II OSK 619/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie Sędzia NSA Wojciech Mazur (spr.) Sędzia del. WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Protokolant asystent sędziego Katarzyna Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 16 września 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T.R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 października 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 1065/12 w sprawie ze skargi T.R. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 8 października 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1065/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T.R. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Decyzją z dnia [...] lutego 2012r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy, na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 2 oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane( Dz. U. z 2010r., Nr 243, poz. 1623 – ze zm.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. Nr 98 z 2000r. poz. 1071 – ze zm. dalej jako "k.p.a."), nakazał T.R. dokonanie rozbiórki obiektów budowlanych wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę, na działce o nr ew. A z obr. 3-01-01 przy ul. Z. w Warszawie, stanowiących bazar handlowy, tj: 1. 17 szt. kontenerów stalowych o wymiarach 6,0 × 2,4m wysokości 2,5; 2. obiektu budowlanego o wymiarach 5,45 × 5,65m z trzema ścianami, wykonanego z blachy; 3. zadaszenia o wymiarach 3,0 × 6,0 m wykonanego z blachy stalowej wraz z konstrukcją metalową wspartą na kontenerach, 4. zadaszenia o wymiarach 12,0 × 16,45m wykonanego z blachy stalowej wraz z konstrukcją drewnianą na której je ułożono; 5. obiektu budowlanego o wymiarach 13,60×1,0m i wysokości 2,30 m z trzema ścianami z blachy i dachem z tworzywa przeźroczystego ułożonym na konstrukcji metalowej; 6. zadaszenia o wymiarach 5,5 × 5,65m w kształcie kolebkowym wykonanego z przeźroczystego tworzywa wraz z konstrukcją stalową; 7. trzech dwuspadowych zadaszeń o szerokości 4,0m, 3,75m, 4,0m i długości 34,0m (każdego z nich) oraz dwóch zadaszeń jednospadowych o szerokości 2,15 i 2,20m i długości 34,0m(każdego z ich) – wykonanych z tworzywa sztucznego wraz z konstrukcja metalową; 8. zadaszenia o wymiarze 6,20 × 5,0m z tworzywa przeźroczystego, wykonanego nad bramą wjazdową na nieruchomość od strony budynku dworca PKP Warszawa-Stadion wraz z konstrukcją metalową; 9. dwóch zadaszeń o wymiarze 6,0m × 2,0m tworzywa przeźroczystego wykonanych po obu stronach bramy wjazdowej na nieruchomość od strony budynku dworca PKP Warszawa-Stadion wraz z konstrukcją metalową; 10. zadaszenia jednospadowego o wymiarze 10,20 × 5,50m z tworzywa przeźroczystego wraz z konstrukcją stalową; 11. obiektu budowlanego o wymiarach 2,85× 2,50m ze ścianami z blachy stalowej i dachem z przeźroczystego tworzywa. Jednocześnie określono, że rozbiórkę należy wykonać w terminie dwóch miesięcy od dnia uostatecznienia się decyzji. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że w dniach 17 sierpnia 2011r. i 31 stycznia 2012r. przeprowadził oględziny na działce nr A przy ul. Z. w Warszawie i ustalił, że znajdują się tam obiekty budowlane przeznaczone do prowadzenia w nich działalności handlowej. W toku postępowania ustalono, że decyzją z dnia [...] czerwca 1995r., Naczelnik Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Dzielnicy Praga-Południe udzielił pozwolenia na budowę zespołu mini-hurtowni na działce nr ew. B (obecnie działka nr A) na czas określony do dnia 31 maja 1998r. Z posiadanych dokumentów wynika, że obiekty te zostały rozebrane z wyjątkiem kontenera pełniącego funkcję biurowo-socjalną o wymiarach 4,5×7m. Jednakże i ten obiekt, zdaniem organu, został rozebrany i wybudowany na nowo. Następnie inwestor T.R. w dniu 11 czerwca 2010r. dokonał zgłoszenia zamiaru budowy na tej działce 15 sztuk kontenerów stalowych na okres 120 dni. Prezydent m.st. Warszawy decyzją z dnia [...] czerwca 2010r. wniósł sprzeciw do tego zgłoszenia. Inwestor wniósł odwołanie od decyzji wnoszącej sprzeciw, które nie zostało jeszcze rozpoznane. Ustaliwszy dokonanie samowoli budowlanej organ powiatowy stwierdził brak podstaw do rozpoczęcia procedury legalizacyjnej, gdyż wymienione obiekty budowlane są niezgodne z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Dworca Wschodniego, zatwierdzonego uchwałą nr XCIII/2737/2010 Rady m.st. Warszawy z dnia 21 października 2010r. opublikowaną w Dz.U. Woj. Maz. nr 241 z dnia 22 grudnia 2010r. poz. 7211. Zgodnie z planem zagospodarowania działka znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem E3-e3.1.KT/U-HB o przeznaczeniu pod komunikację tramwajową oraz usługi handlu i biur oraz teren inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym – teren obiektów i urządzeń transportu publicznego oraz na terenie oznaczonym symbolem 2KDD – teren ulic (dróg publicznych), teren inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym – droga publiczna. Rozdział 13 § 16 planu dopuszcza dotychczasowe użytkowanie terenów do czasu ich zagospodarowania zgodnie z przeznaczeniem określonym w planie, natomiast na terenie E3 zakazuje się tymczasowego zagospodarowania. Powyższe zapisy planu oznaczają, że usytuowanie ww. obiektów na działce nr A narusza art. 48 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo budowlane, co uniemożliwia ich legalizacje. Decyzją z dnia [...] marca 2012r., nr [...] Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpoznaniu odwołania T.R. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2012r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu wyznaczonego do całkowitej rozbiórki obiektów budowlanych wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę na działce o nr ew. A z obr. 3-01-01 przy ul. Z. w Warszawie na cele handlu (bazar handlowy), w pozostałej części utrzymał decyzję w mocy. Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji w zakresie orzeczonego nakazu rozbiórki. Wyjaśnił, że zgłoszenie z dnia 11 czerwca 2010r. dotyczące zamiaru budowy 15 sztuk kontenerów stalowych na działce A przy ul. Z. w Warszawie jest nieskuteczne, gdyż został wniesiony sprzeciw (decyzja z dnia [...] czerwca 2010r.) co oznacza, że inwestor nie mógł przystąpić do budowy. Bez znaczenia pozostaje natomiast wniesienie odwołania od tej decyzji. Wskazał nadto, że obecnie na działce nie ma obiektów budowlanych, które wybudowano zgodnie z Prawem budowlanym. Zrealizowana samowola budowlana nie podlega legalizacji, gdyż sprzeczna jest z ustaleniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniósł T.R. Decyzji zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.: a) art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie i brak oceny czy skarżący powinien uzyskać pozwolenie na budowę już wybudowanych przez niego 15 sztuk kontenerów stalowych wymiarach 6,0m × 2,4m i wysokości 2,5m z zamiarem ich postawienia na okres 120 dni, w sytuacji gdy kontenery te nadal stoją, a zamiar ich wybudowania na okres 120 dni został zgłoszony do właściwego organu (Prezydenta m.st. Warszawy). Organ wniósł sprzeciw trybie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, na który skarżący wniósł odwołanie do Wojewody Mazowieckiego, które do dnia dzisiejszego nie zostało rozpatrzone; b) naruszenie art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, gdyż kontenery są tymczasowymi obiektami budowlanymi niepołączonymi trwale z gruntem i nie wymagają pozwolenia na budowę; 2. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 k.p.a., poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy polegające na ustaleniu w oparciu o niedokładny pomiarach, że wniesione przez niego trzy kontenery pełniące funkcje biurowo-socjalną mają wymiary 6,0m na 4,8m, co doprowadziło do uznania ich za samowolę budowlana, podczas gdy w rzeczywistości maja one wymiary zgodne z pozwoleniem na budowę nr [...] wydanym przez Naczelnika Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Dzielnicy Praga Południe, zgodnie z którym zezwolono na budowę pawilonów biurowo – socjalnych o wymiarach 4,5m×7,0m, a zatem nie stanowią one samowoli budowlanej i nie można nakazać ich rozbiórki. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym wyrokiem z dnia 8 października 2012 r. oddalił skargę. Sąd wskazał, iż stosownie do art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane właściwy organ nakazuje w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę chyba, że możliwa jest legalizacja obiektu z uwagi na spełnienie przesłanek z art. 48 ust. 2 ustawy. Oznacza to, że rozpoznający sprawę organ w pierwszej kolejności bada powstałą samowolę pod kątem możliwości jej legalizacji, a w zależności od wyniku poczynionych ustaleń bądź to wstrzymuje prowadzenie robót (gdy budowa nie została jeszcze zakończona) i nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia dokumentów umożliwiających legalizację obiektu, bądź też, w razie stwierdzenia, że legalizacja nie jest możliwa nakazuje rozbiórkę samowolnie wybudowanego obiektu. Stosownie do art. 48 ust. 2 ustawy wdrożenie procedury mogącej doprowadzić do legalizacji obiektu wymaga stwierdzenia przez organ, iż dokonana samowolnie budowa: 1. jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności: a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo b) ustaleniami decyzji o warunkach zabudowach i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2. nie narusza przepisów, w tym techniczno–budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. W razie potwierdzenia przez organ powyższych okoliczności wstrzymuje on postanowieniem prowadzenie robót budowlanych nakładając jednocześnie określone obowiązki, których spełnienie daje podstawę do legalizacji samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego. Jeśli natomiast legalizacja nie jest możliwa z uwagi na zawarte w art. 48 ust. 2 ustawy obwarowania wydanie decyzji o rozbiórce jest obligatoryjne i niezależne od woli organu. Decyzje podejmowane na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane maja charakter związany. Oznacza to, że jeżeli stwierdzona zostaje samowola budowlana i nie ma możliwości jej legalizacji, to organ jest nie tylko uprawniony, ale zobligowany do wydania nakazu rozbiórki. Analogicznie, z mocy art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego, organ zobligowany jest do orzeczenia nakazu rozbiórki w razie niespełnienia przez inwestora, w wyznaczonym terminie obowiązków, nałożonych wskazanym wyżej postanowieniem. Sąd I instancji stwierdził, iż decydujące znaczenie dla podjęcia decyzji nakazującej rozbiórkę wskazanych obiektów budowlanych miało ustalenie organu, że wybudowanie bez pozwolenia na budowę obiekty naruszają przepisy prawa ustalające zagospodarowanie przestrzenne danego terenu. Z akt postępowania wynika, że działka nr A z obrębu 3-01-01 przy ul. Z. w Warszawie objęta jest planem zagospodarowania przestrzennego rejonu Dworca Wschodniego uchwalonymi uchwała Rady m.st. Warszawy z dnia 21 października 2010r. Na terenie tym dopuszcza się dotychczasowe użytkowanie do czasu zagospodarowania zgodnie z przeznaczeniem określonym w planie, z jednoczesnym zakazem tymczasowego zagospodarowania. W ocenie Sądu I instancji organ niewadliwie zinterpretował zapisy planu wskazując na brak możliwości legalizacji wniesionych przez skarżącego obiektów budowanych i w konsekwencji nakazanie ich rozbiórki. W sprawie niesporne jest, że skarżący dokonał w dniu 11 czerwca 2010r. zgłoszenia zamiaru budowy 15 sztuk kontenerów na działce przy ul. Z. Sąd zaznaczył, iż decyzją z dnia [...] czerwca 2010r. Prezydent m.st. Warszawy wniósł sprzeciw do powyższego zgłoszenia. Wniesienie sprzeciwu pozbawia inwestora uprawnienia do podjęcia robót budowlanych. Bez znaczenia przy tym jest fakt złożenia odwołania od decyzji wnoszącej sprzeciw. Tym samym bezzasadne jest twierdzenie skarżącego dotyczące legalności wybudowanego w oparciu o powyższe zgłoszenie obiektów budowlanych. Nietrafny jest także zarzut dotyczący bezpodstawnego nakazania rozbiórki trzech kontenerów pełniących funkcję biurowo-socjalną, które, jak wskazuje skarżący, wybudowane zostały w oparciu o decyzję z dnia [...] czerwca 1995r. Naczelnika Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Dzielnicy Praga – Południe. Decyzją tą udzielono pozwolenia na budowę zespołu mini-hurtowni na działce nr ew. B (obecnie działka nr ew. A) na okres czasowy, tj. do dnia 31 maja 1998r. Udzielenie pozwolenia na wybudowanie obiektu budowlanego na określony czas oznacza, że po jego upływie inwestor ma obowiązek je rozebrać (bez dodatkowych wezwań i decyzji organu administracyjnego). Zważywszy na powyższe Sąd uznał, iż podniesione zarzuty nie mogą doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, zwana dalej "p.p.s.a.") oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył T.R. reprezentowany przez adwokata. Wyrok zaskarżono w całości zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 3 p.p.s.a w zw. z art. 134 § 1 i art. 135 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, iż decyzja Powiatowego Inspektora Budowlanego z dnia [...] lutego 2012 r. nr i decyzja Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2012r. wydane zostały zgodnie z prawem, obligując organ odwoławczy do oddalenia skargi od decyzji administracyjnej; - art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 8 k.p.a., poprzez błędny i niezgodny ze stanem faktycznym opisu przedmiotu decyzji, który został przyjęty przez urząd mimo istnienia sporu w tym zakresie pomiędzy PINB a inwestorem, a których to wątpliwości urząd nie rozstrzygnął w dodatkowych ustaleniach dowodowych. Spór co do wymiarów budynku biurowo-socjalnego jest w istocie sporem o to czy budynek biurowo-socjalny jest tym samym budynkiem co posadowiony przez