II OSK 673/13

Dnia 27 sierpnia 2014 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon sędzia NSA Anna Łuczaj sędzia del. WSA Rafał Wolnik /spr./ Protokolant starszy sekretarz sądowy Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2014 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 listopada 2012 r., sygn. akt III SA/Łd 738/12 w sprawie ze skargi B. W. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania B. W. wraz z małoletnim synem A. W. 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od B. W. na rzecz Wojewody Łódzkiego kwotę 120 (słownie: sto dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu sprawy ze skargi B. W. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] lipca 2012 r., Nr SO-III.621.142.2012, w przedmiocie wymeldowania B. W. wraz z małoletnim synem A. W., oddalił skargę. W uzasadnieniu powyższego wyroku zawarto następujące ustalenia faktyczne: Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. Wojewoda Łódzki utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia [...] maja 2012 r. orzekającą o wymeldowaniu skarżącej wraz z małoletnim synem z pobytu stałego w lokalu nr 4 przy ul. [...] 222 w Łodzi. Postępowanie administracyjne w tej sprawie wszczęte zostało na wniosek matki skarżącej – J. P., która jako tytuł prawny do lokalu wskazała umowę najmu. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że skarżąca wraz z synem nie zamieszkują w miejscu zameldowania na pobyt stały, albowiem od 2008 r. zamieszkują w Zgierzu, przy ul. [...] 27 w nowym domu, który jest własnością skarżącej i jej męża. Organ pierwszej instancji decyzją z dnia 6 października 2011 r. orzekł o odmowie wymeldowania skarżącej wraz z małoletnim synem. Od tej decyzji odwołanie złożyli J. i R. P.. W wyniku rozpatrzenia wniesionego odwołania organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W ocenie organu odwoławczego zebrany w sprawie materiał dowodowy nie był wystarczający do jednoznacznej oceny przesłanki wymeldowania z pobytu stałego. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] maja 2012 r. orzekł o wymeldowaniu skarżącej wraz z małoletnim synem. W ocenie organu zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdził, że skarżąca wraz z małoletnim synem nie przebywają i nie zamieszkują na stałe w posesji przy ul. [...] 222, gdyż swoje centrum życiowe skarżąca wraz synem i mężem przenieśli do domu usytuowanego w Zgierzu., przy ul. [...] 27. Tym samym, w ocenie organu, zaistniały podstawy do wymeldowania skarżącej wraz z małoletnim synem A. z dotychczasowego miejsca stałego pobytu. Po rozpoznaniu wniesionego przez skarżącą odwołania od powyższej decyzji, Wojewoda Łódzki decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy, wskazując na treść art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych stwierdził, iż ocena materiału dowodowego pozwala uznać za spełnioną przesłankę opuszczenia dotychczasowego miejsca stałego pobytu. W ocenie organu skarżąca stwarza jedynie pozory zamieszkiwania w lokalu nr 4 przy ul. [...] 222. Organ podniósł, że z oględzin spornego lokalu wynika dodatkowo, iż lokal w którym skarżąca, według swoich twierdzeń, zamieszkuje z rodziną, charakteryzuje się bardzo skromnym metrażem (jeden pokój z kuchnią i łazienką), brakiem dostępu do bieżącej wody oraz brakiem centralnego ogrzewania (ogrzewany jest piecem elektrycznym). Ponadto, przedłożone organom administracji rachunki za energię elektryczną za lata 2007-2011 nie potwierdzają faktu przebywania w lokalu, gdyż wykazane zużycie energii elektrycznej, zwłaszcza w miesiącach zimowych, z pewnością nie jest wystarczające na ogrzanie lokalu znajdującym się tam piecem elektrycznym. W ocenie organu także względy logicznego myślenia i doświadczenia życiowego wskazują, że dom jednorodzinny z działką jest bardziej komfortowym i pożądanym miejscem do zamieszkania niż wzmiankowany, ubogi w wygody lokal. Twierdzeniom skarżącej i jej męża, że wybudowany na ich nieruchomości dom nie nadaje się do zamieszkania, bo nie spełnia warunków technicznych umożliwiających zamieszkanie przeczą – w ocenie organu - zeznania uczestników postępowania oraz części świadków. Zdaniem organu można również zasadnie domniemywać, iż konsekwentne odmawianie udostępnienia domu w Zgierzu do oględzin, pomimo podejmowanych przez organ prób ich dokonania, świadczy o niezgodności twierdzeń co do stanu technicznego budynku z rzeczywistością. Trudno bowiem, jak stwierdził organ, logicznie uzasadnić utrudnianie przeprowadzenia dowodu, który w przypadku potwierdzenia deklaracji strony, pozwoliłby w sposób jednoznaczny i ostateczny rozstrzygnąć niniejszą sprawę. Dodatkowo organ wskazał na ujawnioną w toku postępowania motywację działań podejmowanych przez skarżącą, która kieruje się chęcią uzyskania odrębnego lokalu z zasobów mieszkaniowych gminy w związku z zakwalifikowaniem budynku mieszkalnego położonego w Łodzi przy ulicy [...] 