II OSK 383/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kiermaszek (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Bąkowski sędzia WSA del. Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 26 listopada 2024 r. sygn. akt II SA/Ol 583/24 w sprawie ze skargi B. M. na postanowienie Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 czerwca 2024 r., nr P.7722.29.2024 18KK w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania 1) uchyla zaskarżony wyrok w punktach 1 i 2 i w tym zakresie oddala skargę, 2) odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 26 listopada 2024 r., sygn. akt II SA/Ol 583/24, po rozpoznaniu sprawy ze skargi B. M. (dalej: "skarżąca") na postanowienie Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "WINB", "organ odwoławczy") z dnia 28 czerwca 2024 r., nr P.7722.29.2024 18KK w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania, uchylił zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu pierwszej instancji (punkt 1); zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego (punkt 2) oraz przyznał pełnomocnikowi skarżącej wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach stanu faktycznego i prawnego sprawy. Skarżąca w piśmie z dnia 25 września 2023 r. zwróciła się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. (dalej: "PINB", "organ pierwszej instancji") o informację dotyczącą robót budowlanych związanych z termomodernizacją budynku nr [...] przy ul. [...] w [...], które negatywnie wpłynęły na stan techniczny jej lokalu mieszkalnego nr 2 w tym budynku. PINB po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, w tym po dokonaniu dwukrotnie czynności kontrolnych w dniach 24 października i 6 grudnia 2023 r., zawiadomieniem z dnia 12 grudnia 2023 r., wydanym na zasadzie art. 238 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267; obecnie Dz. U. z 2025 r. poz. 1691; dalej "K.p.a."), poinformował skarżącą o braku podstaw do stwierdzenia naruszenia przepisów prawa budowlanego. Wskazał także, że postępowania w sprawie rozpoczęcia i prowadzenia robót budowlanych z naruszeniem przepisów prawa budowlanego oraz w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego budynku wszczyna się z urzędu. Pismem z dnia 21 grudnia 2023 r. skarżąca wniosła o wszczęcie postępowania w sprawie, a PINB pismem z dnia 19 stycznia 2024 r. poinformował skarżącą, że podtrzymuje swoje stanowisko przedstawione w zawiadomieniu z dnia 12 grudnia 2023 r. PINB wyjaśnił także, że dokonał czynności, które nie uzasadniają wszczęcia postępowania administracyjnego z urzędu. Skarżąca, pismem z dnia 26 stycznia 2024 r., wniosła skargę do WINB na działania PINB w zakresie rozpoznania jej wniosku, a WINB uznał, że skarga jest w części zasadna, tj. w zakresie braku rozpatrzenia wniosku skarżącej z dnia 21 grudnia 2023 r. w trybie art. 61 a K.p.a. W konsekwencji PINB postanowieniem z dnia 19 marca 2024 r., znak: PINB/051/36/2023, wydanym na podstawie art. 61 a § 1 K.p.a. w związku z art. 53a ust. 1 i art. 72a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r. poz. 682; obecnie Dz. U. z 2025 r. poz. 418, ze zm.), odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie: 1) ustalenia przyczyn wystąpienia plam wilgoci na ścianie pokoju w lokalu mieszkalnym nr 2, należącym do skarżącej, zlokalizowanym w budynku mieszkalnym wielorodzinnym w [...] przy ul. [...]; 2) wykonania robót w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach; 3) nieodpowiedniego stanu technicznego budynku mieszkalnego w [...] przy ul. [...]. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca, a WINB postanowieniem z dnia 28 czerwca 2024 r. utrzymał je w mocy. Organ odwoławczy w całości podzielił argumentację organu pierwszej instancji, że nie jest możliwe prowadzenie postępowania w sprawie naruszeń prawa budowlanego na wniosek, postępowania te wszczynane są wyłącznie z urzędu (art. 53a, art. 72a Prawa budowlanego). Skarżąca nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, domagając się zmiany zaskarżonego postanowienia poprzez nakazanie WINB wszczęcia oraz merytorycznego prowadzenia postępowania administracyjnego; ewentualnie uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Ponadto wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Skargę poparła pełnomocnik wyznaczona z urzędu dla skarżącej, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i żądanie strony. Ponadto zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 53a Prawo budowlanego poprzez odmowę wszczęcia postępowania w sprawie. