II OSK 692/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stankowski Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędzia del. WSA Magdalena Dobek - Rak (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej G. G. i A.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 947/24 w sprawie ze skargi G. G. i A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 26 stycznia 2024 r., znak: KOC/2338/Ar/23 w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz G. G. i A. P. kwotę po 928 (dziewięćset dwadzieścia osiem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 16 października 2024 r., w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 947/24, oddalił skargę G. G. i A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 26 stycznia 2024 r., nr KOC/2338/Ar/23, utrzymującą w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy Bielany m.st. Warszawy z 14 marca 2023 r., nr 27/U/2023, odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków wielorodzinnych (składającego się z trzech brył), wspólnego garażu podziemnego, drogi wewnętrznej (o szerokości 5m) na działkach: nr [...], nr [...] z obrębu [...] i na częściach działek: nr [...] i nr [...] z obrębu [...] (kubatura) oraz na częściach działek: nr [...], nr [...] z obrębu [...], na częściach działek: nr [...], nr [...], nr [...] z obrębu [...] (droga wewnętrzna i infrastruktura) przy ul. (...) na terenie [...] w W.. Ze wskazanych rozstrzygnięć wynika, że po ponownym rozpoznaniu sprawy dotyczącej wniosku skarżących z 30 grudnia 2013 r. organ pierwszej instancji uznał, że nie została spełniona przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2022 r. poz. 503 ze zm.), zwanej dalej u.p.z.p., zgodnie z którym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w sytuacji, gdy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Ze znajdującej się w aktach sprawy informacji Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w m.st. Warszawie z 21 grudnia 2022 r. wynikało bowiem, że obecnie nie ma możliwości dostawy wody z miejskiej sieci wodociągowej, jak również odprowadzania ścieków do miejskiej sieci, ponieważ ostateczny układ tych sieci jest uzależniony od przebiegu projektowanej trasy ekspresowej S7 oraz projektowanej Trasy Mostu Marii Curie-Skłodowskiej. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał ponadto, że uwzględnienie wniosku inwestora nie było możliwe również z uwagi na niespełnienie warunku dotyczącego szerokości i wysokości elewacji frontowej. Rozpoznając odwołanie G. G. i A. P. organ drugiej instancji utrzymując w mocy decyzję o odmowie ustalenia warunków zabudowy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji co do niespełnienia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., a także potwierdził, że wnioskowana szerokość elewacji frontowej oraz wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej przekraczają średnie wartości tych parametrów z obszaru analizowanego, co wyklucza uznanie za spełnioną przesłankę kontynuacji z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Sąd pierwszej instancji w powyższym wyroku potwierdził legalność zaskarżonych decyzji wskazując, że organy administracji prawidłowo ustaliły, że w sprawie nie została spełniona przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., co uzasadniało odmowę ustalenia warunków zabudowy. Sąd Wojewódzki wskazał, że zagwarantowanie dostępu do wody z wodociągu miejskiego i odprowadzanie ścieków do kanalizacji miejskiej, jak podano we wniosku dla całego planowanego zespołu zabudowy, nie może nastąpić na zasadzie przyłącza, ale wymaga rozbudowy publicznej sieci wodociągowo-kanalizacyjnej, od której odchodzić będą indywidualne przyłącza do budynków. Rozbudowy sieci dotychczas nie zagwarantowano w drodze umowy. Sąd pierwszej instancji podkreślając, że niespełnienie przez planowaną inwestycję wymogu wynikającego z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. samo w sobie było wystarczające do wydania decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy, podzielił stanowisko organów administracji, że odmowa ustalenia warunków zabudowy była uzasadniona również z tej przyczyny, że szerokość elewacji frontowej oraz średnia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej w obszarze analizowanym nie dają podstaw do realizacji planowanej inwestycji w kształcie objętym wnioskiem. W skardze kasacyjnej G. G. i A. P., zaskarżając wyrok Sądu pierwszej instancji w całości, przytoczyły