II OSK 792/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) Sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa Protokolant Starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 10 września 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej H. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 19 grudnia 2023 r. sygn. akt II SA/Ol 739/23 w sprawie ze skargi H. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 25 maja 2023 r. nr SKO.73.233.2023 w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie (dalej WSA) wyrokiem z dnia 19 grudnia 2023 r., II SA/Ol 739/23, oddalił skargę H. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie (dalej SKO) z dnia 25 maja 2023 r. w przedmiocie warunków zabudowy. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z 17 marca 2023 r. Wójt Gminy W. (dalej Wójt), po rozpoznaniu wniosku Z. spółki z o.o. (dalej inwestor), ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni fotowoltaicznej "[...]" o mocy do 120 MW z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą: magazynami energii, stacjami transformatorowymi, panelami, inwerterami, okablowaniem, drogami wewnętrznymi, ogrodzeniem i placami manewrowymi, na częściach działek o numerach: [...] obręb [...] i na części działki nr [...], obręb [...], gmina W. Zaskarżoną decyzją SKO utrzymało w mocy ww. decyzję Wójta. Skarżąca złożyła do WSA w Olsztynie skargę na powyższą decyzję. Zaskarżonym wyrokiem WSA oddalił wniesioną skargę. Sąd za niezasadne uznał zarzuty skargi, że planowana inwestycja nie może być uznana za instalację odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (j.t.Dz.U.2023.1436 ze zm.; dalej u.o.z.e.) z uwagi na to, że będzie produkować energię "w przemysłowych ilościach", a także zarzuty uzależniające możliwość ustalenia warunków zabudowy dla instalacji odnawialnych źródeł energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e. o mocy przekraczającej 500 kW od przeznaczenia terenu objętego inwestycją w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania pod tego rodzaju inwestycje czy w planie miejscowym. Prawidłowo więc, zdaniem Sądu, organy obu instancji rozpoznały wniosek inwestora z wyłączeniem przesłanek przewidzianych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t.Dz.U.2022.503 ze zm.; dalej u.p.z.p.). Z uwagi na powyższe, zdaniem WSA, nie ma znaczenia w sprawie, że w okolicy terenu planowanej inwestycji nie występują działki zabudowane w sposób umożliwiający kontynuację funkcji dla farmy fotowoltaicznej. W ocenie Sądu w sprawie nie naruszono również art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., a skarżąca bezpodstawnie naruszenia tego przepisu upatruje w konieczności uzyskania stosownych zapewnień od administratora sieci energetycznej w zakresie dostawy minimalnych wartości energii elektrycznej koniecznej dla funkcjonowania planowanego zakładu produkcyjnego oraz zapewnienia odbioru produkowanego prądu przez istniejącą sieć energetyczną. Zgodnie bowiem z art. 7 ust. 8d pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (j.t.Dz.U.2022.1385 ze zm.) do wniosku o określenie warunków przyłączenia podmiot, o którym mowa w ust. 8a (to jest podmiot ubiegający się o przyłączenie źródła lub magazynu energii elektrycznej do sieci elektroenergetycznej o napięciu znamionowym wyższym niż 1 kV), dołącza w szczególności, w przypadku przyłączania do sieci źródeł innych niż mikroinstalacje wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu, decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla nieruchomości określonej we wniosku, jeżeli jest ona wymagana na podstawie przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Sąd uznał za niezasadny zarzut niewłaściwej oceny, że projektowane uzbrojenie terenu nie jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego z uwagi na brak rozwiązania kwestii gospodarki ściekowej – kanalizacji deszczowej. Zgodnie z art. 86 pkt 2 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (j.t.Dz.U.2023.1094 ze zm.) decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organy wydające decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W ostatecznej decyzji Wójta z 28 grudnia 2022 r. o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, jako warunek wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, wskazano, że po etapie montażu instalacji fotowoltaicznej cały obszar farmy, poza głównymi drogami przejazdowymi, należy obsiać mieszanką traw roślin motylkowych (pkt II.4) i zobowiązano inwestora do ustawienia paneli fotowoltaicznych pod kątem umożliwiającym swobodny spływ wód opadowych z powierzchni paneli do gruntu (pkt