolongowaniu obowiązywania regulacji ograniczającej przysługujące cudzoziemcom uprawnienia i środki prawne (art. 100d u.o.p.u.). Tym bardziej, że chodzi w tym przypadku o regulację szczególną, która w swoim założeniu miała mieć jedynie epizodyczny charakter. Wielokrotne przedłużanie obowiązywania przepisów epizodycznych może bowiem prowadzić do sytuacji, w której w dłuższej perspektywie stanowią one nie tylko "szczególne" – dopuszczalne ze względu na wyjątkowe okoliczności, lecz stałe ograniczenie praw, w tym również prawa do sądu. Takie rozwiązanie należy zaś ocenić krytycznie nie tylko przez pryzmat art. 45 ust. 1 Konstytucji, lecz również z punktu widzenia konstytucyjnej zasady pewności prawa wywodzonej z art. 2 Konstytucji. Treścią tej zasady jest bowiem gwarancja ochrony nie tylko praw nabytych, lecz również ekspektatyw (zob. wyrok NSA z 19 maja 2025 r., II OSK 2921/24). Przyjęte wyżej stanowisko stanowi zatem wyraz kompromisu między wartością nadrzędną, jaką jest konstytucyjne prawo jednostki do sądu, a jego ograniczeniem usprawiedliwionym wystąpieniem okoliczności nadzwyczajnych związanych z kryzysem migracyjnym spowodowanym wojną w Ukrainie. Jeżeli owe okoliczności nadzwyczajne przez okres dwóch lat obowiązywania art. 100c i później art. 100d ustawy o pomocy nie doprowadziły do przyjęcia adekwatnych rozwiązań legislacyjnych oraz zapewnienia urzędom wojewódzkim wsparcia finansowego, kadrowego lub organizacyjnego w odpowiednim wymiarze, tj. takim, który pozwalałby na zapewnienie terminowego rozpoznania wszystkich zalegających i bieżących spraw cudzoziemców, to podnoszona w skardze kasacyjnej kwestia sprawności aparatu państwowego – w szczególności na szczeblu centralnym, nie może stanowić argumentu za dalszym przedłużaniem obowiązywania zawieszenia terminów do załatwienia spraw wymienionych w art. 100d ustawy o pomocy. Prowadziłoby do bowiem do niedopuszczalnego utrwalenia w dłuższej perspektywie omawianych rozwiązań ograniczających prawa jednostki. Odnosząc się do argumentacji skargi kasacyjnej, że sądy administracyjne nie są powołane do oceny zgodności ustaw z Konstytucją, należy stwierdzić, że przepisy Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stosuje się bezpośrednio (art. 8 Konstytucji). Adresatem tej normy są przede wszystkim sądy sprawujące wymiar sprawiedliwości (art. 175 ust. 1 Konstytucji), a sędziowie w sprawowaniu swojego urzędu są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji oraz ustawom (art. 178 ust. 1 Konstytucji). Stosowanie Konstytucji nie jest więc tylko domeną Trybunału Konstytucyjnego, do prerogatyw którego należy orzekanie w sprawach zgodności ustaw z Konstytucją (art. 188 pkt 1 Konstytucji). Prawo stosowania norm konstytucyjnych należy również do sądów, i to zarówno w przypadku zaistnienia luki w prawie, jak i wówczas, gdy sąd dojdzie do wniosku, że przepis ustawy jest oczywiście niezgodny z Konstytucją i nie powinien być w sprawie zastosowany. W sytuacji, gdy sąd rozpoznający konkretną sprawę dojdzie do przekonania, że zachodzą uzasadnione wątpliwości co do konstytucyjności przepisu ustawy, regułą winno być przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego w trybie art. 193 Konstytucji, którego orzeczenie stwierdzające taką niezgodność wywoła ten skutek, że przepis ustawy utraci moc (art. 190 ust. 1 Konstytucji). Odmienna sytuacja zachodzi wówczas, gdy dla sądu rozpoznającego sprawę brak jest wątpliwości co do zgodności przepisu ustawy z Konstytucją, a sprzeczność ma charakter oczywisty, np. gdy z przepisu (przepisów) Konstytucji można wywieść normę samowykonalną, względnie gdy sposób rozumienia przepisu ustawy wynika z utrwalonego orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego. W takiej sytuacji nie ma potrzeby zadawania pytania prawnego (zob. np. wyroki NSA z 24 września 2008 r., sygn. akt I OSK 1369/07 i 12 czerwca 2025 r., sygn. akt II OSK 2942/24; CBOSA). Taka właśnie sytuacja, a mianowicie oczywistej sprzeczności przepisu ustawy z przepisem rangi konstytucyjnej, miała miejsce w odniesieniu do art. 100d ust. 1 - 4 ustawy o pomocy w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą z 2024 r. w zestawieniu z art. 45 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji, według którego każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. Prawo do sądowej kontroli działalności administracji publicznej stanowi jeden z fundamentów demokratycznego porządku prawnego (art. 2 w związku z art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji). W świetle art. 184 Konstytucji zasadą jest, że jednostka ma prawo poszukiwania ochrony sądowej przed działaniami administracji publicznej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ewentualne wątpliwości interpretacyjne, czy jednostka może poddać kontroli sądowej określone działania administracji publicznej, należy