222 do rozbiórki. Odnosząc się do wyników kontroli meldunkowej przeprowadzonej w spornym lokalu, zdaniem organu pozwoliły one jedynie ustalić, iż Z. W. z małoletnim synem bywają tam ze zróżnicowaną częstotliwością. Skarżącej nie zastano w lokalu podczas żadnej z czterech kontroli meldunkowych, była natomiast obecna w trakcie oględzin, o których została prawidłowo powiadomiona. Zastano ją natomiast podczas jednej z dwóch kontroli meldunkowych przeprowadzonych w nieruchomości położonej przy ulicy [...] 27 w Zgierzu. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że materiał dowodowy został zebrany w sposób wyczerpujący, zaś poszczególne okoliczności sprawy uznane za udowodnione z uwzględnieniem jego całokształtu, a zatem zgodnie z przepisami k.p.a. Organ pierwszej instancji naruszył natomiast przepis art. 107 § 3 k.p.a., bowiem nie odniósł się w uzasadnieniu swojej decyzji do wszystkich dowodów zgromadzonych w sprawie. Powyższe uchybienie nie miało jednak wpływu na prawidłowość decyzji organu pierwszej instancji. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyła skarżąca, wnosząc o jej uchylenie w całości oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zarzuciła obrazę art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. i art. 140 k.p.a.; obrazę art. 107 § 3 k.p.a. w zw. art. 140 k.p.a. i art. 15 k.p.a.; obrazę przepisu art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. art. 140 k.p.a. i art. 8 k.p.a.; obrazę art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a., obszernie uzasadniając podniesione zarzuty. Oddalając tę skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w uzasadnieniu zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku powołał przepisy art. 6 ust. 1, art. 10 ust. 1 i art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 ze zm.), wskazując przy tym na ich wykładnię dokonywaną przez sądy administracyjne. W ocenie Sądu pierwszej instancji trafnie przyjęły organy, że skarżąca wraz synem dobrowolnie opuścili sporny lokal, lokalizując swoje centrum życiowe w innym miejscu, a opuszczenie dotychczasowego miejsca stałego pobytu miało charakter trwały. Sąd stwierdził, że zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy, w szczególności okoliczności podnoszone przez skarżącą i wskazywane przez nią dowody nie dają podstaw do zakwestionowania ustaleń, że de facto centrum interesów życiowych skarżącej znajduje się poza spornym lokalem i w praktyce przeniosło się na ul. [...] w Zgierzu. Potwierdzają to zarówno konsekwentne i logiczne zeznania matki skarżącej i jej ojca, jak i zeznania świadków, którzy w żaden sposób nie byli zainteresowani wynikiem sprawy, a także inne przeprowadzone dowody – kontrole meldunkowe, oględziny spornego lokalu, informacje o wybudowanym przez skarżącą wraz z mężem domu. Sąd podkreślił, że od samego początku matka skarżącej wskazywała, że córka z synem wyprowadziła się w 2008 r., a konflikty zaczęły się, gdy dowiedziała się ona o złożeniu wniosku o jej wymeldowanie tj. w marcu 2011 r. Wtedy skarżąca przywiozła do lokalu leżankę, a wyrzuciła rzeczy rodziców, którzy wstawili je tam po jej wyprowadzeniu się. Wyjaśniła też, że od złożenia podania wnuk A. jest przywożony do mieszkania przez swojego ojca rano ok. 6:15 i dopiero stąd wychodzi do szkoły, która jest niedaleko. Oświadczyła też, że córka nie ponosi opłat za mieszkanie. Twierdzenia te znalazły potwierdzenie w innych zebranych dowodach. W ocenie Sądu, zgromadzony w toku postępowania administracyjnego obszerny materiał dowodowy potwierdził, iż skarżąca opuściła w sposób dobrowolny i trwały ten lokal mieszkalny i zgodzić się należy z organem, że okoliczności mające świadczyć o fakcie zamieszkiwania w nim można, co najwyżej uznać za próbę stworzenia pozorów zamieszkiwania. Odnosząc się do dalszych zarzutów skargi, Sąd pierwszej instancji powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że fakt sporadycznego przebywania skarżącej w mieszkaniu nie może być podstawą do uznania, iż przebywa ona tam z zamiarem stałego pobytu. Okoliczność, iż w mieszkaniu tym znajdują się rzeczy należące do skarżącej nie może stanowić dowodu, że skarżąca stale tam zamieszkuje. Nie ma też w ocenie Sądu decydującego znaczenia podnoszona przez stronę okoliczność, iż ponosi