podstawy kasacyjne dotyczące naruszenia przepisów postępowania oraz prawa materialnego. W ramach podstawy kasacyjnej dotyczącej przepisów postępowania skarżące kasacyjnie zarzuciły naruszenie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., przez oddalenie skargi oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1, art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 755 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., przez nieuchylenie zaskarżonej decyzji i błędne przyjęcie, że organy pierwszej i drugiej instancji wyjaśniły w sposób dostateczny okoliczności faktyczne w wyczerpująco ustalonym stanie faktycznym oraz uargumentowały w sposób wystarczający prawidłowość doboru obszaru analizowanego. W ramach podstawy kasacyjnej dotyczącej prawa materialnego skarżące kasacyjnie zarzuciły naruszenie: - art. 151 p.p.s.a. przez oddalenie skargi oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z art. 8 § 2 k.p.a., wskutek której organy uznały, a WSA podzielił ich pogląd, że nie została spełniona zasada dobrego sąsiedztwa w zakresie szerokości elewacji frontowej i wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, co jest wynikiem błędnej analizy urbanistycznej, sporządzonej na bazie informacji niezgodnych ze stanem faktycznym, co także stanowiło odstąpienie przez organ bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym; - art. 151 p.p.s.a. przez oddalenie skargi oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. w zw. z art. 8 § 2 k.p.a. poprzez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie, wskutek której organy uznały, a WSA podzielił ich pogląd, że nie został spełniony warunek dotyczący istniejącego lub projektowanego uzbrojenia terenu dla zamierzenia budowlanego, które jego zdaniem, jest niewystarczające, co również stanowiło odstąpienie przez organ bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Zdaniem skarżących kasacyjnie, Wojewódzki Sąd Administracyjny powinien na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. uchylić w całości zaskarżoną decyzję. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżących kasacyjnie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Jednocześnie zrzeczono się rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. (Dz.U. z 2026 r. poz. 143) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, o ile nie zachodzi żadna z przesłanek z art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W niniejszej sprawie przesłanki zastosowania art. 189 p.p.s.a. nie zachodziły, podobnie jak podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. W konsekwencji zakres kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku dokonywanej w granicach skargi kasacyjnej został wyznaczony sformułowanym w niej wnioskiem o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz zarzutami sformułowanymi w ramach podstaw wskazanych w art. 174 p.p.s.a. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach Naczelny Sąd Administracyjny uznał jej zarzuty za zasadne, zarówno w wymiarze procesowym mającym wpływ na wynik sprawy, jak i w wymiarze materialnoprawnym przesądzającym o niewłaściwym wyniku przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Na wstępie podkreślić należy, że decyzja o warunkach zabudowy rozstrzyga o dopuszczalności realizacji określonej inwestycji na objętym wnioskiem inwestora terenie, dla którego brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Celem postępowania w przedmiocie wydania warunków zabudowy jest ustalenie dla planowanej zmiany zagospodarowania terenu, polegającej na budowie obiektu budowlanego, takich warunków w zakresie zabudowy i zagospodarowania terenu, które pozwoliłyby na włączenie danej inwestycji w ład przestrzenny okolicy, nie zaś poszukiwanie rozwiązań umożliwiających inwestorowi maksymalne zainwestowanie określonej nieruchomości, bez jakiejkolwiek kontroli organów administracji publicznej (tak wyrok NSA z 13 grudnia 2017 r., II OSK 717/17). Warunki, jakie muszą zostać spełnione, aby można było wydać decyzję o warunkach zabudowy, określa art. 61 u.p.z.p., którego ścisła interpretacja pozostaje zarówno w interesie inwestora, jak i w interesie publicznym wyrażającym się w potrzebie ochrony ładu przestrzennego. Zasadniczymi argumentami przemawiającymi za odmową ustalenia warunków zabudowy, które podzielił Sąd a quo, był w niniejszej sprawie brak spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 5 u.p.z.p., a w dalszej kolejności