II OSK 558/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie: sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Spółki Akcyjnej z siedzibą w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 października 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 1432/18 w sprawie ze skargi [...] Spółki Akcyjnej z siedzibą w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] marca 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie. Wyrokiem z dnia 10 października 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 1432/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] Spółki Akcyjnej z siedzibą w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] marca 2018 r., nr [...], w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym. Wójt Gminy Sochaczew, decyzją z dnia [...] lipca 2017 r., po rozpatrzeniu wniosku [...] sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie, odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową telefonii komórkowej na fragmencie działki nr ewid. A, we wsi Czerwonka Parcel, w gminie Sochaczew. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła skarżąca. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, dalej także: "SKO" lub "Kolegium", decyzją z dnia [...] marca 2018 r., po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A. z siedzibą w Warszawie, przed przekształceniem: [...] sp. z o.o., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy przytoczył art. 50 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r. poz. 1073) – dalej także: "u.p.z.p." lub "ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym". Analizując sprawę pod kątem spełnienia lub niespełnienia warunku, wskazywanego przez organ pierwszej instancji jako podstawy wydania decyzji odmownej, Kolegium stwierdziło, że organ ma rację wskazując na niespełnienie ww. warunku. Działka A klasyfikowana jest w ewidencji gruntów jako grunty orne RIIIa (informacja o działce w aktach), a co za tym idzie, teren ten wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych klasy RIIIa na cele nierolne, o której mowa w art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 1161) - dalej także: "u.o.g.r.l." lub "ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych". Usytuowanie przez inwestora planowanej inwestycji na działce, która stanowi chroniony ustawą użytek rolny, oznacza w kontekście powyższego, przeznaczenie tej działki na cele nierolnicze. To zaś powoduje - stosownie do art. 7 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy - konieczność uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, co jest możliwe w procedurze planistycznej. W sprawie przedmiotowej zgody brak. W tej sytuacji, zarzut naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 50 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. uznano za niezasadny. Zarzut ten nie znalazł również uzasadnienia w kontekście art. 46 ust. 3 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1537 ze zm.), dalej także: "ustawa o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych"). [...] S.A. w skardze wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] marca 2018 r. i utrzymanej nią w mocy decyzji Wójta Gminy Sochaczew z dnia [...] lipca 2017 r. Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. Zdaniem Sądu, organ prawidłowo ustalił, że działka objęta wnioskiem lokalizacyjnym nr ew. A klasyfikowana jest w ewidencji gruntów i budynków jako grunty orne RIIIa. Nie jest więc kwestionowana okoliczność, że teren ten wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych klasy III na cele nierolnicze, o której mowa w art. 7 ust. 2 u.o.g.r.l. W sprawie zostało też wykazane, że brak przesłanek wyłączających uzyskanie zgody, o których mowa w art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. Przesłanki wskazane w tym artykule muszą być spełnione łącznie. Brak spełnienia którejś z nich przesądza o braku możliwości zastosowania wyżej przywołanej regulacji. Sąd podzielił stanowisko organów, że w rozpatrywanej sprawie wydanie pozytywnej decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie było możliwe, ponieważ nie doszło do spełnienia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze nie została dokonana. Tymczasem teren ten wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nie jest objęty zgodą uzyskaną w warunkach określonych w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Innymi słowy, dla przedmiotowego terenu nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ani też nie dokonano przeznaczenia na cele nierolnicze w planie obowiązującym do 31 grudnia 2003 r. W tej sytuacji, organ nie mógł wydać innego rozstrzygnięcia, niż odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zatem nie doszło do naruszenia art. 56 u.p.z.p. Zdaniem Sądu, mimo, iż należy zgodzić się ze skarżącą, że regulacja art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług zawiera swoiste reguły interpretacyjne, które należy wziąć pod uwagę przy uchwalaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (art. 46 ust. 1) oraz interpretacji zapisów planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie tej ustawy (art. 75) w zakresie możliwości lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, to w niniejszej sprawie nie mogła znaleźć zastosowania norma ust. 2 art. 46. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w Warszawie. Wyrok zaskarżyła w całości, zarzucając: I. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 1. art. 151 P.p.s.a. poprzez zastosowanie i oddalenie skargi w sytuacji, gdy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie oraz poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy Sochaczew naruszały przepisy prawa procesowego tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a. oraz przepisy prawa materialnego, w tym art. 50 ust. 1 w związku z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945); 2. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez niezawarcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wyczerpującego i jednoznacznego wyjaśnienia, dlaczego zdaniem Sądu I instancji odpowiednie stosowanie normy art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy w przedmiotowej sprawie ma polegać na stosowaniu jej wprost, brak szczegółowego uzasadnienia stanowiska Sądu w tej kwestii, 3. art. 3 § 1 i 2 pkt 1 P.p.s.a. oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. z uwagi na nie przeprowadzenie właściwej kontroli sądowej działalności organów administracji, gdyż pomimo naruszenia w toku postępowania administracyjnego wskazanych przepisów prawa procesowego i materialnego przez organy obydwu instancji, Sąd I instancji oddalił skargę Spółki, II. naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, to jest: 4. art. 50 ust. 1 zd. 2 ustawy z uwagi na nieprawidłowe zastosowanie polegające na uznaniu, że do planowanej inwestycji celu publicznego odpowiednie stosowanie art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1 161 ze zm.) ma polegać na zastosowaniu tego przepisu wprost, podczas gdy przepis ten należy stosować odpowiednio poprzez jego niezastosowanie. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi, który wydal zaskarżony wyrok; rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zawiadomieniem z dnia 10 września 2021 r. poinformowano strony o ograniczeniach w orzekaniu wynikających z przepisów ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVI-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 ze zm.). Poinformowano także o zmianie art. 15 zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1090). Pismem z dnia 17 grudnia 2021 r. pełnomocnik [...] S.A. z siedzibą w Warszawie oświadczył, że zrzeka się rozprawy, wnosząc o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Na wypadek gdyby sprawa miała zostać rozpatrzona na rozprawie, zapewnił, że posiada możliwości uczestniczenia w rozprawie zdalnej przy użyciu aplikacji informatycznej. Pismem z dnia 15 listopada 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie poinformowało, że nie żąda przeprowadzenia rozprawy. Wskazało, że nie posiada możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Wobec powyższego nie wskazało adresu elektronicznego, zgodnie z art. 74a § 3 pkt 1 i 2 P.p.s.a. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału, z dnia 28 grudnia 2021 r., na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842), skierowano sprawę na posiedzenie niejawne. W ocenie składu orzekającego, zachodziły przesłanki z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Przepis art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, dalej: "P.p.s.a.", stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie zarzuty procesowe stanowią w zasadzie tylko konsekwencję podstawy materialnej. Skuteczność zarzutów proceduralnych jest więc uzależniona od rozstrzygnięcia sporu materialnoprawnego zarysowanego w zarzucie naruszenia przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy, to jest art. 50 ust. 1 zdanie drugie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z uwagi na nieprawidłowe zastosowanie polegające na uznaniu, że do planowanej inwestycji celu publicznego odpowiednie stosowanie art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1161 ze zm.) ma polegać na zastosowaniu tego przepisu wprost, podczas gdy, zdaniem skarżącej, przepis ten należy stosować odpowiednio poprzez jego niezastosowanie. Przed dalszymi uwagami konieczne jest zastrzeżenie, że jak wynika z art. 1 § 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (P.u.s.a.) oraz art. 133 § 1 P.p.s.a., sąd administracyjny kontroluje zgodność z prawem zaskarżonej decyzji według stanu prawnego z daty wydania zaskarżonej decyzji. Uwzględniając to zastrzeżenie, należy stwierdzić, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji, a także decyzji organu pierwszej instancji, nie było podstaw do przyjęcia, że odpowiednie stosowanie art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, o którym mowa w art. 50 ust. 1 zdanie drugie tej ustawy, w odniesieniu do lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, polegało na niestosowaniu art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. w związku z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Pogląd ten uzasadniają argumenty dwojakiego rodzaju. Po pierwsze, dyspozycję art. 50 ust. 1 zdanie drugie należy odczytywać z przepisem art. 61 ust. 2a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dodanym ustawą z dnia 10 czerwca 2016 