II OSK 572/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Wojciech Mazur sędzia del. WSA Paweł Dańczak Protokolant: starszy asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej X sp. z o.o. z siedzibą w [...] i Y sp. z o.o. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 1342/23 w sprawie ze skargi X sp. z o.o. z siedzibą w [...] i Y sp. z o.o. z siedzibą w [...] na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 7 lipca 2022 r. nr LXVII/2179/2022 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od X sp. z o.o. z siedzibą w [...] i Y sp. z o.o. z siedzibą w [...] solidarnie na rzecz Miasta Stołecznego Warszawy kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z 30 listopada 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 1342/23, oddalił skargę X sp. z o.o. z siedzibą w [...] i Y sp. z o.o. z siedzibą w [...] na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 7 lipca 2022 r. nr LXVII/2179/2022 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu planu Narutowicza. Jak wynika z uzasadnienia powyższego wyroku, X sp. z o.o. z siedzibą w [...] oraz Y sp. z o.o. z siedzibą w [...] w skardze na powyższą uchwałę zarzuciły jej naruszenie: art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (u.p.z.p.), art. 2, art. 21 ust. 1, art. 31 ust. 3 i art. 64 Konstytucji RP; art. 28 ust. 1 u.p.z.p., art. 21 ust. 1, art. 22, art. 31 ust. 3 i art. 64 Konstytucji RP, a także art. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2023 r., poz. 221); § 193 ust. 2a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225); art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 6 i 7 u.p.z.p. oraz § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2021 r. poz. 2404) w związku z art. 28 u.p.z.p.; przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2014 r. poz. 112) określonych w tabeli 3 zawartej w załączniku do ww. rozporządzenia; art. 9 ust. 4 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 18 ust. 1, art. 40 ust. 1 u.s.g. i art. 94 Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Stołecznego Warszawy wniosła o jej oddalenie. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie interes prawny strony skarżącej (skarżących Spółek) jako użytkowników wieczystych działek nr [...], [...] i [...] stanowiących całość jednej nieruchomości został naruszony w zakresie zmian wprowadzonych zaskarżoną uchwałą poprzez określenie w nim jedynego przeznaczenia nieruchomości jako usługi oświatowe. Takie określenie przeznaczenia terenu koliduje z zamierzonym uprzednio zagospodarowaniem działki przez skarżących, co wynikało ze złożonego przed uchwaleniem miejscowego planu wniosku o wydanie warunków zabudowy dla inwestycji "budowa budynku usługowego z garażem podziemnym i niezbędną infrastrukturą" zlokalizowanej na ww. działkach. Przeznaczenie terenu określone w miejscowym planie wyłączyło możliwość realizacji ww. zamierzenia inwestycyjnego przy istniejącym budynku, a wykorzystywanym aktualnie jako budynek niepublicznej szkoły podstawowej. Oceniając następnie poprawność procedury planistycznej poprzedzającej podjęcie spornej uchwały Sąd nie dopatrzył się w niej naruszenia przepisów art. 17 – do art. 20 u.p.z.p. Wskazał, że zaskarżona uchwała zawiera rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz określa sposób realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych, opisanych w załączniku nr 3 do uchwały. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zawiera zarówno część tekstową i graficzną oraz określone w załączniku nr 4 – dane przestrzenne miejscowego planu. Analizując z kolei procedurę prowadzoną przed podjęciem uchwały w przedmiocie miejscowego planu, Sąd zauważył, że zgodnie z art. 17 u.p.z.p., po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego (nr LXXVIII/2002/2014 z 20 marca 2014 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Plac Narutowicza) dokonano jej ogłoszenia zgodnie z wymogami z punktu 1 oraz zawiadomiono organy uzgadniające i opiniujące sporządzenie planu (pkt 2). Sporządzono projekt planu miejscowego, rozpatrzono wnioski do planu, uzgodniono i sporządzono prognozę oddziaływania na środowisko (pkt 4 i 5) oraz przekazano projekt planu do uzgodnień i do zaopiniowania (zgodnie z wymogiem z pkt 6), wprowadzono zmiany wynikające z uzyskanych opinii i dokonywanych uzgodnień oraz dokonano ogłoszenia o wyłożeniu projektu planu w sposób opisany w pkt 7. Projekt planu był dwukrotnie wykładany do publicznego wglądu (pkt 11 i art. 19), rozpatrzono zgłoszone do niego uwagi (pkt 12), zaś te które zostały uwzględnione wprowadzono do projektu planu (pkt 13). Dokumentacja planistyczna zawiera listę uwag nieuwzględnionych lub częściowo uwzględnionych (art. 14). Sąd zauważył, że opisywane w skardze okoliczności prowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy oraz wypowiedzi pracowników organu lub mieszkańców, którzy wykazywali nieprzychylne nastawienie do zamierzonego przez stronę skarżącą sposobu zagospodarowania działki poprzez wybudowanie na nich budynku usługową lub nawet zespołu budynków, nie mają prawnego znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej uchwały. Także okoliczności umorzenia postępowania w sprawie warunków zabudowy wykraczają poza granice niniejszej kontroli sądowej. Żaden z nich nie mogły stać się skuteczną podstawą żądania stwierdzenia nieważności kontrolowanej w sprawie uchwały w całości lub części. Odnośnie zarzucanej w skardze sprzeczności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, Sąd podniósł, że do istotnego naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego ze względu na niezgodność jego ustaleń z ustaleniami studium dochodzi wówczas, gdy w planie miejscowym określi się przeznaczenie terenu całkowicie odmienne od wskazanego w studium. Wskazując na powyższe, Sąd stwierdził, że Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta stołecznego Warszawy ze zmianami (załącznik Nr 1 do uchwały Nr LIII/1611/2021 Rady m.st. Warszawy z 26 sierpnia 2021 r.) na terenie określonym w miejscowym planie symbolem E.15.UO przewidywało przeznaczenie M 1.30, gdzie M. oznacza zabudowy mieszkaniowej, w tym: M 1 – tereny o przewadze zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, na których ustala się priorytet dla lokalizowania funkcji mieszkaniowej i niezbędnych inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej, dopuszczając lokalizowanie na terenach M 1 i M 2 - funkcji usługowej, z zaleceniem by udział tej funkcji kształtował się do 40% powierzchni zabudowy na terenie. Tym samym studium ustaliło jako priorytet lokalizowanie funkcji mieszkaniowej, ale nie jako jedynej funkcji – ale także z uwzględnieniem niezbędnych inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej, do których należy zaliczyć usługi z zakresu oświaty. Ustalenie w miejscowym planie przeznaczenia określonego w jednostce E.15.UO jako usługi oświatowe nie naruszało ustaleń studium. Wbrew twierdzeniom skargi organ planistyczny nie musiał dokonywać ustalenia przeznaczenia terenu w planie, stosując się jedynie do ww. priorytetu, zaś określenie w pobliskich jednostkach funkcji jako MN – zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna lub MW – zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna wynika z aktualnego stanu zagospodarowania tych terenów i nie świadczy w żaden sposób o wadliwości określenia przeznaczenia innych działek jako UO (usługi oświatowe). Z pewnością też nie świadczy to o wadliwości badanej uchwały w przedmiocie miejscowego planu. Wskazywane z kolei w studium ograniczenie 40% dotyczyło funkcji usługowej, której miejscowy plan nie określił dla działek strony skarżącej. Z