również brak zadośćuczynienia wymogom zasady dobrego sąsiedztwa w zakresie wskaźników szerokości elewacji frontowej i wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej niezgodnych ze średnimi wielkościami tych parametrów występującymi w obszarze analizowanym. Przy tym Sąd priorytetowo potraktował brak spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. podkreślając, że rozbudowa sieci wodociągowej i kanalizacyjnej umożliwiająca podłączenie projektowanej inwestycji do sieci nie została zagwarantowana właściwą umową i na ten brak umowy Sąd Wojewódzki położył nacisk, dokonując w istocie błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 61 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 u.p.z.p. Ocena spełnienia przesłanki istniejącego lub projektowanego uzbrojenia terenu w kontekście wymogu jego "wystarczalności" dla zamierzenia inwestycyjnego dokonywana jest w świetle art. 61 ust. 5 u.p.z.p., który stanowi, że warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. Wykładnia powyższych przepisów winna być dokonywana z uwzględnieniem charakteru decyzji o warunkach zabudowy jako etapu wstępnego procesu inwestycyjnego, w toku którego dochodzi wyłącznie do weryfikacji możliwości zlokalizowania nowej zabudowy w perspektywie ładu przestrzennego i zrównoważonego rozwoju. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jednolicie przyjmuje się, że celem przepisu art. 61 ust. 5 u.p.z.p. nie jest uzależnienie wydania decyzji o warunkach zabudowy od faktycznego istnienia uzbrojenia terenu, ale jedynie zagwarantowanie, że powstanie stosowne uzbrojenie, pozwalające na prawidłowe korzystanie z obiektów budowlanych. Jeśli uzbrojenie terenu jeszcze nie powstało, to umieszczenie na obszarze inwestycji właściwych urządzeń musi zostać zagwarantowane w drodze umowy pomiędzy inwestorem a właściwą jednostką organizacyjną, czyli przedsiębiorstwem zajmującym się dostarczaniem odpowiednich usług. Zagwarantowanie w drodze umowy nie jest równoznaczne z obowiązkiem legitymowania się taką umową już w momencie starania się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, ale posiadanie zapewnienia, gwarancji, że taka umowa w przyszłości zostanie zawarta (por. wyroki NSA z: 15 lutego 2018 r., II OSK 893/16, 14 maja 2025 r., II OSK 886/24, 11 czerwca 2025 r., II OSK 991/24). W konsekwencji, na etapie ustalania warunków zabudowy nie jest wymagane przedłożenie ostatecznych, cywilnoprawnych umów z gestorami sieci, a jedynie wykazanie, że zapewnienie mediów jest realne i technicznie możliwe. Lektura informacji uzyskanej od gestorów sieci w niniejszej sprawie potwierdza aktualny brak możliwości podłączenia inwestycji do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, ale nie wyklucza w przyszłości, po przebudowie sieci, takiego podłączenia, co zresztą dostrzegł i o czym wzmiankował w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd. Z informacji Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w m.st. Warszawie S.A. wynika, że pomimo tego, że "w chwili obecnej nie ma możliwości dostaw wody z miejskiej sieci wodociągowej do ww. budynków" ani "(...) odprowadzania ścieków z ww. nieruchomości do miejskiej sieci kanalizacyjnej", to jednak źródłem zaopatrzenia w wodę ww. budynków może być istniejący przewód wodociągowy DN 200 w ul. (...) w rejonie ul. (...) po zaprojektowaniu wymiany i włączeniu do eksploatacji istniejącego przewodu wodociągowego DN 80 oraz zaprojektowaniu, wybudowaniu i włączeniu do eksploatacji sieci wodociągowej w drodze dojazdowej do inwestycji. Podobnie w przypadku sieci kanalizacyjnej przy braku aktualnych możliwości odprowadzania ścieków do sieci miejskiej stwierdzono, że odbiornikiem ścieków bytowych i w ograniczonej ilości wód opadowych z ww. projektowanej zabudowy może być istniejący kolektor ogólnospławny Ø 2,50 m w ul. (...) po rozbudowie sieci kanalizacyjnej wzdłuż projektowanej Trasy Mostu M. Skłodowskiej-Curie oraz Trasy S7 oraz po ewentualnej dalszej rozbudowie sieci kanalizacyjnej na terenie ww. inwestycji. Z powyższych wyjaśnień wynika, że o ile Przedsiębiorstwo nie przewiduje w najbliższej przyszłości rozbudowy sieci wodociągowej ani kanalizacyjnej, o tyle nie wyklucza takiej rozbudowy, dostosowanej kształtem do ostatecznego przebiegu planowanej Trasy S7 oraz Trasy Mostu M. Słodowskiej-Curie. Przede wszystkim jednak z informacji Przedsiębiorstwa nie wynika, aby przyłączenie nowej inwestycji