inwestora na podstawie pozwolenia na budowę nr [...] z dnia [...].06.1995 r. czy też wybudowanym bez wymaganego zgłoszenia po 11 czerwca 2010 r. Braki w prowadzonym postępowaniu są nie do zaakceptowania w państwie prawa i naruszają zasadę legalności działania organów administracyjnych i zasadę zaufania obywatela do państwa. Nadto, nieuwzględnienia przez Sąd faktu, że zaskarżona decyzja poprzez brak właściwego opisu przedmiotu rozbiórki nie może w razie jej wykonania doprowadzić do całkowitego i definitywnego rozbiórki faktycznych naniesień na nieruchomości, której dotyczy decyzja i której braki PINB bezprawnie koryguje na etapie postępowania egzekucyjnego (przedmiot ogłoszenia o zamówieniach publicznych na dokonanie rozbiórki nr [...] z dnia [...]/5/2012 r.). Tym samym Sąd winien był, sprawując kontrolę legalności, zastosować środek określony w ustawie i uchylić zaskarżoną decyzję na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.; - art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 75 § 1, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że zebrany przez organ materiał dowodowy okazał się być niewystarczający i budzący wątpliwości, które przy uzupełnieniu materiału dowodowego, mogły przechylić szalę na korzyść skarżącego. Na podstawie art. 176 w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Nadto na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wniesiono o wstrzymanie wykonalności decyzji Powiatowego Inspektora Budowlanego z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] albowiem decyzja ta dotknięta jest wadami tego rodzaju, iż jej wykonanie doprowadziłoby do naruszenia podstawowego prawa gwarantowanego przez Konstytucję RP jakim jest prawo własności oraz zasada legalności działania organów państwa. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej rozwinięto argumentację zawartą w powyższych zarzutach. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie zauważyć należy, iż zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznanie sprawy ograniczył do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając przedmiotową skargę kasacyjną zauważyć należy, że strona skarżąca oparła skargę na podstawie wynikającej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia. Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczą nieprawidłowej kontroli postępowania administracyjnego przeprowadzonego przez Sąd I instancji w kontekście przepisów kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących postępowania dowodowego. Argumentacja autora skargi kasacyjnej w zakresie tych zarzutów sprowadza się do zakwestionowania stanowiska zajętego przez Sąd I instancji, iż organ zbadał wyczerpująco wszystkie okoliczności faktyczne i dokonał właściwej oceny stanu sprawy. Tak skonstruowane zarzuty nie mogą odnieść zamierzonego skutku, gdyż przedstawiona w nich argumentacja jest tak ogólna, że nie może podważyć ustaleń przyjętych przez organ odwoławczy i zaakceptowanych przez Sąd I instancji. Istota kontrolowanego postępowania dotyczyła przeprowadzenia przez organy nadzoru budowlanego postępowania w zakresie możliwości legalizacji przedmiotowej inwestycji w kontekście spełnienia warunków określonych w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego. Ustalenia organów nadzoru budowlanego, iż inwestycja nie spełnia warunków określonych w powołanym wyżej przepisie w zakresie braku zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są niepodważalne, nie kwestionuje tego, także skarżący kasacyjnie. Wobec powyższego wydanie decyzji o rozbiórce jest obligatoryjne na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Samo sformułowanie i treść decyzji z dnia [...] lutego 2012 r. nie nasuwa żadnych wątpliwości, oczywiście poza terminem wykonania rozbiórki, ale ten błąd został wyeliminowany przez organ odwoławczy. Ustalenia faktyczne organów nadzoru budowlanego są prawidłowe i przeprowadziły one również prawidłowa subsumcję ustalonego stanu faktycznego pod właściwy przepis Prawa budowlanego. Kwestia dokonanego zgłoszenia nie ma w sprawie żadnego znaczenia, gdyż został wniesiony sprzeciw w tej sprawie, a kwestie nierozpoznania odwołania od wniesionego sprzeciwu są poza ramami kontrolowanej sprawy. Ponadto należy zauważyć, iż dopiero upływ terminu do wniesienia sprzeciwu od dokonanego zgłoszenia upoważnia inwestora do rozpoczęcia robót budowlanych. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. W szczególności wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie Sąd I instancji prawidłowo uznał, iż wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.