tego też powodu nie można było podzielić zarzutu odnośnie wadliwości § 77 ust. 1 pkt 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do poszczególnych aspektów sprawy przedstawionych w skardze, Sąd zauważył, że wyznaczenie linii zabudowy na rysunku planu, obejmującej wyłącznie istniejący budynek, wynikał z jego historycznego charakteru i potrzeby jego ochrony jako zabytku wpisanego do gminnej ewidencji gruntów oraz elementu chronionego układu urbanistycznego i zespołu budowlanego wraz z zielenią – [...] chronionego na podstawie przepisów odrębnych (§ 7 ust. 1 pkt 2 planu). Także kwestia wielkości budynku znajdującego się na działce nr [...], wykorzystania pozostałego terenu działki [...] oraz działek [...] i [...] jest zdeterminowana koniecznością zapewnienia ochrony konserwatorskiej tego budynku wraz z działką, na której się on znajduje. Przyjęty w planie zakres ochrony wynikał przede wszystkim z wniosków do miejscowego planu, jakie formułował w procedurze planistycznej Wojewódzki Konserwator Zabytków w Warszawie, zaznaczając, że o "dążenie do utrzymania zgodnego z planem z 1937 r. rozplanowania, parcelarcji, charakteru i gabarytów zabudowy, a dla obszaru wpisanego do rejestru osiedla [...] należy je zachować bezwzględnie". Z tego względu wprowadzenie zakazu nowej zabudowy na terenie ww. działki, prócz wyznaczonej obowiązującymi liniami zabudowy a zamykającej się w obrębie istniejącego na niej budynku wynikał z udzielenia ochrony konserwatorskiej zarówno zabytkowemu budynkowi jak i otaczającego go obszaru. Ma on również szerszy kontekst planistyczny, bowiem z jeden strony zapewnia ochronę zabytkowej części dzielnicy miasta, objętej obszarową ochroną konserwatorską, a z drugiej prowadzi do wytworzenia charakterystycznego układu miejskiego w kierunku placu Narutowicza, stanowiącego – zgodnie z nazwą planu – centralną jego część. Również potrzeby szkoły ujmowane w aspekcie jej rozwoju i budowy hali sportowej czy pokoi gościnnych prowadziłyby w efekcie do zdekomponowania lub zasłonięcia wytworzonego w ten sposób układu miejskiego. Uzasadnionym było zatem w ocenie Sądu utrzymanie w miejscowym aktualnego, ale i funkcjonującego wiele lat wcześniej przeznaczenia terenu jako usługi oświatowe, wyłączając inne możliwości przeznaczenia nieruchomości jak również wprowadzenie ograniczeń w możliwości zagospodarowania przedmiotowej nieruchomości. Trudno, zdaniem Sądu, podjąć przy tym polemikę z argumentacją skargi o konieczności zapewnienia w planie uzupełniającej funkcji zamieszkania zbiorowego z uwagi na potrzebę zapewnienia pokoi gościnnych, pozwalających na czasowy pobyt na terenie placówki, skoro zasadniczy trzon argumentacji w niej przedstawionej sprowadza się do wskazania, że budynek jest za mały, zaś sam miejscowy plan uniemożliwia jego dalszą rozbudowę lub co najmniej znacząco ogranicza wykorzystanie budynku jako placówki oświatowej. Z tego też względu w ocenie Sądu nie można upatrywać naruszenia interesu prawnego strony skarżącej w niemożności prowadzenia pokoi gościnnych w przedmiotowym budynku. Nie można także zdaniem Sądu podzielić argumentacji skargi nawiązującej do dyskryminacyjnego charakteru sytuacji prawnej terenu, na którym położone jest [...], bowiem obszar ten nie jest ani objęty przedmiotowym planem, ani nie znajduje się w układzie urbanistycznym i zespołu budowlanego wraz z zielenią – [...]. W związku z tym nieuprawnione pozostają jakiekolwiek w tym zakresie porównania sytuacji prawnej strony skarżącej i [...]. Również wskazane placówki oświatowe, jak [...]czy [...], nie są w sytuacji analogicznej do sytuacji strony skarżącej, bowiem znajdują się one poza obszarem układu urbanistycznego i zespołu budowlanego – [...]. Z kolei wyłączenie nieruchomości strony skarżącej ze strefy zabudowy śródmiejskiej (§ 5 ust. 4) stanowi w ocenie Sądu logiczne następstwo wobec przeznaczenia przedmiotowego terenu jedynie na usługi oświaty z dalszym zakazem zabudowy, poza przedmiotowym budynkiem. Bez znaczenia pozostaje argumentacja skargi dotycząca niemożności budowy boiska szkolnego czy lokalizowanie przykryć namiotowych i powłok pneumatycznych wobec potencjalnie zbyt dużego zacienienia jak również dotyczącej utrudnienia w przyszłości zmiany funkcji terenu z uwagi na okoliczności wyżej wskazane, dotyczące samej działki w obszarze E.15.UO. Sąd uznał, że podobnie nie może stanowić skutecznego zarzutu argumentacja wskazująca na konieczność odtworzenia oryginalnej pierzei ul. [...], [...] i [...]. Po pierwsze abstrahuje ona od interesu prawnego skarżących Spółek i jego naruszenia, a po drugie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie funkcjonuje w oderwaniu od zastanego porządku planistycznego, a więc uwzględnia i porządkuje istniejącą już zabudowę. Skarga wnoszona na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może zaś co do zasady skutecznie podważać przyjętych w nim koncepcji architektonicznych organu urbanistycznego, dodatkowo niedotyczących działek strony skarżącej. Sąd podkreślił również, że uchwalenie miejscowego planu nie prowadzi do sytuacji, w której skarżący jako właściciel budynku będzie zobowiązany do przeprowadzenia prac w celu doprowadzenia budynku do stanu zakładanego w planie. Jak stwierdza strona skarżąca pierwotna, oryginalna kompozycja elewacji oraz geometria dachu uległy zmianie w wyniku przebudowy i rozbudowy budynku według zatwierdzonego w 2002 r. projektu budowlanego. Nie jest jednak tak, że jakiekolwiek prace budowlane, które będzie prowadził inwestor przy przedmiotowym budynku, będą musiały zmierzać do odtworzenia pierwotnego, oryginalnego kształtu budynku. W planie uwzględniono bowiem aktualny stan zagospodarowania działek skarżącego jak również budynek w aktualnym kształcie, ale w § 9 ust. 3 miejscowego planu zagwarantowano stronie skarżącej możliwość funkcjonowania dotychczasowej zabudowy, dopuszczając: 1. remonty i przebudowy zabudowy, w tym zabudowy niespełniającej ustaleń planu, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, 2. rozbudowy lub nadbudowy zgodnie z przepisami szczególnymi. Odnośnie kwestii ochrony zieleni na działkach strony skarżącej, Sąd zauważył, że ochrona ta również wynika z faktu, że znajdują się one w obszarze wpisanym do rejestru zabytków – układu urbanistycznego i zespołu budowlanego – co należy podkreślić (zgodnie z jego nazwą) – wraz z zielenią. Na potrzebę jej zachowania także wskazywał Wojewódzki Konserwator Zabytków w Warszawie na etapie zgłaszania wniosków, wyraźnie zaznaczając, że "ważnym tworzywem urbanistycznym na obszarze Starej Ochoty jest zieleń. Zabudowie towarzyszą liczne aleje, zielone skwery i zagospodarowane zielenią podwórka. Zieleń należy bezwzględnie zachować, konserwować i uzupełniać nie zmniejszając a nawet zwiększając jej udział procentowy w ogólnym bilansie powierzchni". Stąd też określając w § 77 ust. 3 miejscowego planu wśród zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego ustalano realizację strefy zieleni (§ 2 pkt 12 planu). Jak wynika zresztą z części graficznej miejscowego planu strefa zieleni obejmuje większość obszaru objętego planem, w tym wszystkie działki przyległe do przedmiotowej. Nie ma natomiast znaczenia dla oceny legalności planu określenie aktualnej kondycji drzew oraz określenia, jakie są to gatunki drzew, bowiem plan dopuszcza ich wymianę. Zasadniczą kwestią pozostaje obowiązek utrzymania istniejącej roślinności, w szczególności udziału drzew. Odnośnie twierdzeń strony skarżącej, Sąd podniósł, że "rejon lokalizacji rzędów drzew" nie dotyczy działek prywatnych, ale ich nasadzeń wzdłuż dróg publicznych. Samo utrzymanie strefy zieleni nie ma znaczenia dla planów inwestycyjnych strony skarżącej, skoro na należących do Spółek działek nie przewidziano lokalizacji (budowy) innych budynków niż jedyny, aktualnie na niej posadowiony. Z kolei zakaz realizacji ogrodzeń dotyczy "wewnątrz strefy zieleni". Nie wprowadza on zatem zakazu grodzenia nieruchomości. Jako niezasadny Sąd ocenił zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 6 i 7 i art. 28 u.p.z.p. oraz § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w związku z § 9 ust. 