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 904), zmieniającej ustawę z dniem 2 lipca 2016 r. Zgodnie z art. 61 ust. 2a, przepisów ust. 1 pkt 1-4 nie stosuje się do inwestycji celu publicznego w przypadkach uzasadnionych potrzebami obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony granicy państwowej. Z przepisu tego wynika wyłączenie zastosowania m.in. art. 61 ust. 1 pkt 4, w odniesieniu do inwestycji celu publicznego, jedynie w przypadkach uzasadnionych potrzebami obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony granicy państwowej. Innych wyłączeń zastosowania art. 61 ust. 1 pkt 4, w odniesieniu do inwestycji celu publicznego, w tym także inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w analizowanym stanie prawnym nie było. Wagę i zakres wyłączeń określonych w przytoczonej normie art. 61 ust. 2a ustawy o planowaniu przestrzennym ukazuje nowelizacja, dokonana, także w tym zakresie, ustawą z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1815). Na mocy art. 9 pkt 4 tej noweli, w art. 61 uchylono ust. 2a. Natomiast na mocy art. 9 pkt 2 noweli, w art. 50: a) w ust. 1 zdanie drugie otrzymuje brzmienie: "Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje się odpowiednio.", b) po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu: "1a. Przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 nie stosuje się do inwestycji celu publicznego w przypadkach uzasadnionych potrzebami obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony granicy państwowej, a także do inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej." Jest oczywiste, że zmiany dokonywane przepisem art. 9 noweli obowiązują od dnia wejście w życie ustawy z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw. Po drugie, podstaw do przyjęcia, że odpowiednie stosowanie art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, o którym mowa w art. 50 ust. 1 zdanie drugie tej ustawy, w odniesieniu do lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, polegało na niestosowaniu art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. w związku z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, nie można wywodzić także z unormowań art. 46 ust. 2 i 3 ustawy z dnia z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (w dacie wydania decyzji przez organ pierwszej instancji: Dz. U. z 2016 r. poz. 1537 ze zm.; w dacie wydania zaskarżonej decyzji: Dz. U. z 2017 r. poz. 2062 ze zm.). Jak trafnie uznał Sąd pierwszej instancji, jednoznaczna jest treść art. 46 ust. 3 tej ustawy. Przepis ten stanowił, że w przypadku braku planu miejscowego lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, innej niż infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu, ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, na warunkach określonych w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 i 1566). Za wyjątkiem zatem lokalizacji infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu, który to wyjątek w niniejszej sprawie nie wchodzi w grę, w przypadku braku planu miejscowego lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Lokalizacja ta musi zaś spełniać warunki określone w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Warunkiem niezbędnym dla takiej lokalizacji jest spełnianie wymogu, o którym mowa w art. 50 ust. 1 zdanie drugie w związku z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przypomnieć w tym miejscu warto, że zgodnie z art. 61 ust. 2a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dodanym ustawą z dnia 10 czerwca 2016 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 904), zmieniającej ustawę z dniem 2 lipca 2016 r. przepisów ust. 1 pkt 1-4 nie stosuje się do inwestycji celu publicznego w przypadkach uzasadnionych potrzebami obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony granicy państwowej. Wyłączenie to, co raz jeszcze warto zaakcentować, nie obejmowało wówczas inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Poglądu, według którego, odpowiednie stosowanie, o którym mowa w art. 50 ust. 1 zdanie drugie, oznacza niestosowanie art. 61 ust. 1 pkt 4, nie uzasadnia przepis art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Analizę w tym zakresie rozpocząć trzeba od uwagi, że nie jest możliwe ustalenie rzeczywistej treści normy zawartej w art. 46 ust. 2 w oderwaniu od przepisu art. 46 ust. 3 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, normuje art. 46 ust. 3. Lokalizację w takiej sytuacji ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, na warunkach określonych w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych odnosi się do sytuacji, w której lokalizowanie inwestycji odbywa się na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Lokalizowanie to odbywa się w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (w dacie wydania zaskarżonej decyzji: Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Niewątpliwie więc, w odniesieniu do inwestycji z zakresu łączności publicznej, przepis art. 46 ust. 2 wprowadza złagodzenie w postaci braku wymogu zgodności z planem, o którym mowa w art. 35 ust. 1, a w to miejsce należy wykazać brak sprzeczności lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nieumieszczonej w planie miejscowym, z określonym w