II OSK 513/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wspólnoty Mieszkaniowej [...] we W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 listopada 2022 r. sygn. akt II SA/Wr 353/22 w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] we W. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 2 marca 2022 r. nr 259/2022 w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 29 listopada 2022 r., sygn. akt II SA/Wr 353/22, oddalił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej przy pl. [...] we W. (dalej: Wspólnota Mieszkaniowa) na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: WINB) z 2 marca 2022 r. nr 259/2022 w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta Wrocławia (dalej: PINB) decyzją z 21 kwietnia 2020 r. nr 96/2020 nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej usunięcie występującego zagrożenia wynikającego z nieprawidłowości w zakresie działania instalacji wentylacyjnej, urządzeń grzewczo-kominowych oraz podłączeń do przewodów kominowych w budynku przy PI. [...] we W., poprzez wykonanie szeregu robót określonych w ww. decyzji. Część robót miała zostać wykonana w terminie 2 miesięcy od dnia, kiedy decyzja stanie się ostateczna, część w okresie 10 miesięcy, a pewnemu zakresowi robót nadano rygor natychmiastowej wykonalności. PINB wielokrotnie kierował do Wspólnoty Mieszkaniowej wezwania do udzielenia informacji i przedłożenia dokumentów na temat wykonania nakazu. Wobec ustalenia, że nakaz nie został wykonany PINB skierował 12 marca 2021 r. do zobowiązanej upomnienie nr 34/2021, którym wezwano do wykonania obowiązku. Po przeanalizowaniu wszystkich okoliczności sprawy PINB stwierdził, że nie można odkładać wykonania nakazanych obowiązków aż do lipca 2022 r., czyli do kiedy to Wspólnota Mieszkaniowa planuje wykonać CO i CWU wraz z podłączeniem budynku do miejskiej sieci cieplnej. W związku z powyższym PINB dnia 11 stycznia 2022 r. wydał postanowienie nr 49/2022, którym na podstawie art. 119, art. 120 § 1, art. 121 § 2 i art. 122 § 2 pkt 1 i 2 w zw. z art. 17 § 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2020 r. poz. 1427 ze zm.), dalej: u.p.e.a., nałożył na Wspólnotę Mieszkaniową grzywnę w celu przymuszenia w kwocie 15 000 zł oraz wezwał do wpłacenia nałożonej grzywny w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia tego postanowienia, a także do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z 11 stycznia 2022 r. nr 1/2022 w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia tego postanowienia. W wyniku rozpoznania złożonego zażalenia WINB postanowieniem z 2 marca 2022 r. nr 259/2022 utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu wskazano, iż organ powiatowy prawidłowo uznał, że obowiązek nałożony na zobowiązaną powinien zostać wykonany bez zbędnej zwłoki, tymczasem w sprawie do takiej zwłoki doszło. PINB zwlekając z podjęciem działań egzekucyjnych brał niewątpliwie pod uwagę fakt, że nakaz może być w trakcie realizacji i oczekiwał na przedłożenie dowodów świadczących o realizacji obowiązków w pełnym zakresie. Nadto wszczęcie postępowania egzekucyjnego poprzedzone zostało upomnieniami i wielokrotnymi szansami w postaci wezwań, co jednak nie zmobilizowało Wspólnoty Mieszkaniowej. Dalej organ II instancji podkreślił, iż wykonanie nakazanych robót ma za zadanie usunąć zagrożenie wynikające z nieprawidłowości w zakresie działania instalacji wentylacyjnej, urządzeń grzewczo - kominowych oraz podłączeń do przewodów kominowych, a tymczasem podejmowane przez Wspólnotę Mieszkaniową działania nie przynoszą oczekiwanych rezultatów. Podjęte natomiast przez zobowiązaną kroki nie wpływają w żaden sposób na eliminację występującego zagrożenia dla życiowa i zdrowia ludzi, stąd też nie można było przychylić się do twierdzeń