II OSK 569/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stankowski Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) Sędzia del. WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 grudnia 2025 r. sygn. akt III SAB/Gd 243/24 w sprawie ze skargi J. C. na bezczynność Wojewody Pomorskiego w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, polegającą na nieprzekazaniu sprawy organowi właściwemu do jej rozpoznania oraz niewydaniu zaświadczenia oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej WSA) wyrokiem z dnia 12 grudnia 2024 r., III SAB/Gd 243/24, oddalił skargę J. C. na bezczynność Wojewody Pomorskiego (dalej Wojewoda) w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, polegającą na nieprzekazaniu sprawy organowi właściwemu do jej rozpoznania oraz niewydaniu zaświadczenia. Sąd podał, że J. C. przedmiotem skargi uczynił bezczynność Wojewody w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, która - w świetle argumentacji skargi uzupełnionej pismem procesowym - polegała na nieprzekazaniu sprawy organowi właściwemu do jej rozpoznania oraz niewydaniu zaświadczenia. W ocenie Sądu wniesiona skarga była bezzasadna. Organ nie jest zobligowany do podejmowania czynności polegającej na przekazaniu sprawy organowi właściwemu w sytuacji gdy postępowanie zostało zakończone czynnością polegającą na pozostawieniu podania bez rozpoznania, a czynność ta została podjęta właściwie. Skarżący w dniu 12 stycznia 2024 r. złożył, skierowany do Wojewody, wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Zgodnie z obowiązkiem nałożonym na cudzoziemców w art. 105 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (j.t. Dz.U.2024.769), organ wezwał stronę do dopełnienia obowiązku osobistego stawiennictwa i złożenia odcisków linii papilarnych w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie skierowano na adres wskazany we wniosku, tj. ul. [...] w G. Doręczono je w dniu 13 marca 2024 r. Wskazany w wezwaniu okres upłynął bezprzedmiotowo. W związku z tym pismem z 28 marca 2024 r. organ poinformował cudzoziemca o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Pismo doręczono za pośrednictwem operatora pocztowego 4 kwietnia 2024 r. W dniu 9 kwietnia 2024 r. organ został poinformowany o zmianie adresu zamieszkania skarżonego skutkującego zmianą właściwości organu. W zaistniałej sytuacji organ nie miał obowiązku przekazania sprawy zgodnie z właściwością, bowiem, jak słusznie, zdaniem Sądu, odnotował organ w odpowiedzi na skargę, postępowanie uległo zakończeniu poprzez pozostawienie wniosku bez rozpoznania. WSA zaznaczył, że przed pozostawieniem wniosku bez rozpoznania Wojewoda nie miał i nie mógł mieć informacji o zmianie adresu miejsca zamieszkania skutkującego zmianą właściwości organu. W rozpoznawanej sprawie skarga na bezczynność organu została wniesiona do Sądu, za pośrednictwem organu, w dniu 1 września 2024 r. (data wpływu skargi do organu). Jak wynika natomiast z akt administracyjnych sprawy, Wojewoda wydał zaświadczenie o żądanej treści w dniu 25 kwietnia 2024 r. Zaświadczenie zostało sporządzone w formie elektronicznej. W dniu 25 kwietnia 2024 r. na adres elektroniczny do doręczeń pełnomocnika skarżącego przesłano pismo przewodnie do zaświadczenia. Pismo to zostało przez pełnomocnika odebrane. W piśmie z dnia 26 kwietnia 2024 r. pełnomocnik zakwestionował dołączenie do ww. pisma przewodniego zaświadczenia. W opinii WSA pismo pełnomocnika skarżącego z 26 kwietnia 2024 r. potwierdza brak dołączenia do pisma przewodniego organu zaświadczenia, a milczenie organu, który nie ustosunkował się do tej kwestii przed wniesieniem skargi, ani w toku postępowania sądowoadministracyjnego, uzasadniało uznanie, że doręczenie zaświadczenia w istocie nie nastąpiło. W sprawie zasadnicze znacznie miał jednak fakt wydania zaświadczenia oraz poinformowanie strony o tym fakcie. Zdaniem Sądu uzasadniały one oddalenie wniesionej skargi jako niezasadnej. Organ nie pozostawał bowiem w bezczynności w wydaniu zaświadczenia. Okoliczność, że skarżący kwestionował fakt doręczenia zaświadczenia nie stała na przeszkodzie oddaleniu skargi. Skargę tę wniesiono bowiem w związku z bezczynnością polegającą na niewydaniu zaświadczenia a nie bezczynnością związaną z niedoręczeniem zaświadczenia, która w orzecznictwie kwalifikowana jest jako odrębny rodzaj bezczynności. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł J. C., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenia co do istoty sprawy, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także – w obu przypadkach – zasądzenia kosztów postępowania. Wyrokowi temu zarzucił naruszenie: 1) art. 217 § 1 w zw. z art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U.2024.572 ze zm.; dalej k.p.a.) przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że postępowanie o wydanie zaświadczenia na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie może zakończyć się wydaniem zaświadczenia bez jego doręczenia; 2) art. 149 § 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2024.935 ze zm.; dalej p.p.s.a.) przez ich niezastosowanie w sprawie, w której postępowanie o wydanie zaświadczenia na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie się nie zakończyło, gdyż nie doręczono wnioskodawcy zaświadczenia ani postanowienia o odmowie jego wydania; 3) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku bez odniesienia się do istotnych w sprawie zarzutów naruszenia art. 58 § 2 zd. 2 oraz 6 i 8 k.p.a. oraz twierdzeń zawartych w piśmie z dnia 11 października 2024 r. - zawierającym replikę na odpowiedź na skargę dotyczących bezzasadności pozostawienia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy bez rozpoznania, co uniemożliwia prześledzenie toku rozumowania Sądu I instancji, który doprowadził do przyjęcia, że pozostawienie wniosku bez rozpoznania było prawidłowe, w związku z czym skarga została uznana za niezasadną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, NSA nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować. Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach. Zgodzić się należy z WSA, że organ nie pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu sprawy o zezwolenie na pobyt czasowy i pracę, w wydaniu zaświadczenia oraz w nieprzekazaniu sprawy innemu organowi. Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, Sąd I instancji należycie powyższe kwestie rozważył i dał temu wyraz w motywach zaskarżonego wyroku. Treść akt administracyjnych potwierdza stanowisko Sądu I instancji, że wniosek skarżącego o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy został pozostawiony bez rozpoznania, a zawiadomienie o tym zostało przesłane przez Wojewodę na adres wskazany przez skarżącego w złożonym przez niego wniosku. Natomiast w dniu 25 kwietnia 2024 r. zostało wydane zaświadczenie, o które wnosił pełnomocnik skarżącego kasacyjnie. Okoliczność, że pełnomocnik skarżącego kasacyjnie kwestionował fakt doręczenia zaświadczenia nie świadczyła o bezczynności organu w wydaniu zaświadczenia. Skoro pełnomocnik otrzymał pismo przewodnie, informujące go o wydaniu zaświadczenia, to jeżeli – jak twierdzi – do tego pisma nie dołączono przedmiotowego zaświadczenia, był poinformowany o jego wydaniu i mógł domagać się jego skutecznego doręczenia. Czym innym bowiem jest wydanie przez organ aktu administracyjnego bądź – jak w niniejszej sprawie – zaświadczenia, a czym innym jego doręczenie. Skoro w rozpatrywanej sprawie skargę wniesiono w związku z bezczynnością w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, polegającą na nieprzekazaniu sprawy organowi właściwemu do jej rozpoznania oraz niewydaniu zaświadczenia (tak przedmiot niniejszej sprawy określił Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku, a w skardze kasacyjnej tak określonego przedmiotu sprawy nie zakwestionowano), to nie była ona uzasadniona, gdyż zaświadczenie zostało wydane i o fakcie jego wydania pełnomocnik skarżącego był poinformowany, przy czym wobec pozostawienia wniosku bez rozpoznania zawisła przed Wojewodą Pomorskim sprawa o zezwolenie na pobyt czasowy i pracę była zakończona, a zatem organ ten nie miał podstaw do przekazywania zakończonej sprawy innemu organowi. W tym stanie rzeczy niezasadne są zarzuty naruszenia zarówno art. 217 § 1 w zw. z art. 219 k.p.a. oraz art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a., jak i art. 141 § 4 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 58 § 2 zd. 2 oraz 6 i 8 k.p.a. Mając na względzie powyższe, skoro wszystkie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie znalazły usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.