II OSK 663/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie Sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. W.-S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 listopada 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 1108/23 w sprawie ze skargi K. W-S. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 3 lipca 2023 r., znak: WI-I.7840.2.78.2022.MA w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie. Wyrokiem z dnia 8 listopada 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 1108/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę K. W.-S. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 3 lipca 2023 r., znak: WI-I.7840.2.78.2022.MA w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca. Wyrok zaskarżyła w całości i zarzuciła naruszenie przepisów w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy: • art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia przez organy art. 148 i 2 K.p.a. i błędne przyjęcie, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem terminu, • art. 153 P.p.s.a. przez pominięcie ustaleń i wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zawartych w wyroku z dnia 2 kwietnia 2019 r., sygn. akt: II SA/Kr 255/19 oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 maja 2020 r., sygn. akt; II OSK 2153/19. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi, rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego dla radcy prawnego według norm prawem przewidzianych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 P.p.s.a. Przepis art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej. Nie jest zasadny zarzut naruszenia przepisów w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. art. 153 P.p.s.a. przez pominięcie ustaleń i wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zawartych w wyroku z dnia 2 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 255/19 oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 2153/19. W uzasadnieniu wyroku WSA w Krakowie z dnia 2 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 255/19 stwierdzono, że rolą organów obu instancji było przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, w ramach którego należało ustalić, czy w dacie zapoznania się przez skarżącą z tablicą informacyjną budowy, informacje na niej zawarte mogły nasuwać wątpliwość, w szczególności w zakresie przedmiotu poszczególnych decyzji. W sytuacji, w której informacja zamieszczona na tablicy informacyjnej budowy zawierałaby treść niejednoznaczną i nieprecyzyjną, a tym samym nie zawierałaby wystarczających informacji o przedmiocie i rozstrzygnięciach poszczególnych wymienionych na niej decyzji, nie można byłoby uznać, iż to właśnie data zapoznania się przez skarżącą z tablicą informacyjną budowy byłaby relewantna z punktu widzenia początku biegu miesięcznego terminu do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny, w uzasadnieniu wyroku z dnia 26 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 2153/19, w pełni podzielił stanowisko wyrażone w zaskarżonym wyroku WSA w Krakowie. Sąd pierwszej instancji, orzekający w niniejszej sprawie, a więc po ponownym przeprowadzeniu postępowania przez organy i wniesieniu skargi przez skarżącą K. W.-S., prawidłowo uznał, że organy nie pominęły wytycznych zawartych w wyrokach Sądów obu instancji. Stwierdził, że uwzględniając wskazania, uzupełniono materiał dowodowy we wskazanym zakresie, uzyskując kluczowe informacje na temat spornej tablicy budowy. Ocenę tę oparł na ustaleniu, że w ramach ponownego rozpatrzenia sprawy, organy administracyjne przeprowadziły postępowanie wyjaśniające, występując do inwestora z pytaniami dotyczącymi treści i ilości tablic informacyjnych budowy. W odpowiedzi inwestor przekazał fotografię tablicy, z której wynika, że na tablicy wpisano numer decyzji, datę jej wydania oraz nazwę inwestycji, a także dane decyzji dotyczącej zmiany inwestora. Kierownik budowy poinformował, że w trakcie prowadzenia przez niego robót, tablica była usytuowana w widocznym miejscu na ogrodzeniu terenu budowy. Ponadto ustalono, że na budowie umieszczona była wyłącznie jedna tablica, przez co można mieć pewność, iż skarżąca zapoznała się właśnie z jej treścią. Zdaniem organów, treść tablicy była czytelna. Została określona decyzja udzielająca pozwolenia na budowę oraz decyzja ją przenosząca. Ustalenie to wynika jednoznacznie z dostarczonych przez inwestora fotografii. Na pierwszym zdjęciu widoczna jest nazwa inwestycji oraz numer wydanych decyzji. Wskazany jest inwestor, kierownik budowy i projektant. Drugie zdjęcie wskazuje na przytwierdzenie tablicy do ogrodzenia, od strony ulicy. Powyższe ustalenia oznaczają, że materiał dowodowy został uzupełniony zgodnie ze wskazaniami, co do dalszego postępowania. Innym zagadnieniem jest to, czy na podstawie treści tablicy informacyjnej możliwe było dowiedzenie się o decyzji, w rozumieniu art. 148 § 2 K.p.a. Na podstawie fotografii organy ustaliły, że na tablicy informacyjnej widnieje nazwa inwestycji, tj. "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami, garażami wbudowanymi, instalacjami, wewnętrznym układem drogowym, przyłączami zewnętrznymi", adres, numer pozwolenia, tj. "1. Decyzja nr 292/6740.1/2017 – 28.02.2017; 2. Przeniesienie decyzji, decyzja nr 343/6740.5/2017 – 03.10.2017". Nadto, podano adres i numer telefonu właściwego organu nadzoru budowlanego. Trafna jest w tej sytuacji ocena organów i Sądu pierwszej instancji, że dane te w wystarczającym stopniu identyfikują decyzję. Skoro zaś jest bezsporne, że skarżąca zapoznała się z tablicą informacyjną budowy w dniu 7 kwietnia 2018 r., to należy przyjąć, iż tego dnia dowiedziała się o decyzji nr 292/6740.1/2017, z dnia 28 lutego 2017 r., przeniesionej decyzją nr 343/6740.5/2017, z dnia 3 października 2017 r. Odnosząc się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że z tablicy informacyjnej dotyczącej pozwolenia na budowę stanowiącego przedmiot niniejszej sprawy wynikał rodzaj inwestycji. Natomiast brak na tablicy budowy informacji o organie wydającym decyzję nie oznaczał, w okolicznościach niniejszej sprawy, okoliczności oznaczające brak wiedzy o decyzji. Wszczęcie stosownej procedury było możliwe w terminie określonym w art. 148 § 2 K.p.a. Niezależnie bowiem od tego, czy skarżąca dysponowała wiedzą o organie właściwym do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, możliwy był kontakt z organem nadzoru budowlanego, w tym także kontakt telefoniczny. W konsekwencji, ocena Sądu pierwszej instancji o nienaruszeniu art. 153 P.p.s.a. zasługuje na aprobatę. Poprzedzające uwagi uprawniają także do przyjęcia, że nie jest zasadny zarzut naruszenia przepisów w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia przez organy art. 148 i 2 K.p.a. i błędne przyjęcie, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem terminu. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.