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w powołanym na wstępie wyroku z dnia 26 listopada 2024 r. uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ postanowienia organów nadzoru budowlanego naruszają prawo. Dokonując wykładni art. 53a ust. 1 Prawa budowlanego Sąd uznał, że niezależnie od unormowania zawartego w tym przepisie, podmioty uprawnione w myśl art. 28 K.p.a. zachowują prawo inicjowania postępowań w sprawach robót budowlanych prowadzonych z naruszeniem prawa. Przepis art. 53a ust. 1 i art. 72a Prawa budowlanego nie może stanowić samodzielnej podstawy do odmowy wszczęcia postępowania zainicjowanego wnioskiem uprawnionego podmiotu, jakim bez wątpienia jest w sprawie skarżąca. Ponadto Sąd uznał, że obowiązek wszczynania wyłącznie z urzędu postępowań określonych w art. 53a ust. 1 Prawa budowlanego nie będzie gwarantować w sposób wystarczający właściwego poziomu ochrony interesu prywatnego podmiotów narażonych na skutki nielegalnych robót budowlanych. W konsekwencji, zdaniem Sądu, organ nadzoru budowlanego orzekający w sprawie w pierwszej instancji nie był uprawniony do wydania postanowienia na podstawie 61 a K.p.a. w związku z art. 53a ust. 1 Prawa budowalnego, a WINB wadliwie utrzymał w mocy to postanowienie, z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 K.p.a. Wykazana niespójność działań organów obu instancji, wynikająca z błędnej wykładni materialnoprawnych przepisów art. 53a ust. 1 i art. 72a Prawa budowlanego skutkowała naruszeniem przepisów art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 61 a ust. 1 K.p.a., przez wadliwą odmowę wszczęcia postępowania, podczas gdy nie zachodziły przeszkody podmiotowe lub przedmiotowe do przeprowadzenia postępowania w sprawie legalności robót budowlanych określonych przez skarżącą. Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił skargę uchylając zarówno zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie PINB. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł WINB, reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, zaskarżając orzeczenie w całości. Pełnomocnik zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie prawa materialnego, tj. art. 53a ust. 1 i art. 72a Prawa budowlanego w związku z art. 61a K.p.a. przez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że przywołane normy umożliwiają inicjowania postępowań uregulowanych w rozdziale 5b ustawy - Prawo budowlane oraz postępowań o których mowa w art. 62 ust. 3, art. 66 ust. 1, art. 67 ust. 1, art. 68 oraz art. 71a ust. 4 Prawa budowlanego zarówno z urzędu jak i na wniosek podmiotów, które żądają czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W oparciu o wskazany zarzut kasacyjny pełnomocnik WINB wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych oraz zrzekł się rozpoznania sprawy na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik rozwinął argumentację mającą przemawiać za zasadnością zgłoszonego zarzutu kasacyjnego, odwołując się do orzecznictwa i literatury prawniczej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik skarżącej wniosła o jej oddalenie i przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Nie do odparcia okazał się bowiem postawiony w skardze kasacyjnej zasadniczy zarzut wydania zaskarżonego wyroku z naruszeniem art. 53a ust. 1 Prawa budowlanego w związku z art. 61 a K.p.a. Odnosząc się do twierdzeń skargi kasacyjnej, że brak jest podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego w ramach nadzoru budowlanego w sprawach prowadzenia robót budowlanych z naruszeniem ustawy, uregulowanych w rozdziale 5b ustawy - Prawo budowlane, na wniosek osoby powołującej się interes prawny, odwołać się przyjdzie do