Wspólnoty Mieszkaniowej i zgodzić na dodatkową zwłokę w wykonaniu nakazu. Skargę na postanowieni WINB wniosła zobowiązania Wspólnota Mieszkaniowa zarzucając jej naruszenie: 1) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), dalej: k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. polegające na naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów i dokonaniu jej w sposób dowolny, sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego oraz z zebranym materiałem dowodowym w sprawie; 2) art. 7 § 2 u.p.e.a. poprzez zastosowanie uciążliwego dla Wspólnoty Mieszkaniowej środka egzekucyjnego, który nie prowadzi do wykonania nałożonych obowiązków; 3) art. 7 § 3 w zw. z art. 125 u.p.e.a. poprzez zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia w sytuacji, gdy dalsze stosowanie, czy też utrzymywanie choćby hipotetycznej groźby jej zastosowania jest sprzeczne z istotą tego środka, jawi się jako bezcelowe i bezprzedmiotowe oraz narusza zasadę niezbędności postępowania egzekucyjnego; 4) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji, w sytuacji gdy na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. organ powinien je uchylić i umorzyć z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia, jak i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, umorzenie postępowania administracyjnego w całości, wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w całości w trybie art. 61 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), dalej: p.p.s.a. oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Postanowieniem z 18 lipca 2022 r. sygn. akt II SA/Wr 353/22 Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, iż skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie Sąd przytoczył treść art. 119 u.p.e.a. podnosząc jednocześnie, iż jego treść prowadzi do wniosku, że ustawodawca, pozostawiając organowi egzekucyjnemu swobodę wyboru środków egzekucyjnych, w pewnym zakresie wskazuje organowi okoliczności, które powinien rozważyć decydując się na zastosowanie określonego środka. Zastosowanie grzywny w celu przymuszenia powinno mieć miejsce w sytuacji, gdy grzywna w celu przymuszenia może go zmusić do realizacji wymaganego obowiązku własnymi środkami. Stosując ten środek egzekucyjny organ musi zatem rozważyć dokładnie i oznaczyć taką wysokość grzywny, która służyć będzie realizacji celu jaki przyświęca postępowaniu egzekucyjnemu. Następnie Sąd wojewódzki zwrócił uwagę, iż zgodnie z art. 121 § 4 u.p.e.a., jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów Prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa. Nadto, w myśl art. 122 § 2 pkt 2 u.p.e.a., postanowienie o nałożeniu grzywny powinno zawierać wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie, będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej kwocie, a w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów Prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy, będzie orzeczone wykonanie zastępcze. Jednocześnie z art. 121 § 2 u.p.e.a. wynika, że każdorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty 10.000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50.000 zł. W ocenie Sądu I instancji uzasadnienie wysokości nałożonej grzywny jest rozsądne i przekonywujące. Grzywna stanowi bowiem formę nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanego poprzez dolegliwość finansową do określonego zachowania się. W rozpatrywanej sprawie grzywna jest odpowiednia do przymuszenia zobowiązanego do wykonania nałożonych obowiązków, gdyż nie jest sporne, iż skarżąca do dnia wszczęcia postępowania egzekucyjnego, nie wykonała wszystkich nałożonych na nią obowiązków, których celem było usunięcie występującego zagrożenia wynikającego z nieprawidłowości w zakresie działania instalacji