II OSK 517/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia del. WSA Tomasz Stawecki po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej F. Sp. z o.o. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 września 2018 r. sygn. akt II SA/Po 103/18 w sprawie ze skargi F. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 28 września 2017 roku Nr ... w przedmiocie wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 6 września 2018 r. sygn. akt II SA/Po 103/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302; dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę F. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z 28 września 2017 roku w przedmiocie wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy. W skardze kasacyjnej F. Sp. z o.o. z siedzibą w P. zaskarżyła powyższy wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, tj. art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r. poz. 1073; dalej: u.p.z.p.) przez błędne uznanie, iż w przedmiotowej sprawie ziściły się przesłanki wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy, 2) przepisów prawa procesowego, tj. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przez brak zawieszenia postępowania, pomimo że rozpatrzenie sprawy zależało od wyniku postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "S.– część A" w P., 3) naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 107 § 3 k.p.a. przez zbyt skrótowe sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 16 grudnia 2021 r., na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 1842 ze zm.) sprawę skierowano do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte po dniu 15 sierpnia 2015 r., a zatem do uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego znajduje zastosowanie art. 193 zd. drugie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z nim uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji oraz Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zawarte w niej zarzuty okazały się całkowicie niezasadne. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, Sąd Wojewódzki prawidłowo zaakceptował stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego co do zaistnienia w niniejszej sprawie przesłanek do stwierdzenia przez organ pierwszej instancji wygaśnięcia decyzji z 24 października 2011 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, na podstawie art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. Przede wszystkim należy wskazać, że Sąd Wojewódzki przedstawił w uzasadnieniu wyroku trafne uwagi co do wykładni art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. stanowiącego, że organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Mianowicie Sąd Wojewódzki słusznie zaznaczył, że regulacja art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. zapobiega występowaniu w obrocie prawnym dwóch różnych podstaw prawnych do realizacji danej inwestycji i wynika ze szczególnej relacji, jaka zachodzi pomiędzy decyzjami o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu a miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego. Z uwagi na fakt, że decyzje te są wydawane w sytuacji braku planu miejscowego, ustawodawca przyjął, że ustalenia planu mają pierwszeństwo przed ustaleniami decyzji. Ponadto Sąd Wojewódzki prawidłowo wskazał, że ustawodawca dopuszcza współistnienie planu i wydanych wcześniej decyzji o warunkach zabudowy, jako podstaw procesu inwestycyjnego tylko wtedy, gdy warunki i zasady zagospodarowania terenu wynikające z decyzji są takie same z tymi, które wynikają z planu. Kierując się właściwym rozumieniem treści art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., Sąd Wojewódzki zasadnie przyjął w niniejszej sprawie, że ustalenia uchwalonego planu miejscowego są inne od ustaleń przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy, co skutkować musiało stwierdzeniem jej wygaśnięcia. Jak bowiem wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, wydzielony w uchwalonym planie miejscowym teren oznaczony symbolem US – o przeznaczeniu pod lokalizację plenerowych urządzeń sportowo-rekreacyjnych, placów zabaw i boisk oraz budynków sportowo-rekreacyjnych – obejmuje działkę nr ... i częściowo działki nr ..., ... i ..., które według decyzji o warunkach zabudowy przewidziane zostały na lokalizację inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym. Sąd Wojewódzki w uzasadnieniu wyroku trafnie wskazał, że zgodnie z ustaleniami planu miejscowego na terenie objętym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy nie dopuszcza się w ogóle lokalizacji budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, a dla takiej właśnie inwestycji ustalono przedmiotowe warunki zabudowy. Odnosząc się szczegółowo do stanowiska strony skarżącej, Sąd Wojewódzki wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie nie miało znaczenia to, iż oprócz działki nr ... tylko część działek nr ... i ... – związana z nadwieszeniem budynku – leży w obszarze oznaczonym symbolem US, pozostała zaś część działek nr ... i ... leży w obszarze oznaczonym symbolem 5MW, a więc na terenie zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, albowiem to właśnie na terenie oznaczonym symbolem US inwestor planował realizację przedmiotowej inwestycji. W sytuacji gdy w skardze kasacyjnej nie podważono ustaleń faktycznych stanowiących podstawę wyrokowania, to nieskuteczne było negowanie wnioskowania Sądu Wojewódzkiego w zakresie zastosowania w sprawie art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. Niezależnie od okoliczności podanych w uzasadnieniu wyroku zaakcentować należy, że z dokumentacji mapowej i części graficznej planu wynika ewidentnie, że zasadniczo budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym zlokalizowana została według decyzji o warunkach zabudowy na działce nr ..., objętej w planie obszarem o przeznaczeniu (US) pod funkcję sportu i rekreacji. Już tylko z tego względu należało uznać, że ustalenia planu miejscowego są inne niż w wydanej decyzji o warunkach zabudowy. W rezultacie prawidłowa była ocena Sądu Wojewódzkiego, że uchwalenie planu miejscowego skutkowało bezprzedmiotowością decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, co warunkowało stwierdzenie jej wygaśnięcia w trybie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. Nietrafny okazał się również zarzut odnoszący się do art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Po pierwsze, przepis ten nie mógł stanowić podstawy do wnioskowanego zawieszenia postępowania sądowego, gdyż dotyczy wyłącznie postępowania administracyjnego. Po drugie, Sąd Wojewódzki w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przedstawił wyczerpującą argumentację, wykazując brak podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego, prowadzonego w sprawie wygaszenia decyzji o warunkach zabudowy w związku ze złożoną skargą na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W sposób wadliwy sformułowany został zarzut dotyczący art. 107 § 3 k.p.a., gdyż nie mógł on odnosić się do zaskarżonego wyroku, a ponadto nie został on uzasadniony. Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.