II OSK 671/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie sędzia NSA Roman Ciąglewicz sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 13 listopada 2024 r. sygn. akt II SA/Rz 1137/24 w sprawie ze skargi B. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia 10 października 2022 r. nr SKO.415.81.1580.2022 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy oddala skargę kasacyjną.

1. Wyrokiem z 13 listopada 2024 r. sygn. akt II SA/Rz 1137/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej: "WSA w Rzeszowie") oddalił skargę B. D. (dalej: "skarżąca", "skarżąca kasacyjnie") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie (dalej: "Kolegium", "SKO") z 10 października 2022 r. nr SKO.415.81.1580.2022. Decyzją tą, Kolegium odmówiło stwierdzenia na wniosek skarżącej nieważności decyzji Wójta Gminy Skołyszyn (dalej: "Wójt") z 27 maja 2020 r. nr GPIR.b.6730.18.2020, którą ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie zaplecza logistycznego dla potrzeb firmy transportowej, tj. budynku biurowo-socjalnego, budynku garażowego z myjnią, placu manewrowo-postojowego wraz z niezbędną infrastrukturą na działce nr [...] położonej w miejscowości P., gmina S. wraz z podniesieniem terenu. 2. Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Rzeszowie złożyła skarżąca, zaskarżając go w całości, zarzucając naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w przypadku gdy zaskarżona decyzja naruszyła art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Wójta w sytuacji wydania jej z rażącym naruszeniem prawa w postaci naruszenia art. 72 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2020 r. poz. 283 ze zm.; dalej: "ustawa ocenowa") w zw. z § 3 ust. 1 pkt 58 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839; dalej: "rozporządzenie") poprzez wydanie decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu przy braku uzyskania przez inwestora uprzednio decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, z uwzględnieniem, że projektowane przedsięwzięcie jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Na podstawie przywołanych zarzutów, skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz orzeczenie reformatoryjne tj. uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. 3.2. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie nie występują, wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. 3.3. Dalej należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł w niniejszej sprawie zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i prowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko co do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku sądu pierwszej instancji (por. np. wyrok NSA z 24 stycznia 2023 r., sygn. akt II OSK 1511/22, CBOSA). 3.4. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 sierpnia 2024 r., sygn. akt II OSK 1753/23, przesądzono, że skutki decyzji, co do której toczy się postępowanie nieważnościowe, jak również skutki obciążających ją uchybień, mają ze swej istoty charakter następczy względem podjętego rozstrzygnięcia. Zatem przy ich ocenie nie tylko dopuszczalne, ale i konieczne jest uwzględnienie również tych okoliczności, które wystąpiły po wydaniu kontrolowanego rozstrzygnięcia, ponieważ skutki wadliwej decyzji ujawniają się dopiero po jej wydaniu. Ta ocena prawna została sformułowana przez NSA w kontekście rzeczywistej powierzchni zabudowy parkingu wraz z towarzyszącą infrastrukturą, jaki został zrealizowany w oparciu o pozwolenie na budowę uzyskane w oparciu o kwestionowaną w postępowaniu nadzwyczajnym decyzję o warunkach zabudowy. Ocena ta nie mogła być podważana w skardze kasacyjnej (art. 190 p.p.s.a.), jest nią również związany Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający niniejszą sprawę (art. 153 w zw. z art. 193 p.p.s.a.). 3.5. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela pogląd wyrażony w zaskarżonym wyroku, że względnie niewielkie faktyczne przekroczenie progu 0,5 ha przewidzianego w § 3 ust. 1 pkt 58 lit. b) rozporządzenia, tj. o 908,82 m², w realiach niniejszej sprawy, mając w szczególności na uwadze istniejącą już w sąsiedztwie zabudowę usługową, determinowało ostateczną konkluzję o braku rażącego naruszenia prawa w kontekście przesłanki skutków społeczno-gospodarczych, jakie wywiera decyzja Wójta kwestionowana w postępowaniu nadzorczym. Dodać należy, że z analizy wyjaśnień projektanta zawartych w piśmie z 22 sierpnia 2022 r. wynika, że rzeczywista wartość przekroczenia może być jeszcze mniejsza, jeżeli odliczy się od niej powierzchnię budynku socjalno-biurowego (134,31 m²). Dla oceny skutków społeczno-gospodarczych kwestionowanej decyzji o warunkach zabudowy nie pozostaje bez znaczenia również to, że na mocy § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 sierpnia 2023 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, przewidziany w § 3 ust. 1 pkt 58 lit. b) rozporządzenia dotychczasowy próg 0,5 ha zastąpiono progiem wynoszącym 1 ha. Zmiana ta, jakkolwiek nie ma mocy wstecznej (zob. też § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 sierpnia 2023 r.), to pozwala jednak na zrekonstruowanie aktualnych preferencji prawodawcy co do wymagań odnoszących się do wymogu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Innymi słowy, w świetle tych aktualnych preferencji prawodawcy, przedmiotowa inwestycja, nawet w świetle maksymalnych parametrów przewidzianych w decyzji o warunkach zabudowy co do garaży oraz placu manewrowo-postojowego, nie stanowiłaby już w ogóle przedsięwzięcia mogącego potencjalnie oddziaływać na środowisko. 3.6. Końcowo należy jeszcze dodać, że wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, okoliczność, że w decyzji o warunkach zabudowy dopuszczono budowę placu manewrowo-postojowego o maksymalnej powierzchni 9000 m² nie oznacza, że inwestor może wykorzystać ponownie tę decyzję o warunkach zabudowy do powiększania spornego placu w oparciu o kolejne pozwolenie na budowę. Pomijając zagadnienie tzw. etapowania inwestycji, które nie występuje w realiach niniejszej sprawy, należy przyjąć, że wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę konsumuje decyzję o warunkach zabudowy w tym znaczeniu, że dla wybudowania innego obiektu budowlanego na terenie inwestycji lub przeprowadzenia jego rozbudowy wymagana jest ponowna ocena wpływu takiego zamierzenia budowlanego na ład przestrzennym, czyli wydania nowej decyzji o warunkach zabudowy. 3.7. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.