rozstrzygać na korzyść jednostki. Prawo do sądu administracyjnego nie jest bowiem przywilejem, czy też szczególnym uprawnieniem, ale jednym z podstawowych gwarantów przestrzegania przez organy administracji publicznej porządku prawnego (zob. wyrok NSA z 2 lutego 2023 r., sygn. akt II OSK 2869/2; CBOSA). Tym samym rozwiązanie ustawowe zawarte w art. 100d ust. 1 - 4 ustawy o pomocy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą z 2024 r., w świetle którego cudzoziemiec nie może skorzystać z prawa domagania się (realnej) ochrony sądowej w sytuacji istniejącej opieszałości bezczynności bądź przewlekłego działania organu, jest nie do pogodzenia z konstytucyjną zasadą prawa do sądu. Takie rozwiązanie, w świetle tego, że odpadła przesłanka konieczności określona w art. 52 ust. 1 KPP, stanowi oczywistą sprzeczność z jej art. 47, zgodnie z którym każdy, kogo prawa i wolności zagwarantowane przez prawo Unii zostały naruszone, ma prawo do skutecznego środka prawnego przed sądem, zgodnie z warunkami przewidzianymi w niniejszym artykule (zdanie pierwsze). Jak już rozważono, niezgodność art. 100d ustawy o pomocy z konstytucyjną zasadą prawa do sądu zaktualizowała się po 30 czerwca 2024 r. Zatem w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy do tego dnia ewentualna bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku skarżącego podlegała ocenie z uwzględnieniem treści 100d ustawy o pomocy (w brzmieniu obowiązującym do tego dnia) ze wszystkimi tego konsekwencjami omówionymi szczegółowo w dotychczasowym, wskazanym na wstępie orzecznictwie NSA zapadłym w podobnych sprawach. Podkreślić należy, że wobec tego, iż złożenie wniosku w kontrolowanej sprawie nastąpiło 29 sierpnia 2025 r. (data wpływu do organu), nie miał w niej zastosowania art. 100d ustawy o pomocy. W przedmiotowej sprawie termin wydania decyzji określa art. 112a ustawy o cudzoziemcach. Zgodnie z art. 112a ust. 1 tej ustawy, który wszedł w życie 29 stycznia 2022 r., decyzję w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy wydaje się w terminie 60 dni. Jak natomiast stanowi art. 112a ust. 2, termin, o którym mowa w ust. 1, biegnie od dnia, w którym nastąpiło ostatnie ze zdarzeń wymienionych w tym przepisie. Z akt sprawy nie wynika, że decyzja w sprawie wniosku została wydana przed jego upływem. Postępowanie w sprawie nie zostało zakończone także w dacie wyrokowania przez Sąd pierwszej instancji (pismo organu z 28 stycznia 2026 r. – k. 26 akt sadowych). Po złożeniu w dniu 29 sierpnia 2025 r. wniosku o udzielenie skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy organ nie podjął żadnych czynności zmierzających do jego rozpatrzenia, w tym nie wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych. Jak wynika z treści skargi kasacyjnej, pracownik organu dopiero 16 lutego 2026 r. skontaktował się telefonicznie z pełnomocnikiem cudzoziemca i wyznaczył termin do uzupełnienia braków formalnych na dzień 27 lutego 2026 r., jednakże cudzoziemiec nie stawił się na umówiony termin. Czynność ta, wprawdzie nie potwierdzona odpowiednimi dokumentami, nastąpiła jednak już po wydaniu zaskarżonego wyroku. Powyższa okoliczność w żaden sposób nie zmienia prawidłowych ustaleń, że w dacie orzekania przez Sąd pierwszej instancji Wojewoda pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego. Sąd pierwszej instancji, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, dokonał więc prawidłowej wykładni art. 100d ustawy o pomocy, przyjmując, że w sprawie zachodziła bezczynność organu w rozumieniu art. 149 p.p.s.a. (pkt 1 sentencji wyroku). Naczelny Sąd Administracyjny dostrzega równocześnie wagę argumentów podniesionych przez Wojewodę, a dotyczących znacznego obciążenia organu w związku z liczbą spraw pobytowych, jakie wpływają do organu, ich skomplikowanego charakteru, rodzącego konieczność gromadzenia materiału dowodowego. Argumenty te są aktualne również w odniesieniu do okresu po 30 czerwca 2024 r. Wymaga jednakże podkreślenia, że okoliczności te nie mogły stanowić samodzielnej podstawy do oddalenia skargi na bezczynność organu po tej dacie, skoro możliwość dalszego zawieszenia biegu terminów przewidzianych na załatwienie wniosków cudzoziemców o wydanie zezwoleń na pobyt, a co za tym idzie stanowiąca usprawiedliwienie dla występującej bezczynności organu, została wyłączona. Sąd pierwszej instancji słusznie uwzględnił natomiast wspomniane argumenty, stwierdzając, że bezczynność Wojewody nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 3 sentencji wyroku). Podsumowując, w świetle powyższych rozważań należy przyjąć, że Sąd pierwszej instancji, orzekając w dniu 6 lutego 2026 r., nie naruszył wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów uwzględniając skargę i stwierdzając, że Wojewoda dopuścił się bezczynności. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a.