stanowiska i argumentacji zawartej w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 września 2025 r., sygn. akt II OPS 2/25. Naczelny Sąd Administracyjny w powyższej uchwale wyjaśnił, że "Z uwagi na treść art. 53a ust. 1 i art. 72a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418, z późn. zm.) nie jest dopuszczalne wszczęcie i prowadzenie postępowania administracyjnego na wniosek osoby, która żąda od organu nadzoru budowlanego podjęcia działań, powołując się na własny interes prawny. Postępowania w tych sprawach wszczyna się wyłącznie z urzędu". NSA w uzasadnieniu tej uchwały wskazał, że zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 61 § 1 K.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się z urzędu lub na wniosek strony. Jeśli z normy prawa materialnego nie wynika w sposób wyraźny forma wszczęcia postępowania, przyjmuje się, że w przypadkach, gdy przedmiotem postępowania ma być przyznanie uprawnienia, postępowanie oparte jest na zasadzie skargowości, czyli jest wszczynane na wniosek, a jeśli przedmiotem postępowania jest nałożenie obowiązku, postępowanie jest wszczynane w oparciu o zasadę oficjalności, czyli z urzędu. NSA zauważył, odwołując się do doktryny i orzecznictwa, że ustawy regulujące względnie całościowy obszar regulacji administracyjnoprawnej, mogą zawierać odrębności proceduralne od przepisów procedury administracyjnej. Stosowanie tego rodzaju przepisów proceduralnych odbywa się zgodnie z regułą lex specialis derogat legi generali, rozumianą w taki sposób, że w pierwszej kolejności stosuje się przepisy procesowe szczególne zawarte w ustawie kompleksowej, a dopiero w dalszej kolejności (w zakresie, w jakim nie ma odrębnego uregulowania) stosuje się ogólną regulację proceduralną zawartą w przepisach K.p.a. W niektórych sytuacjach prawo materialnie wyraźnie wskazuje, z czyjej inicjatywy może nastąpić wszczęcie postępowania w określonej sprawie. Zdaniem NSA w składzie powiększonym procesowy przepis art. 61 § 1 K.p.a. powinien więc być interpretowany w bezpośrednim powiązaniu z przepisami materialnoprawnymi normującymi w sposób szczególny inicjatywę uruchomienia postępowania administracyjnego. Jednym z takich przepisów jest art. 53a ust. 1 Prawa budowlanego, stosownie do którego postępowania uregulowane w Rozdziale 5b ("Postępowanie w sprawie rozpoczęcia i prowadzenia robót budowlanych z naruszeniem ustawy") wszczyna się z urzędu. Przepis ten został dodany do Prawa budowlanego na podstawie art. 1 pkt 42 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 471) i wszedł w życie z dniem 19 września 2020 r., obowiązywał zatem w chwili złożenia przez skarżącą żądania wszczęcia postępowania. Art. 53a ust. 1 Prawa budowlanego nie konkretyzuje więc tylko jednego ze sposobów wszczęcia postępowania, o którym mowa w art. 61 § 1 K.p.a. Gdyby przyjąć taką interpretację art. 53a ust. 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którą możliwe jest wszczęcie i prowadzenie postępowania administracyjnego również na wniosek podmiotu, który żąda od organu podjęcia działań powołując się na własny interes prawny, to dodanie przez ustawodawcę do tekstu ustawy tych przepisów byłoby nie tylko zbędne, ale wprost prowadziłoby do zanegowania zmiany stanu prawnego. Wystarczająca byłaby dotychczasowa regulacja procesowa z art. 61 § 1 K.p.a. zakładająca wszczęcie postępowania administracyjnego na żądanie strony lub z urzędu. NSA w omawianej uchwale podkreślił także, że użycie przez ustawodawcę sformułowania, że wszczęcie postępowania w sprawach, o których mowa w art. 53a ust. 1 Prawa budowlanego następuje z urzędu, oznacza, że wyłączone jest zainicjowanie postępowania na wniosek (na żądanie osoby powołującej się na własny interes prawny). Założeniem nowelizacji Prawa budowlanego było doprowadzenie do usunięcia dotychczasowych rozbieżności w odniesieniu do formy wszczęcia postępowania przez organ nadzoru budowlanego (na rozbieżności te zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku). Dodanie do tekstu Prawa budowlanego art. 53a ust. 1 miało ostatecznie rozwiać wątpliwości i przesądzić, że postępowania