wentylacyjnej, urządzeń grzewczo-kominowych oraz podłączeń do przewodów kominowych w budynku przy pl. [...] we W. W takiej sytuacji podejmowane, po terminach określonych w decyzji, czynności dla wykonania nałożonych obowiązków, nie mogą mieć wpływu na ocenę legalności nałożonej na skarżącą grzywny w celu przymuszenia. Reasumując Sąd wojewódzki wytłumaczył również, iż z oświadczenia pełnomocnika Wspólnoty Mieszkaniowej wynika, że obowiązki nałożone na zobowiązaną zostały wykonane w całości i obecnie oczekuje ona na inwentaryzację wykonanych prac. Pomimo powyższego stwierdzić należało, że nie kwestionuje to w żaden sposób prawidłowości uprzedniego nałożenia grzywny w dacie orzekania przez organy. Co więcej nałożona na skarżącą grzywna przyniosła zamierzony skutek w postaci zmobilizowania skarżącej do zintensyfikowania działań prowadzących do zrealizowania nałożonych na nią obowiązków. Skargę kasacyjną wniosła Wspólnota Mieszkaniowa zaskarżając powyższy wyrok w całości i zarzucając na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a naruszenie przepisów postępowania tj.: 1) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. polegające na oddaleniu skargi w sytuacji, gdy organ II instancji naruszył zasadę swobodnej oceny dowodów i dokonał ją w sposób dowolny, sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego oraz z zebranym materiałem dowodowym w sprawie i przyjął, iż Wspólnota Mieszkaniowa uchyla się od obowiązków nałożonych na nią decyzją PINB nr 862/2020 z dnia 21 kwietnia 2020 r.; 2) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 § 2 u.p.e.a. polegające na oddaleniu skargi w sytuacji, gdy organ II instancji zastosował uciążliwy dla Wspólnoty Mieszkaniowej środek egzekucyjny, nieprowadzący do wykonania nałożonych obowiązków; 3) art. 151 p.p.s.a. w zw. art. 7 § 3 w zw. z art. 125 u.p.e.a. polegające na oddaleniu skargi w sytuacji, gdy organ II instancji zastosował środek egzekucyjny w postaci grzywny w celu przymuszenia pomimo tego, że jego dalsze stosowanie, czy też utrzymywanie choćby hipotetycznej groźby jej zastosowania jest sprzeczne z istotą tego środka, jawi się jako bezcelowe i bezprzedmiotowe oraz narusza zasadę niezbędności postępowania egzekucyjnego. Z uwagi na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie w całości postanowienia WINB, o rozważenie przez Sąd uchylenia w całości postanowienia PINB oraz o zwrot kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym i Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych zrzekając się jednocześnie przeprowadzenia w spawie rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 - 6 p.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawie skargi kasacyjnej. Zarzuty skargi kasacyjnej nie zawierają usprawiedliwionych podstaw. Stan faktyczny, jaki w niniejszej sprawie zaistniał nie budził wątpliwości. Nie ulegało w nim wątpliwości, że skarżąca kasacyjnie nie wykonała spoczywającego na niej obowiązku w postaci usunięcia występującego zagrożenia wynikającego z nieprawidłowości w zakresie działania instalacji wentylacyjnej, urządzeń grzewczo-kominowych oraz podłączeń do przewodów kominowych w budynku przy Pl. [...] we W. poprzez wykonanie wskazanych w tytule wykonawczym konkretnych robót. Zaniechanie to obligowało właściwe organy do zainicjowania administracyjnego postępowania egzekucyjnego, którego celem jest doprowadzenie do przymusowej realizacji obowiązku. Postępowanie to z samej swojej natury cechuje się wysokim poziomem ingerencyjności i dolegliwości, któremu zobowiązana mogłaby zapobiec i uniknąć samodzielnie, to znaczy osobiście albo z pomocą innych osób, wykonując powyższy obowiązek. Możliwość umorzenia grzywny w celu przymuszenia nie powinna być przy tym łączona z jakimikolwiek innymi przyczynami niż wykonanie obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Wykonanie bowiem obowiązku o którym mowa w art. 125 § 1 u.p.e.a. oznacza doprowadzenie do takiego stanu faktycznego w sprawie, który będzie zgodny z treścią nałożonego na zobowiązanego w tytule wykonawczym obowiązku. Nieuprawnionym byłoby w tym względzie traktowanie jedynie o częściowej realizacji danej powinności (por. wyrok NSA z dnia z dnia 16 maja 2018 r. sygn. akt II OSK 1516/16LEX nr 2517587). Stąd bez znaczenia pozostają podnoszone w skardze kasacyjnej okoliczności wskazujące na podjęcie przez zobowiązaną szeregu działań mających na celu wykonanie obowiązku bez jednoczesnego jego wykonania w całości. Podobnie jak bez znaczenia na ocenę zgodności z prawem zaskarżonego wyroku WSA pozostaje fakt wykonania obowiązku na dzień wniesienia skargi kasacyjnej. Stąd nie sposób przyjąć aby Sąd Wojewódzki naruszył art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 § 2 u.p.e.a. polegający na oddaleniu zamiast uwzględnienia skargi w sytuacji, gdy organ II instancji zastosował uciążliwy środek egzekucyjny nieprowadzący do wykonania obowiązku. Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił zastosowanie wobec skarżącej środka egzekucyjnego w postaci grzywny zgodnie z zasadą sformułowaną w art. 7 § 2 u.p.e.a. stosowania środków egzekucyjnych najmniej uciążliwych dla zobowiązanego. Uznał, że w niniejszej sprawie grzywna w celu przymuszenia jest łagodniejszym środkiem egzekucyjnym. Wskazał, że zgodnie z art. 125 u.p.e.a., w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu na wniosek zobowiązanego. Odnotował także możliwość zwrócenia w wysokości 75% uiszczonej lub ściągniętej grzywny, na rzecz zobowiązanego, który wykonał obowiązek. Zwrócił także uwagę na to, że koszty wykonania zastępczego mogą przewyższać koszty poniesione przez zobowiązanego, który samodzielnie wykonałby obowiązek. Argumentował nadto, że zobowiązany może uchylić się od poniesienia kosztów zastosowania środka egzekucyjnego w postaci grzywny, w przeciwieństwie do wykonania zastępczego. Uzasadnił także wysokość nałożonej grzywny wskazując, że musi ona być na tyle dolegliwa aby wymusić wykonanie obowiązku, zwłaszcza gdy zobowiązana od dłuższego czasu i pomimo wielu wezwań uchylała się od jego wykonania. Stanowisko organów i Sądu pierwszej instancji w tej mierze nie narusza prawa. Wymóg zastosowania środka egzekucyjnego najmniej uciążliwego dla zobowiązanego został ustanowiony w art. 7 § 2 u.p.e.a. W odniesieniu do egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym obowiązują regulacje Działu III tej ustawy. W postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z prawa budowlanego, może być zastosowana grzywna w celu przymuszenia (art. 119-126) lub wykonanie zastępcze (art. 127-135). Porównanie uciążliwości obu tych środków wynika z przesłanek zastosowania sformułowanych w przywołanych przepisach oraz z okoliczności konkretnej sprawy egzekucyjnej. Przed dalszymi uwagami warto przypomnieć wyrażony w orzecznictwie pogląd, według którego, z przepisów art. 7 § 2 oraz art. 119 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie wynika pierwszeństwo wykonania zastępczego (por. wyrok NSA z 13 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 768/08, ONSA i wsa 2010/5/92; wyrok NSA z 7 września 2010 r., sygn. akt II OSK 1453/09). Z uwagi natomiast na unormowania art. 125 § 1 (umorzenie nałożonej, a nieściągniętej grzywny w razie wykonania obowiązku) oraz art. 126 (możliwość zwrócenia w wysokości 75% lub w całości uiszczonej lub ściągniętej grzywny w razie wykonania obowiązku), nie można wykluczyć, że grzywna może być w konkretnej sprawie środkiem mniej uciążliwym. Wpływ na te ocenę powinien mieć także sam zobowiązany (por. wyrok NSA z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1262/10; wyrok