II OSK 512/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Bąkowski (spr.) sędzia del. WSA Piotr Broda Protokolant asystent sędziego Sebastian Juszczak po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E.K. i J.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 września 2022 r. sygn. akt II SA/Wr 114/22 w sprawie ze skargi E.K. i J.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 29 listopada 2021 r. nr SKO/41/GP-32/2021 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od E.K. i J.K. solidarnie na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 13 września 2022 r., sygn. akt II SA/Wr 114/22, oddalił skargę E.K. i J.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z 29 listopada 2021 r., nr SKO/41/GP-32/2021 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wraz z infrastrukturą techniczną. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze – po rozpatrzeniu odwołania E.K. i J.K. od decyzji Burmistrza Gminy i Miasta L. z 21 lipca 2021 r. (nr 19/2021) ustalającej na rzecz D.K. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną, w granicach działki nr [...], obręb [...], gmina L. – uchyliło decyzję organu I instancji w części odnoszącej się do części rozstrzygnięcia odnoszącego się do słów – "w sprawie: ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr [...] obręb [...], gmina L." i orzekło w tym zakresie – "w sprawie: ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr [...] obręb [...], gmina L., dla jej fragmentu, w liniach rozgraniczających teren inwestycji i oznaczonej jako część użytków rolnych klas RIVa, RIVb, RV i PsIV." Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli E.K. i J.K., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika. Wyrok zaskarżono w całości. Wyrokowi zarzucono, na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), naruszenie prawa: 1. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji nie zastosował środka określonego w ustawie w postaci uchylenia tej decyzji i właściwe zastosowanie tych przepisów oznaczałoby wydanie takiego rozstrzygnięcia; 2. prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 54 pkt 2 lit. d w zw. z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2022 r., poz. 503, z późn. zm., dalej: "u.p.z.p.") polegające na błędnym uznaniu, iż decyzja organu I instancji zawiera wszystkie jej obligatoryjne elementy. Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze wniosło o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie na rzecz organu od skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu strona zakwestionowała zasadność skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu. Stosownie do art. 193 zd. 2 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej formułowanej przez stronę skarżącą, organy administracji publicznej oraz Sąd I instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny został przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 54 pkt 2 lit. d w zw. z art. 64 u.p.z.p. polegający na błędnym uznaniu, iż decyzja organu I instancji zawiera wszystkie jej obligatoryjne elementy. Z przepisów wskazanych w powyższym zarzucie wynika, że jednym z elementów treści decyzji o warunkach zabudowy jest określenie warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, w tym w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Zarówno w skardze, jaki i w skardze kasacyjnej podniesiono, że skarżący kasacyjnie planują na należącej do nich działce sąsiedniej (nr [...]) rozszerzenie prowadzonej tam działalności hodowlanej i że powyższy zamiar nie został wzięty pod uwagę przy ustaleniu warunków zabudowy, co miałoby świadczyć o pominięciu obligatoryjnego elementu tej decyzji, wymienionego w art. 54 pkt 2 lit. d u.p.z.p. Wbrew twierdzeniu skarżących kasacyjnie decyzja organu I instancji zawiera określenie warunków zagospodarowania w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich (pkt 4 s. 2-3 decyzji Burmistrza), według których planowana inwestycja musi spełniać warunki wynikając e za art. 5 ustawy – Prawo budowlane, w szczególności zapewniające ochronę interesów osób trzecich w zakresie: zapewnienia dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, uciążliwości powodowanych przez hałas wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie, zanieczyszczenia powietrza, wody, gleby. Wskazano tam również, że: "na etapie przygotowania zamierzeń i realizacji należy uwzględnić w całości warunki, jakie zostaną określone przez jednostki uzgadniające lub opiniujące wnioskowane zamierzenia inwestycyjne. Ewentualne kolizje projektowanych zamierzeń z istniejącymi elementami uzbrojenia terenu lub elementami zagospodarowania terenu będą musiały być usuwane staraniem i na koszt inwestora obecnych zamierzeń, na warunkach i w terminach wynikających z dokonanych uzgodnień." Poza tym oświadczenia skarżących kasacyjnie o zamiarach rozszerzenia prowadzonej działalności nie dają w porządku prawnym, obowiązującym w dacie wydawania decyzji przez organy obu instancji, podstaw ani do wstrzymania (zawieszenia) postępowania, ani do odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy o treści zgodnej z wnioskiem inwestora z powodu deklaracji podnoszonych w postępowaniu, dotyczących planów inwestycyjnych, które miałyby być realizowane w granicach sąsiedniej nieruchomości. Niezależnie od powyższego wypada zaznaczyć, że w decyzji Burmistrza w pkt 2.2.2) c) (s.2) wskazano, że: "W sąsiedztwie planowanej inwestycji w odległości ok. 50 m od granicy działki zlokalizowany jest budynek inwentarski wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi: silosy, płyta obornikowa, zbiorniki na gnojówkę. Planowana budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego może pozostawać w zasięgu oddziaływania prowadzonej działalności rolniczej i hodowlanej. Inwestor po wybudowaniu budynku mieszkalnego jednorodzinnego powinien liczyć się z występowaniem ewentualnych uciążliwości w granicach jego działki." Nie mógł również odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. przejawiającego się w tym, że: "Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji nie zastosował środka określonego w ustawie w postaci uchylenia tej decyzji i właściwe zastosowanie tych przepisów oznaczałoby wydanie takiego rozstrzygnięcia". Zarzut ten nie został wyjaśniony w uzasadnieniu, zaś z cytowanego fragmentu zawartego w petitum skargi kasacyjnej nie sposób wywieść na czym poległo naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Wypada zatem wskazać, że przytoczenie podstaw kasacyjnych powinno być precyzyjne, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, nie może domyślać się intencji skarżących kasacyjnie i we własnym zakresie konkretyzować zarzutów, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować. Skarżący kasacyjnie nie wyjaśnili ani w opisie podstawy skargi kasacyjnej, ani w jej uzasadnieniu, na czym konkretnie polegało naruszenie wskazanych wyżej przepisów. Stąd też przywołanie w skardze kasacyjnej przepisów, które zdaniem skarżących kasacyjnie, zostały naruszone okazało się niewystarczające, albowiem konieczne jest równoczesne uzasadnienie każdego z zarzutów formułowanych wobec każdego przepisu, który w ocenie wnoszących skargę kasacyjną naruszył Sąd I instancji, a nadto dla spełnienia wymogu z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., konieczne jest jeszcze wykazanie wpływu zarzucanego naruszenia danego przepisu na wynik sprawy. Obowiązkiem skarżących kasacyjnie było więc wskazanie na konkretne okoliczności, które nie zostały wyjaśnione albo wyjaśnione zostały błędnie, w jaki sposób nie doszło do wszechstronnego i wyczerpującego rozważenia materiału dowodowego, jakie dowody zostały błędnie ocenione i jaka powinna być ich ocena. W konsekwencji powyższe braki czynią ten zarzut kasacyjny niezasadnym. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a.