administracyjne w tych sprawach inicjowane są tylko na zasadzie oficjalności. Skierowany do organu nadzoru budowlanego wniosek (żądanie) wszczęcia postępowania nie stanowi "żądania wszczęcia postępowania", o którym mowa w art. 61 § 1 K.p.a. Wniosek o wszczęcie postępowania z urzędu nie jest zaś wnioskiem, który inicjowałby jakieś odrębne postępowanie, którego złożenie obligowałoby organ do wydania postanowienia o odmowie jego wszczęcia. Przepis art. 61a § 1 K.p.a. nie stwarza podstawy prawnej do wydania postanowienia odmownego z tej przyczyny, że wydając takie postanowienie organ byłby jedynym jego adresatem. Jeżeli jedyną formą zainicjowania danego rodzaju postępowania jest jego wszczęcie z urzędu, to żądanie wszczęcia takiego postępowania ze strony innego podmiotu, w tym osoby powołującej się na własny interes prawny, należy potraktować w kategorii źródła informacji, wymagającej weryfikacji przez właściwy organ co do zasadności przesłanek obligujących do prowadzenia tego postępowania. Chociaż skierowane do organu nadzoru budowlanego żądanie nie może zostać potraktowane jako prawnie skuteczna inicjatywa wszczęcia postępowania administracyjnego, to jednakże stanowi sygnalizację (wskazanie, impuls) do podjęcia wstępnych, przedprocesowych czynności zmierzających do ustalenia, czy doszło do naruszeń Prawa budowlanego w stopniu uzasadniającym wszczęcie postępowania z urzędu. Kierując się tymi względami NSA w omawianej uchwale z dnia 8 września 2025 r., sygn. akt II OPS 2/25 przyjął również, że "Organ nadzoru budowlanego, do którego wpłynął wniosek (żądanie) wszczęcia jednego z postępowań, o których mowa w art. 53a ust. 1 i art. 72a ustawy - Prawo budowlane obowiązany jest do poinformowania wnioskodawcy, w drodze pisma o charakterze informacyjnym, o podjętych działaniach i zajętym stanowisku". Odmowa wszczęcia postępowania na skutek zgłoszenia żądania nie oznacza pozbawienia żądającej wszczęcia postępowania ochrony prawnej. W powołanej uchwale NSA stwierdził, że w przypadku braku reakcji organu na skierowane do niego żądanie usunięcia stanu naruszeń prawa budowlanego jednostka nie jest pozbawiona możliwości obrony własnego interesu prawnego, tyle tylko, że realizacja tego uprawnienia następuje w ramach procedur określonych przez ustawodawcę. Brak reakcji organu nadzoru budowlanego może stanowić przedmiot skargi w trybie skargowo-wnioskowym określonym w Dziale VIII K.p.a. (art. 227 i n.), a jeśli skarga okaże się zasadna, jej rozpoznanie przez organ wyższego stopnia może spowodować, stosownie do art. 233 K.p.a., wszczęcie postępowania z urzędu przez właściwy organ nadzoru budowlanego. Możliwe jest także zwrócenie się do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, będącego centralnym organem administracji rządowej w sprawach nadzoru budowlanego (art. 88 ust. 1 Prawa budowlanego), o spowodowanie podjęcia działań przez właściwy organ nadzoru budowlanego. Jednostka może także wystąpić do prokuratora, któremu służy prawo zwrócenia się do właściwego organu administracji publicznej o wszczęcie postępowania w celu usunięcia stanu niezgodnego z prawem (art. 182 K.p.a.). Prokurator, w ramach uprawnienia przewidzianego w art. 69 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. o prokuraturze (Dz. U. z 2024 r. poz. 390, ze zm.), przed zgłoszeniem takiego żądania może zażądać m.in. nadesłania lub przedstawienia akt oraz dokumentów i pisemnych wyjaśnień w celu wyjaśnienia sprawy. Żądanie prokuratora wszczęcia postępowania jest bezwzględnie wiążące dla organu administracji, do którego zostało skierowane. Zwrócenie się do organu o wszczęcie postępowania w celu usunięcia stanu niezgodnego z prawem, aczkolwiek inspirowane działaniem prokuratora, powoduje wszczęcie i prowadzenie postępowania z urzędu. Istnieje wreszcie możliwość zwrócenia się do Rzecznika Praw Obywatelskich o podjęcie odpowiednich czynności, który po zbadaniu sprawy może zwrócić się do właściwego organu, na podstawie art. 14 pkt 6 ustawy z dnia 15 lipca 1987 r. o Rzeczniku Praw Obywatelskich (Dz. U. z 2024 r. poz. 1264), o wszczęcie postępowania administracyjnego, a