koszty utrzymania mieszkania, ponieważ przesłanki, które podlegają badaniu w postępowaniu o wymeldowanie zawarte zostały w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, i ponoszenie opłat za mieszkanie do nich nie należy. Sąd pierwszej instancji zgodził się też z oceną dokonaną przez organ, że trudno dać wiarę twierdzeniom skarżącej, iż nadal przebywa ona wraz rodziną w spornym lokalu, który charakteryzuje się bardzo skromnym metrażem (jeden pokój z kuchnią i łazienką), brakiem dostępu do bieżącej wody oraz brakiem centralnego ogrzewania (ogrzewany jest piecem elektrycznym), gdy posiada dom wybudowany przez nią i jej męża w Zgierzu. Jak wynika z oświadczenia kierownika budowy dom ten nie nadaje się do zamieszkania tylko z uwagi na brak elementów wykończeniowych tj. brak balustrad na wewnętrznej klatce schodowej, na tarasie i podeście wejściowym oraz brak gniazdek i włączników elektrycznych. Zasadnie zatem uznały w tym względzie organy, że logika i doświadczenie życiowe nakazują przyjąć, iż dom jednorodzinny z działką jest bardziej komfortowym i pożądanym miejscem do zamieszkania. Sąd pierwszej instancji wskazał też, że za tym, iż skarżąca z synem nie przebywa w spornym lokalu przemawia zgromadzony przez organ meldunkowy w toku postępowania pozostały obszerny materiał dowodowy. Sąd dokonał oceny tego materiału i stwierdził, iż został on zebrany w sposób wyczerpujący, zaś poszczególne okoliczności sprawy uznane za udowodnione z uwzględnieniem jego całokształtu, a zatem zgodnie z przepisami art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, Sąd pierwszej instancji uznał je również za nieuzasadnione, szczegółowo wskazując argumentację takiego stanowiska. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła skarżąca. W oparciu o art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie prawa materialnego, tj.: 1. obrazę przepisu art. 3 § 1 p.p.s.a, art. 134 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 pkt c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., w zw. z art. 140 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a., polegającą na przeprowadzeniu przez Sąd pierwszej instancji nienależytej kontroli działalności organów administracji i braku uchylenia decyzji organu odwoławczego, pomimo tego, iż organ odwoławczy: - zaakceptował stan procesowy, w którym organ pierwszej instancji wydał rozstrzygnięcie merytoryczne w sprawie dokonując ustaleń faktycznych bez uwzględnienia całokształtu materiału zgromadzonego w sprawie (dowód korzystnych dla skarżącej), co niewątpliwie miało istotny wpływ na wydane rozstrzygnięcie i winno skutkować uchyleniem przez organ odwoławczy zaskarżonej decyzji, nie zaś utrzymaniem jej w mocy, tak by skarżąca nie została pozbawiona prawa do dwuinstancyjnego rozpoznania sprawy, - w ogóle nie wyjaśnił w uzasadnieniu swojej decyzji, dlaczego uchybienie przez organ pierwszej instancji przepisowi art. 107 § 3 k.p.a. w postaci braku odniesienia się do wszystkich dowodów zgromadzonych w sprawie nie miało wpływu na prawidłowość decyzji organu pierwszej instancji, w następstwie czego skarżąca została pozbawiona prawa do pełnego, dwuinstancyjnego rozpoznania sprawy administracyjnej; 2. obrazę przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. polegającą na braku wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przez Sąd pierwszej instancji, dlaczego zarzut skarżącej dotyczący naruszenia przez organ odwoławczy przepisu art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. i art. 8 k.p.a. nie był trafny, w konsekwencji czego nie jest możliwe przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku i ustalenie, dlaczego w ocenie Sądu pierwszej instancji brak przedstawienia przez organ odwoławczy argumentacji świadczącej o braku wpływu na treść rozstrzygnięcia uchybienia przez organ pierwszej instancji przepisowi art. 107 § 3 k.p.a. nie wiązało się z istotną wadliwość decyzji organu odwoławczego. 3. obrazę art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych polegającą na niewłaściwym zastosowaniu tego przepisu przez Sąd pierwszej instancji wobec przyjęcia, iż w rozpoznawanej sprawie zachodziły przesłanki do wymeldowania skarżącej i jej syna z miejsca pobytu stałego z lokalu nr 4 przy ul. [...] 222 w Łodzi, w sytuacji gdy organy administracji dokonujące ustaleń faktycznych w sprawie nie ustaliły jednoznacznie by po stronie skarżącej istniał zamiar opuszczenia w/w miejsca pobytu i skoncentrowania centrum swojej aktywności życiowej wraz z rodziną w nowym miejscu, tj. w Zgierzu przy ul. [...] 27. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, a ponadto o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie w pełni podzielając stanowisko Sądu pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Granice te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny wskazanych w skardze kasacyjnej podstaw i zarzutów kasacyjnych. Skarga kasacyjna analizowana pod tym kątem nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, co sprawia, że nie zasługuje na uwzględnienie. W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Oparcie skargi kasacyjnej na obu podstawach z reguły wymusza rozpoznanie w pierwszej kolejności zarzutów procesowych albowiem tylko wówczas, gdy stan faktyczny sprawy został poprawnie ustalony i nie doszło do mających wpływ na wynik sprawy naruszeń procesowych, można przejść do oceny zastosowania i wykładni prawa materialnego. Przystępując do oceny zarzutów proceduralnych wskazać przyjdzie, że Sąd pierwszej instancji nie naruszył przepisów postępowania, tj. art. 3 § 1, art. 134 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oddalając skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wynika to z tego, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał na stwierdzenie, że w stosunku do skarżącej i jej małoletniego syna zaistniały przesłanki do ich wymeldowania, określone w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Przepis art. 3 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd pierwszej instancji dokonał takiej kontroli, czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Samo to, że wynik tej kontroli doprowadził do rozstrzygnięcia na podstawie art. 151 p.p.s.a., a nie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a., jak tego chciała skarżąca, nie może stanowić o naruszeniu art. 3 § 1 p.p.s.a. Jeżeli chodzi o naruszenie art. 134 p.p.s.a., to wskazać przyjdzie, że przepis ten składa się z dwóch jednostek redakcyjnych, zaś autor skargi kasacyjnej nie wskazał, o którą z nich chodzi. Gdyby jednak chodziło o zarzut oparty na naruszeniu art. 134 § 1 p.p.s.a., to dla jego skuteczności w skardze kasacyjnej należało wykazać, iż Sąd pierwszej instancji rozpoznając skargę dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) lub z przekroczeniem granic danej sprawy, albo też że w okolicznościach tej sprawy sąd powinien był wyjść poza granice zakreślone zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. W rozpatrywanej sprawie Sąd pierwszej instancji tego nie uczynił. Z kolei sformułowany w art. 134 § 2 p.p.s.a. zakaz reformationis in peius oznacza, że w zakresie jego obowiązywania sąd administracyjny nie może uwzględnić skargi i wydać wyroku uchylającego zaskarżoną decyzję, mimo wystąpienia wad, które taki wyrok uzasadniają. Sąd nie może w takim przypadku wyeliminować z obrotu prawnego niezgodnego z prawem aktu organów administracji publicznej, chyba że ustali naruszenie prawa prowadzące do stwierdzenia jego nieważności. Wobec faktu, że zaskarżonym wyrokiem Sąd pierwszej instancji oddalił skargę, to nie mógł naruszyć zakazu reformationis in peius. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. wskazać przyjdzie, iż zgodnie z jego treścią decyzja podlega uchyleniu, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym naruszenie wskazanego przepisu będzie miało miejsce wówczas, gdy kontrolując legalność zaskarżonej decyzji sąd nie dostrzeże, że rozstrzygnięcie to narusza przepisy postępowania, bądź odnajdując te błędy prawne niewłaściwie oceni ich wpływ na wynik sprawy administracyjnej, przy czym w obu wypadkach ta wadliwość w rozumowaniu sądu musi mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że gdyby organ nie naruszył prawa, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. Tylko bowiem takie naruszenia przepisów mogłyby uzasadniać zastosowanie przez Sąd pierwszej instancji środka przewidzianego w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stan faktyczny wskazuje na to, że w postępowaniu administracyjnym zgromadzono materiał dowodowy w zakresie wystarczającym dla oceny zaistnienia przesłanek określonych w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Wyrażona w art. 7 k.p.a. zasada prawdy obiektywnej odnosi się w równym stopniu do zakresu i wnikliwości postępowania wyjaśniającego i dowodowego, jak i do stosowania norm prawa materialnego, to jest do całokształtu przepisów prawnych służących załatwieniu sprawy. Organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, a także obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia, a następnie na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie nie można Sądowi pierwszej