II.10). Ponadto nakazano stosować system czyszczenia paneli na sucho, eliminujący zużycie wody, a w przypadku konieczności mycia paneli przy użyciu wody – do używania wody czystej lub zdemineralizowanej bez żadnych dodatków, w tym detergentów i innych substancji chemicznych (pkt II.9). W pkt. III tej decyzji, w którym określono wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym, nie zobowiązano inwestora do budowy kanalizacji deszczowej. Jak wynika z uzasadnienia tej decyzji, na terenie inwestycji nie planuje się utwardzenia powierzchni poza dojazdami i placem manewrowym. Oceniono, że "eksploatacja inwestycji nie niesie ryzyka negatywnego oddziaływania na wody podziemne i powierzchniowe. Planowane przedsięwzięcie nie będzie ingerowało w tereny podmokłe, wody płynące oraz stojące. W trakcie pracy modułów fotowoltaicznych nie jest zużywana woda, nie powstają też ścieki bytowo-socjalne. Wody opadowe i roztopowe będą odprowadzane grawitacyjnie na powierzchnie biologicznie czynne. Panele fotowoltaiczne nie wymagają mycia. Wody deszczowe w sposób wystarczający obmywają powierzchnię instalacji". Wobec powyższego trudno uznać, że na terenie inwestycji rozwiązanie kwestii gospodarki ściekowej wymaga wybudowania kanalizacji deszczowej. W ocenie Sądu nie ma też podstaw do uwzględnienia zarzutu, że dla terenu, na którym ma być zlokalizowana inwestycja wymagane jest uzyskanie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, gdyż zdaniem skarżącej część inwestycji ma być "potencjalnie zlokalizowana" na działce nr [...], na której występują użytki klasy IIIb - grunty orne. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących ochrony środowiska Sąd wyjaśnił, że stosownie do art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jak już zaznaczono, w odniesieniu do planowanej inwestycji takie postępowanie przeprowadzono i zostało ono zakończone wydaniem przez Wójta 28 grudnia 2022 r. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, a ustalenia zawarte w tym akcie są wiążące w niniejszym postępowaniu. W toku postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania ww. przedsięwzięcia na środowisko badano m.in. kwestię zgodności tej inwestycji z przepisami ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody i przepisami rozporządzenia nr 152 Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 13 listopada 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Jezior Orzyskich (dalej: rozporządzenie nr 152), co jednoznacznie wynika z treści decyzji z 28 grudnia 2022 r. Przy udziale wyspecjalizowanych organów ochrony środowiska, inspekcji sanitarnej i w sprawach gospodarowania wodami, oceniono wówczas, że po spełnieniu warunków wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich oraz uwzględnieniu wymagań dotyczących ochrony środowiska koniecznych do uwzględnienia w projekcie budowlanym, inwestycja może być realizowana na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Jezior Orzyskich. Bezzasadny zdaniem Sądu jest zarzut, że inwestycja narusza zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zawarty w § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia nr 152. Planowane przedsięwzięcie nie jest bowiem "przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko", gdyż nie zostało wymienione w § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2019.1839; dalej: rozporządzenie z dnia 10 września 2019 r.). Przedsięwzięcie to wymienione jest w § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b ww. rozporządzenia i jako "przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko" nie jest objęte zakazem przewidzianym w § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia nr 152, który odnosi się wyłącznie do realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska. W opinii WSA, nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut niezapewnienia ochrony gatunkowej ostrołódce kosmatej na terenie planowanej inwestycji. W decyzji środowiskowej nakazano "wyłączyć z terenu inwestycji miejsca, gdzie stwierdzono występowanie ostrołódki kosmatej Oxytropis pilosa - gatunku podlegającego ochronie ścisłej, znajdującego się na czerwonej liście roślin poprzez wygrodzenie siedliska płotkami". W decyzji z 17 marca 2023 r. nie powtórzono tego nakazu. Wskazano jednak na położenie terenu inwestycji w Obszarze Chronionego Krajobrazu Jezior Orzyskich, na którym obowiązują zasady zagospodarowania stosownie do ww. rozporządzenia nr 152. Ponadto w zakresie m.in. ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu zobowiązano inwestora do przestrzegania innych warunków wynikających z przepisów szczególnych. Zauważyć należy, że z art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. nie wynika, że decyzja ustalająca warunki zabudowy musi powielać w swojej treści wszystkie warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, które stosownie do art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b określane są w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W ocenie Sądu skarżąca nie uzasadniła, na czym mają polegać zarzuty nieprawidłowego przyjęcia, że projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy został uzgodniony ze Starostą, Regionalnym Dyrektorem Lasów i Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska. Skargę kasacyjną od tego orzeczenia wniosła H. S., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości wraz z poprzedzającymi go decyzjami organu I i II instancji, względnie uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Olsztynie, a także – w obu przypadkach – zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: I. naruszenie przepisów postępowania, tj.: a) art. 7 i 77 § 1 k.p.a. polegające na nierozpatrzeniu całego materiału dowodowego i zaniechaniu podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy; b) art. 151 p.p.s.a. poprzez bezzasadne oddalenie skargi od decyzji SKO, w sytuacji, w której w przedmiotowej sprawie organ II instancji błędnie utrzymał w mocy decyzję Wójta w przedmiocie ustalenia Inwestora warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę farmy fotowoltaicznej "[...]" z uwagi na argumentację przedstawioną w skardze; c) art. 11 k.p.a. poprzez niewłaściwe ustalenie okoliczności faktycznych; II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: d) art. 61 ust. 1 pkt 1 oraz art. 61 ust. 3 u.p.z.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sytuacji braku podstaw do uznania, iż inwestycja stanowi instalację odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e.; e) art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego jakim jest inwestycja; f) art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, podczas gdy część inwestycji ma być potencjalnie zlokalizowana na terenie klasy lllb - grunty orne; g) art. 53 ust. 4 pkt 5a oraz art. 53 ust. 5 w zw. z art. 64 u.p.z.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na nieprawidłowym przyjęciu, iż w niniejszej sprawie dokonano właściwych uzgodnień ze Starostą Powiatu Giżyckiego jako organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych, w sytuacji gdy uzgodnienia takie nie zostały dokonane; h) art. 53 ust. 4 pkt 6 oraz art. 53 ust. 5 w zw. z art. 64 u.p.z.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na nieprawidłowym przyjęciu, w niniejszej sprawie dokonano właściwych uzgodnień z Regionalnym Dyrektorem Lasów Państwowych jako organem właściwym w sprawach ochrony gruntów leśnych, w sytuacji gdy uzgodnienia takie nie zostały dokonane; i) art. 53 ust. 4 pkt 8 oraz art. 53 ust. 5 w zw. z art. 64 u.p.z.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na nieprawidłowym przyjęciu, iż w niniejszej sprawie dokonano właściwych uzgodnień z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska jako organem właściwym w odniesieniu do obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody, w sytuacji gdy uzgodnienia takie nie zostały dokonane; j) art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (j.t. Dz.U. 2022.916; dalej u.o.p.) poprzez zaniechanie właściwej ochrony terenu stanowiącego dziedzictwo i bogactwo narodowe - to jest Obszaru Chronionego Krajobrazu Jezior Orzyskich, w rejonie którego ma być zlokalizowana Inwestycja; k) § 3 ust. 1 pkt 6 a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 4 u.o.p. poprzez pominięcie okoliczności, iż inwestycja może znacząco oddziaływać na środowisko; l) § 3 ust. 1 pkt 10 rozporządzenia nr 152 poprzez niezapewnienie przez organy ochrony gatunkowej Ostrołódce kosmatej stanowiącej gatunek podlegający ścisłej ochronie, który rośnie na terenie planowanej Inwestycji; m) art. 6 "pkt 2 pod." 1 u.p.z.p. przez przyjęcie, że inwestycja nie narusza chronionego prawem interesu publicznego przy jednoczesnym lokalizowanie jej na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Jezior Orzyskich w Krainie Wielkich Jezior Mazurskich. W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania Z. sp. z o.o. wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2024.935 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, NSA nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować. Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach. W odniesieniu do zarzutów naruszenia przepisów postępowania ujętych w punktach a) i c), tj. art. 7 i 77 § 1 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a., podkreślić trzeba, że sądy administracyjne orzekają na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a nie na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Abstrahując zatem od realiów niniejszej sprawy stwierdzić trzeba, że nawet gdyby sąd administracyjny nie rozpatrzył całego materiału dowodowego i zaniechał podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy oraz gdyby niewłaściwie ustalił okoliczności faktyczne rozpoznawanej sprawy, to nie naruszyłby w ten sposób art. 7 i 77 § 1 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a., ponieważ nie działał na podstawie tych przepisów, a więc ich nie stosował. Jeżeli zaś chodzi o zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. (pkt b skargi kasacyjnej), to w orzecznictwie NSA wielokrotnie zwracano uwagę, że przepis ten nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Zawiera on bowiem wskazanie, jakie rozstrzygnięcie podejmuje sąd administracyjny w przypadku, gdy skarga nie jest uwzględniona. Unormowanie to jest przepisem kompetencyjnym – dającym sądowi administracyjnemu kompetencje do podejmowania przewidzianych prawem rozstrzygnięć oraz "wynikowym" – mówiącym o tym, jaki może być wynik sprawy w określonych okolicznościach. Jego ewentualne naruszenie jest zawsze następstwem uchybienia innym normom prawnym, a zatem nie może być samoistną podstawą skargi kasacyjnej (por. np. wyroki NSA z 11 października 2018 r., I OSK 2674/16, LEX nr 2580083; z 26 września 2018 r., II OSK 104/18, LEX nr 2574197; z 12 stycznia 2017 r., II OSK 970/15; z 4 marca 2014 r., II OSK 2387/12; z 9 czerwca 2016 r., I OSK 2054/14). Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie są więc zasadne. Nie są też trafne zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 oraz art. 61 ust. 3 u.p.z.p. (pkt d skargi kasacyjnej) "poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sytuacji braku podstaw do uznania, iż inwestycja stanowi instalację odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e." zauważyć wypada, że – jak trafnie podkreślano w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego – nie ma podstaw do wprowadzania ograniczeń w możliwości realizacji wolnostojących urządzeń fotowoltaicznych pod względem ich mocy elektrycznej w oparciu o wykładnię systemową przepisów u.p.z.p. (wyrok NSA z 29 kwietnia 2025 r., II OSK 712/24, LEX nr 3890950). Zarzut ten nie ma zatem usprawiedliwionych podstaw. Co do zarzutu naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. (pkt e skargi kasacyjnej) stwierdzić należy, że nie jest on zasadny, gdyż przyjęcie, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego jakim jest inwestycja, zostało wystarczająco rozważone i umotywowane przez Sąd I instancji, a skarga kasacyjna stanowiska WSA w tym zakresie nie podważyła. Nie jest też trafny zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. (pkt f skargi kasacyjnej), bowiem – jak wynika z akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonej decyzji – planowana inwestycja nie będzie obejmowała gruntów rolnych klasy III, gdyż ma zostać zrealizowana na części działki, na której gruntów takich nie ma. Mając na uwadze, że – jak trafnie wskazano w motywach zaskarżonego rozstrzygnięcia – skoro przepisy przewidują tzw. milczące uzgodnienie, to brak jest podstaw do uznania że uzgodnień nie dokonano prawidłowo, za pozbawione usprawiedliwionych postaw uznać należy zarzuty naruszenia art. 53 ust. 4 pkt 5a oraz art. 53 ust. 5 w zw. z art. 64 u.p.z.p.; art. 53 ust. 4 pkt 6 oraz art. 53 ust. 5 w zw. z art. 64 u.p.z.p., a akże art. 53 ust. 4 pkt 8 oraz art. 53 ust. 5 w zw. z art. 64 u.p.z.p. (punkty g, h oraz i skargi kasacyjnej). Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, organy administracyjne oraz Sąd I instancji nie pominęły podnoszonej w zarzutach zawartych w punktach j-m skargi kasacyjnej problematyki związanej z ochroną środowiska. W szczególności wskazały na ostateczną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach planowanego przedsięwzięcia i rozważyły związane z tym kwestie. Podkreślić należy, że decyzja o warunkach zabudowy nie może rozstrzygać kwestii ochrony środowiska sprzecznie z decyzją środowiskową. Niezasadne zatem są zarzuty naruszenia art. 4 ust. 1 u.o.p.; § 3 ust. 1 pkt 6 a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 4 u.o.p.; § 3 ust. 1 pkt 10 rozporządzenia nr 152 oraz art. 6 "pkt 2 pod." 1 u.p.z.p. W tym stanie rzeczy, skoro wszystkie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie znalazły usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.