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazał, że treść aktu prawa miejscowego powinna być skonstruowana w sposób czytelny, jasny i nie budzący wątpliwości dla jego adresatów. Akt prawa miejscowego jest bowiem konstytucyjnym źródłem prawa powszechnie obowiązującego. Obywatel, na którym spoczywa obowiązek przestrzegania aktów prawa miejscowego obowiązujących na terenie działania organów, które je ustanowiły, musi otrzymać jasny przekaz dotyczący treści obowiązującego prawa lokalnego i wynikających z niego nakazów lub zakazów określonego zachowania. I chociaż wątpliwy jest sam interes prawny strony skarżącej do skarżenia § 9 ust. 4 planu, bowiem nie wskazywała ona na zamiar realizacji zamierzenia w postaci instalowania na dachu należącego do niej budynków wymienników ciepła, paneli fotowoltaicznych, stacji bazowych telefonii komórkowej itp., to jednak w ocenie Sądu ustalone w § 9 ust. 4 planu kryteria oceny porządku planistycznego w zakresie instalowania na dachach ww. urządzeń, są czytelne i uniwersalne, pozwalając na ustalenie jednolitych wymogów w omawianym zakresie, służąc realizacji dobra wspólnego, ale przede wszystkim zabezpieczając chroniony obszarowo zabytek. Sąd zauważył, że nie została w żaden sposób ograniczona swoboda co do sposobu realizacji przyznanej organowi kompetencji, uwzględniając specyfikę władztwa planistycznego i konieczność ochrony zabytków. Zdaniem Sądu nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut naruszenia § 193 ust. 2a rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w związku z § 9 ust. 2 pkt 2 lit. b miejscowego planu. W ocenie Sądu wskazany przepis miejscowego planu jest zgodny z przepisami rozporządzenia, zaś o wadliwości samego planu nie może świadczyć techniczna możliwość zainstalowania windy. Po pierwsze nie zostało wykazane, że nie ma możliwości wykonania jej wewnątrz budynku. Po drugie, wskazanie na określone w rozporządzeniu wewnętrzne wymiary windy, jak również na niczym niesprecyzowane elementy konstrukcyjne dźwigu nie pozwalają na zakwestionowanie dopuszczalnego zakresu wysunięcia poza linię zabudowy. Jako niezasadny Sąd ocenił wreszcie zarzut naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku w związku z § 6 ust. 7 pkt 2 oraz § 6 ust. 9 pkt 1 miejscowego planu. Zwrócił uwagę, że organ nadzoru sanitarnego pozytywnie zaopiniował projekt przedmiotowego planu po wprowadzeniu zmian wynikających ze zgłoszonych uwag. Jak wskazywał PPIS występujące na obszarze planu przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu nie dotyczy jednostki E.15.UO. Tym samym zapewniony zostanie standard akustyczny w zakresie dopuszczalnego hałasu ze strony budynku należących do Spółek, które za pomocą tak postanowionego zarzutu nieskutecznie próbowały wykazać, że ograniczenie hałasu byłoby możliwe, gdyby wprowadzono w pierzei ulicy [...] możliwość budowy nowego budynku, jak np. sali gimnastycznej. Taką próbę uchylenia się od zakazu zabudowy w jednostce E.15.UO, poza wyznaczonymi na rysunku planu liniami zabudowy należy jednak ocenić jako nieskuteczną. Wskazując na powyższe, jako niezasadne Sąd ocenił pozostałe zarzuty sformułowane w skardze, w szczególności naruszenia art. 9 ust. 4, art. 20 ust. 1 i art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, naruszeniu art. 21 ust. 1, art. 22, art. 31 ust. 3 i art. 64 i art. 94 Konstytucji RP oraz § 77 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem Sądu, uchwalając kontrolowany w sprawie miejscowy plan w zakresie wyznaczonym rozpoznawaną skargą, organ planistyczny nie nadużył władztwa planistycznego, o czym zadecydował kontekst przeznaczenia działek skarżących Spółek i ich ochrony z uwagi na objęcie ich ochroną obszarową zabytku wpisanego do rejestru zabytków jako układu urbanistycznego i zespołu budowlanego z zielenią – [...]. Mając powyższe na uwadze Sąd pierwszej instancji, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę. Skargą kasacyjną X sp. z o.o. z siedzibą w [...] i Y sp. z o.o. z siedzibą w [...] zaskarżyły powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, to jest: a. art. 9 ust. 4 u.p.z.p. i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. przez ich błędną wykładnię i niezasadne przyjęcie, że organ mógł określić w planie miejscowym przeznaczenie terenu nieruchomości stanowiących działki ewidencyjne [...] oraz [...], dla których Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie, VI Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą o numerze [...]oraz działkę ewidencyjną [...], dla której Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie, VI Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą o numerze [...](wyżej wskazane działki łącznie dalej jako: "Nieruchomość") dokonując dowolnego wyboru spośród przeznaczeń przewidzianych dla tego terenu w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta stołecznego Warszawy uchwalonego uchwałą nr LXXXII/2746/2006 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 10 października 2006 r. (z późn. zm., dalej: "Studium") oznaczonych w nim jako priorytetowe, to jest dokonując "usługi oświaty" zamiast "zabudowy mieszkaniowej", co doprowadziło do uchwalenia planu miejscowego na mocy zaskarżonej uchwały sprzecznego z ustaleniami Studium, b. art. 1 ust. 2 pkt 4, 6 i 7 u.p.z.p. przez ich błędną wykładnię i niezasadne przyjęcie, że brak uwzględnienia w planie miejscowym walorów ekonomicznych oraz prawa własności może uzasadniać położenie terenu Nieruchomości w obszarze zabytkowym wpisanym do rejestru zabytków jako układ urbanistyczny i zespół budowlany wraz z zielenią - [...], c. art. 6 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 u.p.z.p. przez ich błędną wykładnię, w wyniku której uznano, iż organ nie przekroczył granic przysługującego mu władztwa planistycznego ustalając przeznaczenie terenu Nieruchomości jako usługi oświaty, podczas gdy takie ustalenie prowadzi do pozbawienia skarżących możliwości racjonalnego zagospodarowania terenu Nieruchomości, d. art. 233 w zw. z art. 140 K.c. w zw. z art. 31 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 3 i 94 Konstytucji RP przez ich błędną wykładnię, w wyniku której uznano, iż nie doszło do nieuprawnionego ograniczenia skarżących w możliwości korzystania z należących do nich Nieruchomości, w stopniu wykraczającym poza władztwo planistyczne gminy, a w tym do nadmiernej i nieuzasadnionej ingerencji w chronione konstytucyjnie prawo własności, e. art. 28 ust. 1 u.p.z.p., art. 2, art. 21 ust. 1, art. 31 ust. 3, art. 64 i 94 Konstytucji RP przez ich błędną wykładnię, w wyniku której uznano, iż organ nie przekroczył władztwa planistycznego podczas gdy doszło w istocie do niezgodnego z zasadą równości i zasadą proporcjonalności ograniczenia prawa rzeczowego przysługującego skarżącym w postaci użytkowania wieczystego Nieruchomości przejawiającego się w istotnym ograniczeniu prawidłowego korzystania z Nieruchomości w dotychczasowy sposób, uniemożliwieniem rozwoju funkcji oświatowej na tym terenie, zakazem wprowadzenia jakiejkolwiek innej funkcji podstawowej lub uzupełniającej, a także uniemożliwieniem przeznaczenia tejże Nieruchomości pod realizację planowanej przez Skarżących Inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego z garażem podziemnym i niezbędną infrastrukturą techniczną, f. art. 28 ust. 1 u.p.z.p., art. 21 ust. 1, art. 22, art. 31 ust. 3, art. 64 i 94 Konstytucji RP, a także art. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców przez ich błędną wykładnię, w wyniku której uznano, że plan miejscowy nie zawiera zapisów dyskryminujących skarżących podczas gdy plan miejscowy w istocie dyskryminuje skarżących przy prowadzeniu działalności gospodarczej i zakazuje sytuowania na Nieruchomości jakiejkolwiek nowej zabudowy uniemożliwiając rozwój istniejącej funkcji oświatowej na terenie, podczas gdy zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Placu Narutowicza dla innych terenów oświatowych znajdujących się na obszarze objętym tym planem miejscowym, przewidują znaczne możliwości rozwoju, w tym realizację nowej zabudowy, co stanowi ewidentne nierówne traktowanie podmiotów, w kontekście całkowitego ograniczenia możliwości rozwoju zabudowy na terenie E.15.UO obejmującym Nieruchomość, g. art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 6 i 7) u.p.z.p. oraz § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2021 r. poz. 2404) w związku z art. 28 u.p.z.p. oraz art. 2 Konstytucji RP przez ich błędną wykładnię, w wyniku której uznano, że ustalone w § 9 ust. 4 uchwały kryteria oceny porządku planistycznego w zakresie instalowania na dachach elementów technicznych określone jako: "wkomponowane w architekturę budynków, tj. przy zastosowaniu rozwiązań, które nadadzą im formę spójnej całości", spełniają wymogi określone w wyżej wskazanych przepisach, podczas gdy przedmiotowe kryteria kształtują normę prawa miejscowego o wysoce niedookreślonej hipotezie i blankietowej dyspozycji co stanowi naruszenie zasady demokratycznego państwa prawnego oraz zasad sporządzania planu miejscowego, h. § 193 ust. 2a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. z dnia 15 kwietnia 2022 r., Dz.U. z 2022 r. poz. 1225), przez jego błędną wykładnię, w wyniku której uznano, że możliwe jest dobudowanie zewnętrznej windy do budynku a ponadto, iż o wadliwości uchwały nie może przesądzać możliwość zainstalowania windy podczas gdy zapisy uchwały (§9 ust. 2 pkt 2 lit. b) uniemożliwiają dobudowanie windy dla osób niepełnosprawnych zgodnej z minimalnymi wymaganiami obowiązujących warunków technicznych określonych w wyżej wskazanym rozporządzeniu, i. przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tj. z dnia 15 października 2013 r., Dz.U. z 2014 r. poz. 112) określonych w tabeli 3 zawartej w załączniku do wyżej wskazanego rozporządzenia "Dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku" poprzez ich błędną wykładnię i niezasadne uznanie, że wprowadzenie zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Placu Narutowicza określonych w §6 ust. 7 pkt 2) oraz §6 ust. 9 pkt 1) umożliwia zapewnienie odpowiedniej ochrony terenu E.15.UO przed hałasem stosownie do przepisów wyżej wskazanego Rozporządzenia podczas gdy taka okoliczność nie ma miejsca, 2) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: a. art. 151 p.p.s.a. w zw. art. 147 § 1 p.p.s.a. przez jego błędne zastosowanie i oddalenie skargi skarżących pomimo, iż istniały podstawy do stwierdzenia nieważności kwestionowanej uchwały w zaskarżonym zakresie, na co wskazuje w szczególności naruszenie przez organ planistyczny wymienionych w skardze przepisów prawa materialnego, w szczególności przepisów u.p.z.p. (art. 9 ust. 4, art. 20 ust. 1, art. 28 ust. 1) oraz przepisów Konstytucji RP (art. 2, art. 21 ust. 1, art. 31 ust. 3, art. 64 i 94), a także art. 233 w zw. z art. 140 K.c., b. art. 147 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy istniały podstawy do stwierdzenia nieważności kwestionowanej uchwały w zaskarżonym zakresie, na co wskazuje w szczególności naruszenie przez organ planistyczny wymienionych w skardze przepisów prawa materialnego, w szczególności przepisów u.p.z.p. (art. 9 ust. 4, art. 20 ust. 1, art. 28 ust. 1) oraz przepisów Konstytucji RP (art. 2, art. 21 ust. 1, art. 31 ust. 3, art. 64 i 94), a także art. 233 w zw. z art. 140 K.c., c. art. 141 § 4 p.p.s.a. przez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nieodpowiadające wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na niewystarczającym wskazaniu i rozwinięciu motywów jakimi kierował się Sąd uznając, że w sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały oraz bezzasadne uznanie, iż naruszenie przez organ planistyczny wymienionych w skardze przepisów u.p.z.p., kodeksu cywilnego oraz Konstytucji RP nie miało w przedmiotowej sprawie miejsca. Z uwagi na powyższe w skardze kasacyjnej wniesiono o jej rozpoznanie na rozprawie, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, uwzględnienie skargi i w konsekwencji stwierdzenie nieważności uchwały w części tekstowej i graficznej odnośnie Nieruchomości stanowiących działki ewidencyjne [...] oraz [...], a także zasądzenie od organu na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wedle norm przepisanych, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przed WSA oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wedle norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Miasto stołeczne Warszawa wniosło o jej oddalenie i zasądzenie solidarnie od skarżących kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W motywach tej odpowiedzi podkreślono, że zarzuty skargi kasacyjnej pozostają nieusprawiedliwione. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143), dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Natomiast tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie w żadnym jej elemencie. Przystępując do wyjaśnienia przesłanek nieuwzględnienia tego środka odwoławczego należy zaznaczyć, iż przedstawione w skardze kasacyjnej zarzuty zarówno naruszenia prawa materialnego jak i przepisów postępowania nie mogły odnieść zamierzonego skutku, albowiem Sąd pierwszej instancji, przeprowadził prawidłową kontrolę legalności zaskarżonej uchwały w kwestionowanym zakresie i w realiach tej sprawy słusznie zastosował konstrukcję prawną oddalenia skargi w trybie art. 151 p.p.s.a., gdyż ta nie zasługiwała na uwzględnienie. W okolicznościach przedmiotowej sprawy nie było uzasadnionych przesłanek do ewentualnego zastosowania przywoływanej w kasacji normy art. 147 § 1 p.p.s.a. pozwalającej na stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w oznaczonej części. Przede wszystkim skarżoną uchwałą Rady m.st. Warszawy Nr LXVII/2179/2022 z 7 lipca 2022 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Placu Narutowicza, teren działek skarżących spółek nr [...],[...] oraz [...], stanowiących całość jednej nieruchomości, przeznaczony został pod usługi oświaty oznaczone w planie symbolem UO (§ 4 ust.2 lit. j planu), na terenie określonym jako E.15.UO (patrz § 77 planu). Nie jest sporne, iż na terenie ww. nieruchomości skarżących Spółek, przy ul. [...] w Warszawie, znajduje się szkoła [...]. Obszar na którym zlokalizowany został budynek tejże szkoły objęty jest ochroną konserwatorską, bowiem obejmuje układ urbanistyczny i zespół budowlany wraz z zielenią -[...] wpisany do rejestru zabytków –wpis 20 grudnia 1993 r. nr rej [...]. Nadto sam budynek szkoły ujęty został w gminnej ewidencji zabytków, stąd też [...]przy ul. [...] w Warszawie umieszczona została w skarżonym planie jako obiekt zabytkowy objęty ochroną zgodnie z przepisami szczególnymi (§ 7 pkt 6 ppkt [...] planu). Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej kwestionowany plan w odniesieniu do działek skarżących nie jest sprzeczny ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta stołecznego Warszawy (Załącznik Nr 1 do Uchwały Nr LIII/1611/2021 Rady m.st. Warszawy z 26 sierpnia 2021 r. - ujednolicona forma Załącznika Nr 1 do Uchwały Nr LXXXII/2746/2006 Rady m.st. Warszawy z dnia 10.10.2006 r.). Nie jest usprawiedliwiony zatem zarzut tego środka odwoławczego w zakresie błędnej wykładni art. 9 ust. 4 u.p.z.p. i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. a w konsekwencji niezasadnego przyjęcia, że organ mógł określić w planie miejscowym przeznaczenie terenu nieruchomości skarżących dokonując dowolnego wyboru spośród przeznaczeń przewidzianych dla tego terenu w studium. Zgodnie z art. 28 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (wg stanu prawnego na dzień uchwalenia miejscowego planu-(Dz.U.2022.503 t.j. z dnia 2022.03.02)-dalej u.p.z.p., istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Istotne naruszenie prawa to uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Do takich zalicza się między innymi naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał, powodujące pozostawanie uchwały w sprzeczności z określonym przepisem prawnym. Tryb sporządzania aktu planistycznego odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmują organy w celu doprowadzenia do uchwalenia tych aktów. W przypadku planu miejscowego są to czynności (kolejne etapy) określone w art. 14-20 u.p.z.p. Zaniechanie którejś z czynności może stanowić istotne naruszenie trybu, skutkujące nieważnością uchwały w całości lub części. Natomiast co do zasad sporządzania planu, o których wspomina art. 28 ust. 1 u.p.z.p., to nie zostały one w ustawie skatalogowane. Do pojęcia zasad odwołuje się art. 1 pkt 1 ustawy, który stanowi, że ustawa określa zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej. Zasady sporządzania planu miejscowego, jak podnosi się w orzecznictwie i piśmiennictwie, powinny być interpretowane jako wartości i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej. Zasady sporządzania aktu planistycznego dotyczą zatem zawartości aktu planistycznego (część tekstowa i graficzna, inne załączniki). O istotności naruszenia zasad lub trybu decyduje wpływ stwierdzonego naruszenia na treść rozstrzygnięcia planistycznego bądź na prawa uczestników procesu planistycznego (zwłaszcza właścicieli nieruchomości) zagwarantowane im przede wszystkim w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis art. 20 ust. 1 u.p.z.p. wymaga, aby plan miejscowy nie naruszał ustaleń studium, a art. 9 ust. 4 u.p.z.p. przesądza o wiążącym charakterze studium dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Naruszenie zasady braku sprzeczności planu miejscowego ze studium zawsze będzie stanowić istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego. W sytuacji podnoszenia przez skarżące zarzutu sprzeczności planu ze studium Sąd administracyjny zobowiązany jest poddać badaniu ten problem dwutorowo najpierw poprzez ustalenie, czy naruszono zasadę braku sprzeczności planu miejscowego ze studium, a jeśli do tego nie doszło, dokonuje weryfikacji, czy nie doszło do przekroczenia granic władztwa planistycznego przez naruszenie innych zasad, np. proporcjonalności, równości (niedyskryminacji), sprawiedliwości społecznej, skutkującego nieprawidłowym wyważeniem interesu publicznego i prywatnego, a w konsekwencji nieuprawioną ingerencją w prawo własności. W realiach tej sprawy takie prawidłowe badanie przeprowadził w odpowiedniej kolejności, Sąd pierwszej instancji słusznie ustalając, iż nie ma sprzeczności zaskarżonego planu z kierunkami studium jak również, że w sprawie nie doszło do przekroczenia władztwa planistycznego gminy - o czym będzie w dalszych rozważaniach. Prawidłowo zaznaczył Sąd pierwszej instancji, iż uchwalając kwestionowany plan Rada m. st. Warszawy naruszyła interes prawny skarżących Spółek stąd dopuszczalność wniesienia skargi na ten plan i jego merytorycznej oceny. Stwierdzonego wyżej naruszenia interesu prawnego skarżących przez zaskarżone postanowienia planu nie można utożsamiać z naruszeniem prawa (w znaczeniu przedmiotowym: jako obiektywnego porządku prawnego) skutkującym "automatycznie" nieważnością tych postanowień. Innymi słowy, samo stwierdzenie naruszenia interesu prawnego skarżących nie oznacza jeszcze konieczności uwzględnienia ich skargi. Obowiązek taki powstaje dopiero wtedy, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. Obowiązku uwzględnienia skargi na m.p.z.p. nie ma natomiast wówczas, gdy naruszony zostaje wprawdzie interes prawny lub uprawnienie, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie tzw. władztwa planistycznego, w ramach którego rada gminy ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 355/11). Przede wszystkim to, że art. 9 ust. 4 u.p.z.p. przesądza o wiążącym charakterze studium dla organów gminy zaś art 20 ust.1 u.p.z.p. wymaga, aby plan miejscowy nie naruszał ustaleń studium, nie jest jednoznaczne z tym, iż ta zgodność planu ze studium oznacza wyłącznie proste kopiowania jego zapisów. Plan miejscowy nie może być bowiem zwykłą "kalką" studium. Wymóg zgodności należy rozumieć jako kontynuację identyczności zasad zagospodarowania terenu. Plan miejscowy stanowi konieczne uszczegółowienie tych ogólnych reguł. Skala opracowania obu dokumentów jest zatem diametralnie różna. Studium operuje pojęciem wielkoobszarowych jednostek urbanistycznych. Plan miejscowy schodzi do poziomu konkretnej parceli. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, że o istotnym naruszeniu art. 15 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p. można mówić dopiero wówczas, gdy w planie miejscowym przyjęto przeznaczenie terenu całkowicie odmienne od wskazanego w studium (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 lipca 2023 r. sygn. akt II OSK 2628/20 oraz z 21 grudnia 2016 r. sygn. akt II OSK 731/15). Rada gminy jest suwerennym kreatorem polityki przestrzennej. Dokonuje ona zatem wiążącej autointerpretacji uchwalonego przez siebie studium. Stopień związania planu ustaleniami studium zależy w dużej mierze od stopnia szczegółowości tychże ustaleń. Zatem w tej sytuacji mając na uwadze wskazane wyżej uregulowania art. 20 ust. 1 i art. 9 ust. 4 u.p.z.p. chodzi tu o zakaz sprzeczności planu z kierunkami zagospodarowania przewidzianymi w studium, nie o konieczność literalnego powielenia w planie jego wskazań. Plan miejscowy ma bowiem doprecyzowywać ustalenia studium, lecz nie może prowadzić do modyfikacji przyjętych w nim kierunków albo do ich wykluczenia - wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2026 r. sygn. akt II OSK 1004/25. Na gruncie niniejszej sprawy Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta stołecznego Warszawy na terenie określonym w miejscowym planie symbolem E.15.UO przewidywało przeznaczenie M 1.30, gdzie M. oznacza zabudowę mieszkaniową, w tym: M 1 – tereny o przewadze zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, na których ustala się priorytet dla lokalizowania funkcji mieszkaniowej i niezbędnych inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej, terenów ogólnodostępnej zieleni urządzonej i sportu powszechnego oraz usług podstawowych, dopuszczając lokalizowanie na terenach M 1 i M 2 - funkcji usługowej, z zaleceniem by udział tej funkcji kształtował się do 40% powierzchni zabudowy na terenie. Tym samym studium, jak prawidłowo wskazano w zaskarżonym wyroku, ustaliło jako priorytet lokalizowanie funkcji mieszkaniowej o przewadze zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Przy czym nie jest to jedyna funkcja terenu bowiem studium zobowiązuje uwzględnić niezbędne inwestycje celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej, jak