zatem także w ramach nadzoru budowlanego i uczestniczyć w nim na prawach przysługujących prokuratorowi. Żądanie Rzecznika Praw Obywatelskich wszczęcia postępowania z urzędu jest także wiążące dla organu administracji. Oprócz trybu administracyjnego istnieje także możliwość uruchomienia postępowania przed sądem powszechnym. Ochrona interesu prawnego jednostki powołującej się własny interes prawny może być realizowana w innych formach poza postępowaniem administracyjnym jurysdykcyjnym. W niniejszej sprawie organ nadzoru budowlanego trafnie przyjął, że postępowanie może zostać wszczęte wyłącznie z urzędu. Zdecydował się jednak na wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania na wniosek (żądanie) skarżącej wobec zobowiązania do tego przez WINB w piśmie z dnia 22 lutego 2024 r. (będącym zawiadomieniem o sposobie załatwienia skargi), w którym uznał, że skarga skarżącej jest w części zasadna, tj. w zakresie braku rozpatrzenia wniosku skarżącej z dnia 21 grudnia 2023 r. w trybie art. 61 a K.p.a. Zgodnie z tym na co zwrócono już uwagę, art. 61a § 1 K.p.a. nie stwarza podstawy do wydania postanowienia odmownego w sprawach, w których postępowanie wszczyna się z urzędu. Podjęcie tego postanowienia przez organ nadzoru budowlanego było zatem zbędne, konieczne zaś było poinformowanie skarżącej, w drodze pisma, o podjętych działaniach i zajętym stanowisku, co zresztą PINB uczynił. Zdaniem NSA w składzie orzekającym wydanie postanowienia odmownego nie stanowi jednak takiego uchybienia procesowego, które mogło mieć wpływ i to istotny na wynik sprawy, a zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. tylko naruszenie przepisu postępowania w tej postaci stwarza podstawę do uwzględnienia skargi. Należało mieć na względzie, że organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji poinformował skarżącą o tym, że postępowanie w materii objętej wnioskiem (żądaniem) może zostać wszczęte wyłącznie z urzędu, nie znajdując podstaw do uruchomienia takiego postępowania. Po złożeniu przez skarżącą żądania prawidłowo zareagował na informację, sygnalizację zawartą w piśmie skarżącej. Z przedstawionych akt administracyjnych wynika, że organ ten przeprowadził postępowanie wyjaśniające, dokonał dwukrotnie czynności kontrolnych w dniach 24 października i 6 grudnia 2023 r. w zakresie legalności i prawidłowości wykonania robót budowlanych w budynku na działce wskazanej przez skarżącą oraz dokonał analizy dokumentacji przedłożonej przez zarządcę budynku. W wyniku tych czynności nie stwierdził naruszenia przepisów prawa budowlanego, o czym poinformował skarżącą w pismach z 12 grudnia 2023 r. i 19 stycznia 2024 r. oraz w uzasadnieniu postanowienia z dnia 19 marca 2024 r. Organ nadzoru budowlanego, powołany do strzeżenia porządku prawnego w budownictwie, nie pozostał więc bierny, bezczynny i podjął czynności mające na celu ustalenie, czy zachodzi potrzeba uruchomienia z urzędu postępowania w ramach nadzoru budowlanego. Podsumowując, Sąd pierwszej instancji w stanie faktycznym przyjętym za podstawę orzekania, powinien był skargę oddalić, tymczasem ją uwzględnił uchylając zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji. Dlatego należało zastosować art. 188 P.p.s.a. i uchylić zaskarżony wyrok w punktach 1 i 2 i na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalić skargę. Odnośnie kosztów postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zachodzi szczególny przypadek w rozumieniu art. 206 P.p.s.a., przede wszystkim związany z rozbieżnym orzecznictwem do czasu podjęcia przez Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów uchwały wyjaśniającej, stąd odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów tego postępowania w całości. Skargę kasacyjną rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 P.p.s.a., jako że organ, który ją wniósł zrzekł się rozprawy, a skarżąca w czternastodniowym terminie nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. W zakresie zawartego w odpowiedzi na skargę kasacyjną żądania przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu orzeknie Sąd pierwszej instancji.