instancji postawić skutecznie zarzutu naruszenia powołanych przepisów, gdyż nie dopuścił się naruszeń, które miałyby wpływ na podjęte rozstrzygniecie. Tym samym zarzut skargi kasacyjnej o naruszeniu w zaskarżonym wyroku art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. należy uznać za nieusprawiedliwiony. Również niezasadny jest w stanie prawnym i faktycznym tej sprawy zarzut obrazy przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. Należy bowiem podnieść, że w świetle uchwały siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, co w tej sprawie nie wystąpiło. Sąd pierwszej instancji prawidłowo przeprowadził bowiem kompleksową kontrolę ustalonego przez właściwe organy stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie jak i zastosowanie przepisów prawa materialnego w ramach kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej w rozumieniu art. 3 p.p.s.a. Wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji obszernie wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, dlaczego w jego ocenie uchybienie przez organ pierwszej instancji przepisowi art. 107 § 3 k.p.a. w postaci braku odniesienia się do wszystkich dowodów zgromadzonych w sprawie nie miało wpływu na prawidłowość decyzji organu pierwszej instancji, jak również dlaczego uznał stanowisko organu odwoławczego w tej kwestii za prawidłowe (vide: str. 17 i 18 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Dodać też przyjdzie, że formułując zarzuty naruszenia przepisów postępowania, autor skargi kasacyjnej nie wskazał w swoich wywodach, jaki konkretnie wpływ to naruszenie miałoby na wynik sprawy. Tymczasem obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wykazanie, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, to wyrok sądu pierwszej instancji byłby inny. Reasumując powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie brak było uzasadnionych podstaw do postawienia skutecznego zarzutu naruszenia przez sąd pierwszej instancji wskazanych wyżej przepisów postępowania w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim trzeba podkreślić, że w skardze kasacyjnej nie podważono skutecznie tego, co stwierdził Sąd pierwszej instancji, a mianowicie, iż organy meldunkowe zebrały w tej sprawie obszerny materiał dowodowy, zgodnie z obowiązkiem wynikającym z art. 7 i 77 k.p.a. i że ocena tego materiału dowodowego nie przekraczała granic swobodnej oceny dowodów, zakreślonych przez przepis art. 80 k.p.a. Dodać też przyjdzie, że brak powiązania podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. nie pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na podważenie tych rozważań Sądu pierwszej instancji, które sprowadzały się do akceptacji dokonanej w toku postępowania administracyjnego swobodnej oceny zgromadzonych w nim dowodów. W świetle powyższego, mając na uwadze, że nie doszło do skutecznego podważenia procedury i ustaleń faktycznych, stwierdzić przyjdzie, że również zarzut naruszenia prawa materialnego nie zasługiwał na uwzględnienie. Autor skargi kasacyjnej powiązał bowiem zarzut naruszenia art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych z brakiem ustalenia przez organy by po stronie skarżącej istniał zamiar opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu i skoncentrowania centrum swojej aktywności życiowej wraz z rodziną w nowym miejscu, tj. w Zgierzu przy ul. [...] 27. W tym zakresie w pełni należy zgodzić się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, w którym podzielono ocenę zgromadzonego materiału dowodowego co do zaistnienia przesłanek do wymeldowania skarżącej. W szczególności zasadnie przyjął Sąd pierwszej instancji, że trudno dać wiarę twierdzeniom skarżącej, iż nadal przebywa ona wraz rodziną pod dotychczasowym adresem, w lokalu który charakteryzuje się bardzo skromnym metrażem, brakiem dostępu do bieżącej wody oraz brakiem centralnego ogrzewania, w sytuacji gdy posiada dom w Zgierzu. Podzielić należy pogląd, że logika i doświadczenie życiowe nakazywały przyjąć, iż dom jednorodzinny z działką jest bardziej komfortowym i pożądanym miejscem do zamieszkania. Okoliczność, że Sąd pierwszej instancji w tym zakresie powtórzył stanowisko organu odwoławczego w żaden sposób nie czyni wadliwym zaskarżonego wyroku. Tego rodzaju forma zredagowania uzasadnienia świadczy jedynie o tym, że Sąd pierwszej instancji podzielił argumentację organu i w pełni się z nią zgodził. Sąd wyjaśnił przy tym w sposób przekonujący, na jakiej podstawie prawnej uznał takie stanowisko organu odwoławczego za zasadne. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.