NSA z dnia 10 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 518/11). Z tego powodu przepis art. 34 § 4 u.p.e.a. przewiduje możliwość wydania przez organ postanowienia o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego w razie złożenia przez zobowiązanego, na podstawie art. 33 pkt 8 zarzutu, że grzywna jest zbyt uciążliwym środkiem egzekucyjnym. Nie znajduje uzasadnienia także zarzut naruszenia art. 6 § 1 u.p.e.a.. zawarty w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Zasadą wynikającą wprost z art. 6 § 1 u.p.e.a. jest zasada obligatoryjnego prowadzenia egzekucji administracyjnej (inaczej zasada prawnego obowiązku podjęcia odpowiednich kroków przez wierzyciela w celu wszczęcia egzekucji). Zgodnie z nią wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Oznacza to, iż w sytuacji niewykonania określonych obowiązków przez zobowiązanego wierzyciel nie może kierować się własnym uznaniem, czy wszczynać egzekucję, ale ciąży na nim taki obowiązek. Przejściowe trudności natury faktycznej nie mogą rzutować na dopuszczalność egzekucji, a ewentualnie na istnienie samego obowiązku, jeżeli istniałaby ku temu odpowiednia podstawa prawna. Choć rację ma skarżąca kasacyjnie, że u.p.e.a. nie zawiera definicji pojęcia "uchylanie się zobowiązanego od wykonania obowiązku", to jednakże na podstawie całokształtu przepisów regulujących instytucje administracyjnego postępowania egzekucyjnego można uznać, że organ przystępuje do czynności mających na celu przymusowe wykonanie obowiązku ciążącego na zobowiązanym w każdym przypadku, gdy obowiązek jest wymagalny, a zobowiązany powstrzymuje się od jego wykonania. Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Niezasadny jest także zarzut kasacyjny naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 § 3 u.p.e.a. i art. 125 u.p.e.a. Przepis art. 7 § 3 u.p.e.a. wyłącza stosowanie środka egzekucyjnego w sytuacji, gdy egzekwowany obowiązek o charakterze pieniężnym lub niepieniężnym został wykonany albo stał się bezprzedmiotowy. Nie ulega wątpliwości, że na dzień wydania zaskarżonej decyzji nałożony na skarżącą obowiązek nie został wykonany i nie był bezprzedmiotowy, zatem zasadnie organ zastosował środek egzekucyjny w postaci grzywny. Podjęcie działań mających na celu wykonanie obowiązku a w konsekwencji częściowe jego wykonanie nie może być podstawą zarzutu niedopuszczalności stosowania grzywny w celu przymuszenia w sytuacji, gdy obowiązki których dotyczyła zostały częściowo wykonane. Zgodnie z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., wykonanie obowiązku jest podstawą zarzutu w sprawie egzekucji. Zobowiązanemu służy prawo wniesienia nie tylko zarzutów. Ale także zażalenia na postanowienie o wymierzeniu grzywny w celu przymuszenia. Przedmioty obu postępowań są rożne. Wykonanie obowiązku, jak i inne okoliczności wymienione w art. 33 § 1 u.p.e.a., nie mogą być podnoszone w postępowaniu zażaleniowym dotyczącym postanowienia o wymierzeniu grzywny w celu przymuszenia. Organ zażaleniowy jest związany przedmiotem sprawy, do którego nie należy wykonanie obowiązku (por. Cezary Kulesza, Joanna Radwanowicz-Wanczewska (w:)"Ustawa po postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz", pod red. D. Kijowskiego, LEX 2010, s. 434-435, 1055-1056; Zbigniew Leoński, op. cit.s. 579). Z kolei przepis art. 125 § 1 u.p.e.a. stanowi, iż w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Z powyższego wynika zatem, iż warunkiem umorzenia nałożonej grzywny w celu przymuszenia jest wykonanie nałożonego obowiązku oraz jej nieuiszczenie lub nieściągnięcie. Brak któregoś z tych elementów powoduje, że wniosek złożony na podstawie art. 125 § 2 u.p.e.a. nie może zostać uwzględniony. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.