planie przeznaczeniem terenu oraz brak naruszenia ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Art. 46 ust. 2 zdanie drugie doprecyzowuje, na potrzeby rozumienia art. 46 ust. 2 zdanie pierwsze, że przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Niezależnie od innych, opisanych powyżej powodów, już samo brzmienie obu norm zawartych w art. 46 ust. 2 zdanie pierwsze i zdanie drugie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, wskazuje na to, że nieuprawnione jest wnioskowanie, według którego, treść art. 46 ust. 2 oznacza brak wymogu stosowania w procedurze wydawania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zauważyć można również, że nie można utożsamiać materialnej instytucji zgodności inwestycji z rolniczym przeznaczeniem terenu określonym w planie lub braku sprzeczności inwestycji z rolniczym przeznaczeniem terenu określonym w planie z wymogiem określonym w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W stanie prawnym obowiązującym w niniejszej sprawie, przeznaczenie terenu na cele m.in. rolnicze nie było sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Dotyczyło to wszelkich gruntów rolnych w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Niezależnie od tego obowiązywał wymóg określony w art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, dotyczący części gruntów rolnych, tj. gruntów stanowiących użytki rolne klas I-III, z zastrzeżeniem ust. 2a. W orzecznictwie wyrażono pogląd dopuszczający niestosowanie art. 61 ust. 1 pkt 4, sformułowany na tle art. 46 ust. 2 i 3 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (patrz: wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 734/15 oraz glosa krytyczna: Jacek Kaczor "Odpowiednie stosowanie art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do lokalizacji inwestycji telekomunikacyjnych", Samorząd Terytorialny 2018/10/81-93). Konieczne jest jednak spostrzeżenie, że stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zajęte w przywołanym wyroku odnosiło się do stanu prawnego sprzed wejścia w życie noweli z dnia 10 czerwca 2016 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 904), zmieniającej ustawę z dniem 2 lipca 2016 r., na mocy której dodano do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przepis art. 61 ust. 2a, którego znaczenie w wykładni dyspozycji art. 50 ust. 1 zdanie drugie tej ustawy przedstawiono w powyższych rozważaniach. Niezależnie od tego zauważyć można, że pogląd o stosowaniu art. 61 ust. 1 pkt 4, w odniesieniu do decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, był wyrażany na tle art. 50 ust. 1 zdanie drugie, także przed wejściem życie przepisu art. 61 ust. 2a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (patrz: wskazana powyżej glosa Jacka Kaczora do wyroku NSA z dnia 14 grudnia 2016 r., sygn. akt Ii OSK 734/15; Igor Zachariasz [w:] H. Izdebski, I. Zachariasz "Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz", LEX 2013, pkt 7 do art. 50; Krzysztof Buczyński [w:] K. Buczyński, J. Dziedzic-Bukowska, J. Jaworski, P. Sosnowski "Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz", LexisNexis 2014, pkt 1 do art. 50). Odnotować należy także zreferowanie przez Komentatora poglądu wyrażonego w wyroku NSA z dnia 14 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 734/15 (patrz: Arkadiusz Despot-Mładanowicz [w:] "Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzenny. Komentarz aktualizowany", LEX/el 2021, pkt 8 do art. 50). Pogląd ten, ze względów wyżej opisanych, nie jest przez skład orzekający aprobowany w okolicznościach faktycznych i prawnych niniejszej sprawy. Nie można także w niniejszej sprawie posłużyć się argumentacją przedstawioną w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 28 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 684/18. Przede wszystkim, przedmiotem tej sprawy nie było ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego ale uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W tego rodzaju sprawie, sądowa kontrola prawidłowości stanowiska organu współdziałającego, mającego charakter uznaniowy, mogła nawiązywać do celu ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w kontekście późniejszego stanowiska ustawodawcy wyrażonego w noweli z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1815), polegającego na dodaniu do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym art. 61 ust. 1a, według którego, przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 nie stosuje się do (...) inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. W niniejszej sprawie zaś, będącej sprawą o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, zastosowanie art. 61 ust. 1a do stanu faktyczno-prawnego sprzed wejścia tego przepisu w życie stanowiłoby nie tylko niedopuszczalne działanie prawa wstecz, w odniesieniu do podmiotów o sprzecznych interesach, ale także oznaczałoby bezpodstawną odmowę zastosowania dyspozycji ustawowej normy zawartej w art. 50 ust. 1 zdanie drugie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, obowiązującej bez stosownego ograniczenia w dacie wydania zaskarżonej decyzji. W konsekwencji, nie są skuteczne zarzuty procesowe skargi kasacyjnej. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.