II OSK 517/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku I. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej I. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 października 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 1131/19 w sprawie ze skargi I. B. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2018 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen postanawia: zmienić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 sierpnia 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 1131/19 i wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 1131/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpatrzeniu wniosku I. B., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2018 r., nr [...], w zakresie jej punktu 2, którym orzeczono o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu oraz o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen przez określony czas. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 1 października 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 1131/19, oddalił skargę I. B. na powołaną wyżej decyzję. I. B. wywiódł skargę kasacyjną od ww. wyroku. W skardze kasacyjnej zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w zakresie rozstrzygnięcia objętego punktem 2. W jego uzasadnieniu wskazano, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki w postaci natychmiastowego i nieodwracalnego naruszenia prawa skarżącego do życia rodzinnego lub prywatnego w rozumieniu przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. oraz naruszenia praw dziecka skarżącego, określonych w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r., w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Jednocześnie w myśl art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności, wydane na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Sąd administracyjny może zatem zmienić postanowienie odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności i wstrzymać jego wykonanie. Podstawą do podjęcia takiego orzeczenia jest zmiana okoliczności sprawy i w ramach tej zmiany zaistnienie jednej z przesłanek uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2018 r., sygn. akt II OZ 633/18). Z akt sprawy wynika, że I. B. jest w nieformalnym związku z M. S., z którego to związku w dniu 2 października 2018 r. narodził się ich syn A. B. Podkreślić należy, że prawo jednostki do poszanowania życia rodzinnego i prywatnego jest pod szczególną ochroną konwencyjną, uregulowaną w art. 8 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zmiana w życiu osobistym skarżącego, jaka nastąpi wskutek powrotu do kraju pochodzenia i zakazu ponownego wjazdu na terytorium Polski oraz innych państw obszaru Schengen, będzie miała charakter znacznej szkody lub wywoła trudne do odwrócenia skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Dłuższa rozłąka może mieć niekorzystny wpływ tak na życie skarżącego i jego partnerki, jak i przede wszystkim na życie ich niespełna półtorarocznego syna. W przypadku wykonania decyzji dojdzie bowiem do naruszenia związków pomiędzy najbliższymi jej członkami - rodzicem i jego małoletnim dzieckiem. W tym stanie rzeczy, uznając, że uprawdopodobnione zostało, iż zasadne jest udzielenie skarżącemu ochrony tymczasowej, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 61 § 4, art. 193 orzekł jak w sentencji postanowienia.