II OSK 3354/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 1929/18 w sprawie ze skargi T. w K. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] czerwca 2018 r., znak: [...] w przedmiocie wpisu do rejestru zabytków postanawia: 1. umorzyć postępowanie kasacyjne; 2. zwrócić T. w K. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej.

Wyrokiem z dnia 14 marca 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 1929/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), oddalił skargę T. w K. (dalej jako skarżący) na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] czerwca 2018 r., znak: [...] w przedmiocie wpisu do rejestru zabytków. Skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika w dniu 5 lipca 2019 r. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów prawa materialnego wskazując przepisy prawa, których dotyczyły wspomniane naruszenia. Odpowiedź na skargę kasacyjną wniosło T. z siedzibą w S., domagając się jej oddalenia. Następnie w piśmie z 5 marca 2021 r. przedstawiło dokumenty świadczące o tym, że P. S.A. zrezygnowała z budowy odkrywki O. a zatem brak jest przeciwwskazań w zakresie interesu społecznego odnośnie do ochrony prawnej przedmiotowego cmentarzyska. W piśmie z dnia 30 kwietnia 2021 r. skarżący reprezentowany przez pełnomocnika cofnął wniesioną w niniejszej sprawie skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Przepis ten ma również odpowiednie zastosowanie do skarg kasacyjnych na mocy art. 193 P.p.s.a. Skarżący kasacyjnie może więc rozporządzać skargą kasacyjną po jej wniesieniu, ponieważ jego oświadczenie w tej kwestii jest, co do zasady, wiążące dla sądu. Natomiast odpowiednie stosowanie w postępowaniu kasacyjnym art. 60 P.p.s.a. oznacza, że należy odmówić uwzględnienia żądania skarżącego w sytuacji, gdy cofnięcie spowodowałoby uprawomocnienie się zaskarżonego orzeczenia wydanego w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotkniętym wadą nieważności, którą stosownie do art. 183 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod rozwagę z urzędu, niezależnie od granic skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że zachodzi jakakolwiek z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a., jak również, że cofnięcie zmierza do obejścia prawa. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że cofnięcie skargi kasacyjnej jest dopuszczalne. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O zwrocie wpisu uiszczonego od skargi kasacyjnej NSA orzekł w pkt 2 sentencji na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.