również dopuszcza funkcję usługową do których należy zaliczyć usługi z zakresu oświaty. Zatem ustalenie w miejscowym planie przeznaczenia określonego w jednostce E.15.UO jako usługi oświatowe, dopuszczalnej dla tego obszaru w studium funkcji terenu, nie naruszało ustaleń studium. Funkcja uzupełniająca, wzbogaca główną funkcję terenu - w tym wypadku daje możliwość realizacji funkcji usługowej i w żaden sposób nie koliduje z podstawową funkcją obszaru. Dokonanie bowiem takiego wyboru funkcji terenu dla nieruchomości skarżących przewidzianego także w studium, nie prowadzi w żadnym wypadku do modyfikacji przyjętych w nim kierunków zagospodarowania czy też do ich wykluczenia, a to oznacza właśnie, iż kwestionowany plan miejscowy nie naruszył ustaleń przedmiotowego studium. Wbrew stanowisku skarżących, co słusznie przyznał Sąd pierwszej instancji, organ planistyczny nie musiał dokonywać ustalenia przeznaczenia terenu w planie, stosując się jedynie do ww. priorytetu, zaś określenie w pobliskich jednostkach funkcji jako MN – zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna lub MW – zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna wynika z aktualnego stanu zagospodarowania tych terenów i nie świadczy w żaden sposób o wadliwości określenia przeznaczenia. Jak już wyżej wskazano, ustalenia studium nie muszą być przeniesione wprost do postanowień planów miejscowych, ale nie mogą być między sobą sprzeczne, a w tej sprawie takiej sprzeczności po prostu brak. Sąd pierwszej instancji podzielił taki sposób wykładni omawianego studium w kontekście jednostki oznaczonej symbolem E.15.UO, a tym samym nie dokonał zarzucanej błędnej wykładni art. art. 20 ust. 1 i art. 9 ust. 4 u.p.z.p. Z analizy rozwiązań planistycznych przyjętych w zaskarżonej uchwale z 7 lipca 2022 r. nr LXVII/2179/2022 dla terenu nieruchomości skarżących jednoznacznie wynika, że plan ma w tym zakresie charakter zachowawczy, z uwagi na istniejący budynek szkoły oraz uzyskane opinie, uzgodnienia konserwatorskie, objęto go ochroną indywidualną i obszarową zatem chroni się w takiej sytuacji nie tylko formę i gabaryty ale także wzajemne relacje przestrzenne (układy przestrzenne) i rozmieszczenie oraz intensywność zabudowy. Nie jest sporne, iż w trakcie procedowania przedmiotowego planu zarówno Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków jak i Stołeczny Konserwator Zabytów złożyli stosowne wnioski i określili konkretne wytyczne konserwatorskie. Jak wynika z akt Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków zawnioskował o dążenie do utrzymania zgodnego z planem z 1939 r. rozplanowania, parcelacji, charakteru i gabarytów zabudowy, a dla obszaru wpisanego do rejestru zabytków [...], należy zachować je bezwzględnie. Ważnym tworzywem urbanistycznym na obszarze Starej Ochoty jest zieleń. Podkreślono, że zieleń należy bezwzględnie zachować, konserwować i uzupełniać nie zmniejszając a nawet zwiększając jej udział procentowy w ogólnym bilansie powierzchni. Zawnioskowano, o pokreślenie zasad kompozycyjnych w obrębie planu (osie, dominanty, kompozycie zieleni)(....), jak też uwzględnienie znajdujących się na tym terenie licznych obiektów wpisanych do rejestru zabytków oraz obiektów ujętych w Gminnej ewidencji zabytków. Także Stołeczny Konserwator Zabytków poinformował o "Wytycznych konserwatorskich dla rejonu Starej Ochoty" w celu ich wykorzystania. W trakcie procedury planistycznej uregulowania przedmiotowego planu w tym dotyczące zasad ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej zostały uzgodnione zarówno przez Wojewódzkiego jak i Stołecznego Konserwatora Zabytków, oba te organy nie wniosły uwag do konkretnych propozycji rozwiązań planistycznych dotyczących przedmiotu ochrony budynku szkoły i przestrzeni wokół tego obiektu. Poza tym przy opracowywaniu projektu planu rejonu Narutowicza wzięto pod uwagę szereg uwarunkowań, a to, poza wskazanymi wyżej wytycznymi konserwatorskimi, analizę uwarunkowań istniejącego zagospodarowania i zabudowy, stan środowiska, stan systemów: transportowego, infrastruktury technicznej czy uwarunkowań ze stanu własności i władania gruntów jak i analizę studium a wynik tych analiz udokumentowany został w opracowaniu w postaci Raportu stanu istniejącego. To tam dokonano inwentaryzacji urbanistycznej stanu istniejącego w tym stanu zagospodarowania i zabudowy działek skarżących, a mając na uwadze zdwojoną potrzebę zapewnienia ochrony konserwatorskiej nieruchomości skarżących (z uwagi na wpis do rejestru zabytków ww. układu urbanistycznego jak i budynku szkoły w Gminnej ewidencji zabytków) należało tak jak to uczyniono w skarżonym planie zachować teren nieruchomości skarżących w aktualnym kształcie wraz z budynkiem szkoły, nie wprowadzając tam zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej zgodnie z oczekiwaniem skarżących co niewątpliwie byłoby nie do pogodzenia z wytycznymi konserwatorskimi dla tego terenu. Ponadto zachowanie terenu z budynkiem szkoły na nieruchomości skarżących uzasadniała oś kompozycyjno-widokowa biegnąca centralnie przez środek tego terenu. Podkreślić należy, iż granice stref ochrony konserwatorskiej i obowiązujące na ich terenie ograniczenia nie mogą być przy tym kształtowane przez organ planistyczny w sposób dowolny. Zgodnie z art. 1 ust. 2 u.p.z.p. w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza; wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury (pkt 1); walory architektoniczne i krajobrazowe (pkt 2); wymagania ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej (pkt 4); prawo własności (pkt 7). Ponadto Konstytucja RP stoi na straży ochrony dziedzictwa narodowego, podkreślając w preambule: "zobowiązani, by przekazać przyszłym pokoleniom wszystko, co cenne z ponad tysiącletniego dorobku". Każdemu zapewnia się wolność korzystania z dóbr kultury - art. 73 Konstytucji RP. Niewątpliwie do dóbr kultury, które podlegają ochronie, należą zabytki, a gwarancję ich należytej ochrony stanowią obowiązujące przepisy prawa oraz przyznane organom administracji publicznej określone w tym zakresie kompetencje. Skoro zatem, zarówno prawo własności jak i dziedzictwo kulturowe i zabytki są wartościami chronionymi konstytucyjnie, a organy gminy obowiązane są je uwzględniać w procesie planistycznym, to w określonych sytuacjach - tak jak w niniejszej sprawie - może dojść do kolizji interesów indywidualnych i interesu społecznego. Uzasadnieniem tak naprawdę zachowania istniejącej funkcji usług oświaty w zakwestionowanym przez skarżące planie miejscowym i nie wprowadzenie na tym terenie oczekiwanej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej jest ochrona dziedzictwa kulturowego i zabytków. Dokonanie przez organ wyważenia interesów indywidualnych i interesu społecznego w toku procedury planistycznej jest zauważalne i znajduje odzwierciedlenie w aktach sprawy, o czym wyżej pisano. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego rejonu Placu Narutowicza ustanowił ochronę zabytku, jak powyżej już to wskazano, objętego podwójną ochroną konserwatorską. Zaskarżony do Sądu pierwszej instancji miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w tym w odniesieniu do nieruchomości skarżących ma za zadanie chronić całą strukturę przestrzenną obszaru oraz wszystkie znajdujące się na nim obiekty budowlane w szczególności te wpisane do Gminnej ewidencji zabytków. Ochrona - poprzez ustanowienie określonych ograniczeń i zakazów - obejmuje także budynki już częściowo przekształcone (analogicznie NSA w wyroku z 26 stycznia 2016 r. sygn. akt II OSK 1287/14). Tym samym decydujące dla ustalenia wobec nieruchomości skarżących funkcji usług oświaty a więc zachowanie dotychczasowego jej przeznaczenia było zagwarantowanie takiego ładu przestrzennego, który uwzględniał uwarunkowania wynikające z art. 1 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz 7 u.p.z.p. a więc wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury; walory architektoniczne i krajobrazowe oraz wymagania ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej jak i prawa własności. Dlatego Sąd pierwszej instancji, mając na względzie powyższe niewadliwie uznał, że nie można doszukać się aby ustanowiony w planie teren usług oświaty na nieruchomości skarżących powodował naruszenie wskazywanych w skardze przepisów Konstytucji RP oraz w sposób nieuprawniony ingerował w prawo własności. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, kwestia tzw. "władztwa planistycznego" oznacza, że działanie organu planistycznego nie może być dowolne i musi zawierać się w granicach obowiązującego prawa. W tym zakresie - jeśli chodzi o kwestię naruszenia prawa własności, które nie jest prawem absolutnym - należy wskazać, że przepisy obowiązującego prawa przyznają organowi gminy uprawnienie do władczej ingerencji w prawo własności, co oczywiście wymaga uzasadnienia i jest wynikiem procesu wyważania różnych grup interesów w ramach obowiązującej zasady zróżnicowanego rozwoju oraz konstytucyjnej zasady proporcjonalności (art. 2, art. 7, art. 21 ust. 1, art. 31 ust. 3, art. 64 ust. 3 Konstytucji RP). Przy ocenie dopuszczalnego prawem stopnia ingerencji w prawo własności w okolicznościach niniejszej uwzględniono, jak wyżej podniesiono, szereg argumentów, które posłużyły do przyjęcia na terenie nieruchomości skarżących oznaczonej w planie funkcji terenu UO-usług oświaty, a tym samym ograniczenia w sposób dopuszczalny prawa własności. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, brak jest podstaw do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie w wyniku uchwalenia miejscowego planu doszło do nieuprawnionej ingerencji w przysługujące stronie skarżącej prawo własności. Należy wskazać, że przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym to doskonały przykład tego w jaki sposób organy władzy publicznej mogą w granicach i na podstawie obowiązującego prawa ingerować w prawo własności. Taka zaś ingerencja posiada normatywne podstawy w Konstytucji RP (patrz: art. 21, art. 31 i art. 64) i wpisuje szeroko w problematykę prawną "ochrony prawa własności"- podobnie w wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego z 25 czerwca 2025 r. sygn. akt II OSK 267/23. Nakaz uwzględniania w planowaniu przestrzennym prawa własności nie oznacza, że ustalenia planu nie mogą w żaden sposób wkraczać w sferę praw podmiotowych właściciela nieruchomości. Przepis art. 6 ust. 1 u.p.z.p. stanowi bowiem wprost, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Kształtowanie wykonywania prawa własności, będące de facto ograniczaniem wykonywania tego prawa, musi być jednak uzasadnione i mieścić się w granicach obowiązującego porządku prawnego - patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 października 2022 r., sygn. akt II OSK 1518/21). Wykazane ograniczenia w tej sprawie mieściły się w granicach obowiązującego porządku prawnego. Dlatego też, w realiach tej sprawy nie są usprawiedliwione zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego poprzez dokonanie błędnej wykładni art. 1 ust. 2 pkt 4, 6 i 7 u.p.z.p., art. 6 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 u.p.z.p., art. 233 w zw. z art. 140 K.c. w zw. z art. 31 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 3 i 94 Konstytucji RP, art. 28 ust. 1 u.p.z.p., art. 2, art. 21 ust. 1, art. 31 ust. 3, art. 64 i 94 Konstytucji RP. Odnosząc się do kolejnych zarzutów wniesionego środka odwoławczego dotyczących naruszenia prawa materialnego należy w tym miejscu dodać, iż w § 77 ust. 4 pkt 1b plan miejscowy wobec obiektu szkoły zakazuje nadbudowy i rozbudowy budynku prócz wyznaczonej obowiązującymi liniami zabudowy a zamykającej się w obrębie istniejącego na niej budynku jak słusznie wykazano w sprawie ograniczenie to, ma na celu zapobieżenie takim przekształceniom budynków na terenie E.15 UO, które będą negatywnie ingerować w zabytkową wartość całego układu urbanistycznego, jak i nie doprowadzą do przebudowy budynku szkoły objętego ochroną konserwatorską indywidualnie. Przy czym podkreślić należy w tym miejscu, że w § 9 ust. 2 pkt 2 lit. b planu zgodnie z zamieszczonymi tam zasadami kształtowania zabudowy oraz wskaźników zagospodarowania - dopuszczono wysunięcie poza wyznaczoną linię zabudowy o nie więcej niż 1,5 m takich elementów jak balkony, wykusze, elementy docieplenia, windy, schody, podesty, daszki, pochylenia, przy czym elementy te nie mogą być wysunięte na odcinku, na którym linia zabudowy pokrywa się z granicą planu. Nadto w § 9 ust. 3 planu w ramach istniejącej zabudowy dopuszczono remonty i przebudowę zabudowy, w tym niespełniającej ustaleń planu (pkt 1) a także rozbudowę i nadbudowę zgodnie z przepisami szczególnymi (pkt 2). Takie uregulowania dopuszczające remonty i przebudowę istniejącej zabudowy powodują, że jak trafnie przyznano w sprawie, przy istniejącej możliwości wykorzystywania spornego terenu na oświatę i funkcjonowanie szkoły dopuszczalne jest realizowanie na tym terenie funkcji towarzyszącej usługom oświaty. Powyższe uregulowania planu kwestionowane w skardze kasacyjnej zarzutami błędnej wykładni art. 28 ust. 1 u.p.z.p., art. 21 ust. 1, art. 22, art. 31 ust. 3, art. 64 i 94 Konstytucji RP, a także art. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, jak również § 193 ust. 2a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie mogły odnieść zamierzonego skutku albowiem pozostają nieusprawiedliwione. Zarzut dyskryminacji skarżących poprzez uniemożliwienie rozwoju istniejącej funkcji oświatowej poprzez zakaz sytuowania nowej zabudowy podczas gdy zapisy przedmiotowego planu dla innych terenów oświatowych przewidują znaczne możliwości rozwoju nie jest zasadny. Przede wszystkim w przeciwieństwie do nieruchomości skarżących inne obszary usług oświaty UO jak i UP (usług publicznych) położone są poza granicami obszaru wpisanego do rejestru zabytków jako układ urbanistyczny i zespół budowlany wraz z zielenią –[...]. Powierzchnia tego obszaru jest wyraźnie oznaczona na rysunku planu a to powoduje, że inne tereny UO i UP posiadają zupełnie odmienne uwarunkowania i charakter, bowiem położone są w innym kontekście urbanistycznym i nie mogą być w żadnym wypadku porównywane z nieruchomością skarżących, jak już wielokrotnie sygnalizowano w tym uzasadnieniu objętych podwójną ochroną konserwatorską. Powoływanie się zatem na odmienną sytuację prawną innych placówek oświatowych objętych przedmiotowym planem, nie przyniesie spodziewanych rezultatów, w sytuacji gdy znajdują się one poza obszarem układu urbanistycznego i zespołu budowlanego z zielenią - [...]