do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej było niemożliwe ze względów technicznych czy technologicznych, co szczegółowo potwierdza opis konkretnych działań niezbędnych do przyszłego podłączenia projektowanych budynków do sieci. Nawet jeśli rozbudowa sieci musiałaby być zgodna z planami rozbudowy sieci dróg publicznych to i tak nie jest ona wykluczona. Taka informacja pochodząca od podmiotu odpowiedzialnego za budowę i eksploatację sieci stanowi wystarczającą gwarancję w rozumieniu art. 61 ust. 5 u.p.z.p., że niezbędne uzbrojenie faktycznie może powstać i będzie wystarczające. Stanowisko to jest tym bardziej uzasadnione, że w niniejszej sprawie chodzi o teren położony w centralnej części dzielnicy Warszawy, wokół którego istnieje intensywna zabudowa, w tym wielorodzinna i usługowa wyposażona w niezbędną infrastrukturę. W tych okolicznościach stanowisko organów i Sądu pierwszej instancji jako zbyt rygorystyczne narusza art. 61 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 u.p.z.p., który wprost przewiduje "projektowane uzbrojenie terenu". W następnej zatem kolejności należało rozważyć, czy stanowisko odnośnie braku możliwości spełnienia przesłanek dobrego sąsiedztwa, tj. kontynuacji parametrów szerokości oraz wysokości elewacji frontowej, jest prawidłowe. Sąd stwierdził prawidłowość analizy urbanistycznej w powyższym zakresie nie odnosząc się, podobnie jak organ odwoławczy, do szczegółowo sprecyzowanych zarzutów skargi w tym zakresie, w której (podobnie jak w odwołaniu) powołano się na analizę urbanisty M. W. sporządzoną na zlecenie inwestorów wykazującą braki i niespójności w zakresie nieruchomości uwzględnionych w analizie organu. Skoro analiza urbanistyczna stanowiąca główny dowód w sprawie winna podlegać ocenie przez organ jako dokument obejmujący wiedzę specjalistyczną, to przedstawienie kontranalizy oraz wskazanie zarzutów odnośnie danych przyjętych do analizy przez organ, w tym zwłaszcza pominięcie nieruchomości zabudowanych obiektami o funkcjach innych niż mieszkaniowa przy obliczaniu średnich wielkości parametrów w obszarze analizowanym, obligowało organ do wyjaśnienia zastrzeżeń wnioskodawców i wykazania, że są one niezasadne a nie w istocie rzeczy zignorowania tych zastrzeżeń poprzez wskazanie, że "twierdzeń nie poparto żadnymi dowodami". Trudno o lepszy dowód niż opinia urbanistyczna sporządzona przez architekta. W tym zakresie zarzucane uchybienia procesowe zobrazowane naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. potwierdziły się. Rolą organu odwoławczego było merytoryczne rozpatrzenie sprawy w jej całokształcie, a nie jedynie wybiórcza kontrola zaskarżonej decyzji. Pominięcie analizy stanu faktycznego w kontekście normy art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w aspekcie skonkretyzowanych zarzutów inwestorów stanowiło istotny błąd, ponieważ to właśnie te przepisy powinny były stanowić podstawę oceny wniosku skarżących. Przy tym za daleko niewystarczającą należało uznać argumentację organu odwoławczego usprawiedliwiającą pominięcie w analizie zabudowy o funkcji innej niż mieszkaniowa, a za niedopuszczalne zignorowanie argumentacji strony co do konkretnych nieścisłości w zakresie danych przyjętych w analizie przez organ popartych treścią kontranalizy, co w pełni uzasadnia zarzut niewłaściwego zastosowania art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Naczelny Sąd Administracyjny dostrzegł bowiem niedostatki analizy urbanistycznej, stanowiące w istocie konsekwencje wadliwych założeń leżących u jej podstaw, na które uwagę zwróciły również skarżące. Jeśli bowiem w obszarze analizowanym występuje zabudowa zróżnicowana, taka jak mieszkaniowa jednorodzinna, wielorodzinna i usługowa, to ustalenie parametrów średnich następuje w oparciu o wszystkie budynki na obszarze analizowanym, niezależnie od pełnionej przez te budynki funkcji (np. wyrok NSA z 11 października 2022 r., II OSK 3392/19), a średnie parametry z obszaru analizowanego winny być tylko punktem wyjścia do dalszych analiz urbanistycznych zmierzających do zweryfikowania możliwości ustalenia parametrów nowej zabudowy w wielkościach zaproponowanych przez wnioskodawcę w zgodzie z wymogami ładu przestrzennego. Większość parametrów, od kontynuacji których zależy spełnienie wymogów zasady dobrego sąsiedztwa, bazując na średnich arytmetycznych wielkościach parametrów z obszaru analizowanego, przewiduje odstępstwa uzasadnione urbanistycznie. Prawidłowa weryfikacja wiążącego