. Trafnie w tym zakresie wypowiedział się w motywach zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji –patrz strona 17-18 zaskarżonego wyroku. Podobnie skutecznie wskazano w zaskarżonym wyroku na niezasadność zarzutu naruszenia § 193 ust. 2a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Podnoszenie zarzutu naruszenia tej normy warunków technicznych w związku z § 9 ust. 2 pkt 2 lit. b miejscowego planu było chybione, skoro ww. przepis miejscowego planu jest zgodny z przepisami rozporządzenia (w przepisie tym kabina dźwigu osobowego dostępna dla osób niepełnosprawnych powinna mieć szerokość co najmniej 1,1 m) ale przede wszystkim o wadliwości samego planu nie może świadczyć techniczna możliwość zainstalowania windy. Trafnie podkreślono, że nie zostało wykazane, iż skarżące nie mają możliwości wykonania jej wewnątrz budynku, skarga kasacyjna również tego nie neguje a poza tym powoływanie się wyłącznie na określone w rozporządzeniu wewnętrzne wymiary windy, jak również na niczym niesprecyzowane elementy konstrukcyjne dźwigu nie pozwalają na zakwestionowanie dopuszczalnego zakresu wysunięcia poza linię zabudowy. Nie jest również usprawiedliwiony zarzut błędnej wykładni art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 6 i 7) u.p.z.p. oraz § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w związku z art. 28 u.p.z.p. oraz art. 2 Konstytucji RP. Zarzut ten odniesiono do treści § 9 ust. 4 uchwały, który odnosi się do instalowania na dachach budynków wymienników ciepła, paneli fotowoltaicznych, stacji bazowych telefonii komórkowej itp. ustalając realizację wymienionych urządzeń jako elementów wkomponowanych w architekturę budynków, tj. przy zastosowaniu rozwiązań, które nadadzą im formę spójnej całości. W ocenie skarżących takiej treści przepis planu narusza ww. uregulowania bowiem przedmiotowe kryteria kształtują normę prawa miejscowego o wysoce niedookreślonej hipotezie i blankietowej dyspozycji co stanowi naruszenie zasady demokratycznego państwa prawnego oraz zasad sporządzania planu miejscowego. Nie akceptując tego poglądu w ocenie Sądu odwoławczego ustalone w § 9 ust. 4 planu kryteria oceny porządku planistycznego w zakresie instalowania na dachach ww. urządzeń, są jasne, precyzyjne a przede wszystkim oznaczające w sposób czytelny i uniwersalny, dopuszczalność instalowania oznaczonych urządzeń, a w przypadku historycznego charakteru planu zwrócenie uwagi na potrzebę wkomponowania w całość obiektu by nie stanowiły dominanty dla tego obszaru. Jednocześnie przepis ten pozwala na ustalenie jednolitych wymogów w omawianym zakresie, służąc realizacji dobra wspólnego, ale przede wszystkim zabezpieczając chroniony obszarowo zabytek. Nie ma w tym wypadku mowy o tym, że doszło do naruszenia zasad sporządzania planu. Organ planistyczny posiada swobodę co do sposobu realizacji przyznanej mu kompetencji, uwzględniając specyfikę władztwa planistycznego i konieczność ochrony zabytków, mógł skutecznie przyjąć takie rozwiązanie. Nieusprawiedliwiony jest także zarzut naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku określonych w tabeli 3 zawartej w załączniku do wyżej wskazanego rozporządzenia "Dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku" poprzez ich błędną wykładnię. Skarga kasacyjna nie wskazuje w odniesieniu do tego zarzutu konkretnej normy tego rozporządzenia naruszonej przez Sąd pierwszej instancji powołując się jedynie na tabelę 3 zawartą w załączniku, co nie jest równoznaczne z oznaczeniem konkretnej normy prawa. Podstawy kasacyjnej w tym zakresie nie określono także w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Warunek z art. 176 p.p.s.a. przytoczenia podstaw kasacyjnych nie został spełniony w tym zakresie. Sąd odwoławczy nie może zatem ani domyślać się intencji skarżącego, ani też formułować za niego zarzutu pod adresem zaskarżonego orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że jest związany granicami skargi kasacyjnej i dotyczy to tak jej podstaw, jak wniosków. Jeśli zatem strona wnosząca skargę kasacyjną, w odniesieniu do ostatniego z zarzutów naruszenia prawa materialnego, nie wskazała konkretnych przepisów prawa materialnego, które uzasadniałyby zarzut z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., to NSA nie może "uzupełniać" podstaw skargi o te przepisy, które nie zostały w niej poprawnie powołane a tym samym nie może uznać, że doszło do ich błędnej wykładni. W sprawie nie można bowiem jako naruszenia prawa materialnego wskazywać generalnie aktów prawnych, bez oznaczenia kwestionowanej w nim jednostki redakcyjnej. Z kolei tabela nr 3 wskazywanego rozporządzania zawiera cztery rodzaje terenów, dla których przypisano dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku powodowanego przez poszczególne grupy źródeł hałasu. Stąd też ten zarzut nie poddaje się kontroli Sądu odwoławczego w tych warunkach. Natomiast w odniesieniu do wskazanych w tym zarzucie, w opisywanym kontekście, przepisów planu § 6 ust.7 pkt 2 i § 6 ust. 9 pkt 1 Naczelny Sąd Administracyjny podziela w pełni stanowisko wyrażone w zaskarżonym wyroku przez Sąd pierwszej instancji (na stronie 20 i 21) i przyjmuje je za własne. Przede wszystkim występujące na obszarze planu przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu nie dotyczą jednostki E.15.UO. Tym samym zapewniony zostanie standard akustyczny w zakresie dopuszczalnego hałasu ze strony budynku należącego do skarżących. Nie są usprawiedliwione zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania. Jak już wskazano we wstępnej części tego uzasadnienia Sąd pierwszej instancji przeprowadził prawidłową kontrolę legalności zaskarżonej uchwały i zasadnie zastosował konstrukcję prawną oddalenia skargi z art. 151 p.p.s.a., bowiem nie był uzasadnionych przesłanek do zastosowania wskazanego w kasacji art. 147 § 1 p.p.s.a. Przedstawione powyżej przesłanki nieuwzględnienia wniesionej skargi kasacyjnej, będącej przecież niemalże w całości powtórzeniem zarzutów ze skargi do WSA w Warszawie w całej rozciągłości potwierdziły prawidłowość rozstrzygnięcia wydanego w pierwszej instancji w tej sprawie. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Wyjaśnić zatem należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, wyrok NSA z 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FSK 568/08). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, jak i niemożliwe jest także kwestionowanie stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest zatem jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a., w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku (por. postanowienie NSA z 22 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 481/14). Uzasadnienie zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawiera wszystkie wymagane elementy, w tym: przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd pierwszej instancji odniósł się do wszystkich kwestii istotnych z punktu widzenia merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i wskazał powody, dla których uznał, że skarga skarżących na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie zasługiwała w tej sprawie na uwzględnienie. Treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie czyni go więc w pełni poddającym się kontroli kasacyjnej i wprost wynika z niego rezultat i wnioski przeprowadzonej kontrolilegalnosci zaskarżonej uchwały. Przedstawiona przez Sąd pierwszej instancji argumentacja jest czytelna sprawiając, że wyrok poddaje się kontroli instancyjnej, a to wszystko czyni zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. bezskutecznym. To, że skarżący kasacyjnie nie jest przekonany o trafności rozstrzygnięcia sprawy przez sąd, nie oznacza jeszcze wadliwości uzasadnienia wyroku (por. wyrok NSA z 30 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1451/11). Brak przekonania strony o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym co do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa, czy też oceny rozwiązań planistycznych, które nie korespondują z oczekiwaniami skarżących, nie oznacza wadliwości uzasadnienia wyroku. Polemika z merytorycznym stanowiskiem sądu pierwszej instancji nie może czynić skutecznym zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Mając powyższe względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na zasadzie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w oparciu o art. 204 pkt 1 p.p.s.a