w swej treści wniosku o ustalenie warunków zabudowy wymaga od organu dokonania głębszej refleksji niż dyskrecjonalne i nieuzasadnione wykluczenie proponowanych parametrów z tego powodu, że odbiegają od średnich wielkości z obszaru analizowanego. Zasada dobrego sąsiedztwa nie sprowadza się wyłącznie do matematycznego uśredniania parametrów z obszaru analizowanego. Dokonując wykładni pojęcia kontynuacji funkcji oraz cech zabudowy trzeba mieć na uwadze, że zasada dobrego sąsiedztwa nie oznacza bezwzględnego obowiązku powielania parametrów w postaci czystej średniej arytmetycznej. Jak trafnie wskazuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, określenie ostatecznych wartości poszczególnych wskaźników urbanistycznych nie jest i nie może być wynikiem wyłącznie prostych wyliczeń matematycznych, ale rezultatem indywidualnych analiz przeprowadzonych przez osobę dysponującą wymaganymi kwalifikacjami (art. 60 ust. 4 u.p.z.p.), uwzgledniających specyfikę danego zamierzenia inwestycyjnego oraz konkretnych uwarunkowań urbanistycznych i architektonicznych w sąsiedztwie terenu inwestycji (wyrok NSA z 11 czerwca 2025 r., II OSK 26/23). Zwłaszcza w obszarach o zróżnicowanej zabudowie opieranie się wyłącznie na średniej wartości danego parametru skutkowałoby powstawaniem obiektów stanowiących zaprzeczenie ładu przestrzennego, a nie jego ochronę. Jeśli zatem analiza urbanistyczna sporządzona dla takich uwarunkowań terenowych pomija wyżej opisany aspekt to organ przed rozpoznaniem sprawy winien uzyskać od uprawnionego urbanisty jej uzupełnienie. W niniejszej sprawie jest to tym bardziej pożądane, że w toku długotrwałego już postępowania (od 2013 r.) ten sam urbanista, który aktualnie sporządził analizę dla organu, w poprzednich dwóch analizach urbanistycznych ustalił parametry nowej zabudowy na zasadzie odstępstwa od średnich wielkości wskaźników szerokości i wysokości elewacji frontowej. Wobec tego zgodnie z art. 8 § 1 i 2 k.p.a., organy prowadząc postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej zobligowane były rozważyć okoliczności mające wpływ na możliwość zastosowania odstępstw, w tym rozważyć m.in. bezpośrednie sąsiedztwo połączonych 5 budynków przy ul. (...) i (...), którego łączną szerokość elewacji uwzględniono we wcześniejszych analizach (54,24 do 81,36m) oraz bezpośrednie sąsiedztwo zabudowy wielorodzinnej o wysokości 35 m przy ul. (...). Powyższe rozważania potwierdziły zasadność sformułowanych w podstawach kasacyjnych zarzutów naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. art. 7, art. 8 § 2, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, oraz naruszenia prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 w zw. z ust. 5 u.p.z.p, skutkującą koniecznością uchylenia przez Naczelny Sąd Administracyjny zaskarżonego wyroku na podstawie art. 188 p.p.s.a. oraz zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt lit. a i c p.p.s.a., gdyż istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona do rozstrzygnięcia. Ponownie rozpoznając odwołanie skarżących G. G. i A. P. Kolegium winno ponowić ocenę sporządzonej analizy urbanistycznej, dokonać wyjaśnienia szczegółowych zastrzeżeń zgłoszonych przez inwestorki, w razie potrzeby pozyskać od urbanisty uzupełnienie bądź wyjaśnienia w zakresie nieścisłości ujawnionych w analizie urbanistycznej, a dopiero następnie rozstrzygnąć o parametrach nowej zabudowy zgodnie z oceną prawną sformułowaną w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Zastrzec przy tym należy, bez przesądzania treści rozstrzygnięcia organu odwoławczego, że nie jest wykluczone przeprowadzenie analizy urbanistycznej przez organ drugiej instancji i wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokacie (Dz.U. z 2023 r., poz. 1964), na które składają się kwoty wpisów sądowych od skargi i skargi kasacyjnej, opłata skarbowa od pełnomocnictwa, opłata kancelaryjna od wniosku o uzasadnienie oraz za wydruki pism wniesionych w formie dokumentu elektronicznego oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika. Wobec tego, że skarżące kasacyjnie w skardze kasacyjnej zrzekły się rozprawy, a pozostałe strony postępowania w terminie czternastu dni od dnia doręczenia im odpisów tego pisma, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy, Naczelny Sąd Administracyjny – na podstawie art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. – skargę kasacyjną rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.