II OSK 3259/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie sędzia NSA Robert Sawuła sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 maja 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 339/20 w sprawie ze skargi Gminy C. na postanowienie Ministra Klimatu z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 20 maja 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 339/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Gminy C. na postanowienie Ministra Klimatu z [...] grudnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wolnostojącego oraz infrastruktury technicznej na działce nr [...] obręb [...], miasto C., gmina C., oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Gmina C., zarzucając mu: 1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia w toku postępowania przez organ pierwszej instancji, Ministra Środowiska/Ministra Klimatu, wydający postanowienie z [...] października 2019 r., znak: [...], odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolno stojącego oraz infrastruktury technicznej na działce [...] obręb [...] miasto C., gmina C., następujących przepisów: a) art. 124 ust. 1 k.p.a. poprzez niewskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, niewykazanie, w jaki sposób lokalizacja inwestycji pozostaje w sprzeczności z unormowaniami na obszarze chronionym, w sytuacji gdy z materiału dowodowego wynika, że postanowienie Ministra Środowiska z [...] października 2019 r., znak: [...], nie zawiera podstawy prawnej, z której wynikałoby, że działka nr [...], obręb miasto C., gmina C., na której planowana jest inwestycja, jest obszarem chronionym, jest obszarem strategicznym dla rozwoju Państwa i w końcu, że w obszarze tym istnieje zakaz zabudowy budynkiem jednorodzinnym, b) art. 124 ust. 2 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia prawnego oraz faktycznego, umożlwiającego stronie zrozumienie przedmiotowego uzgodnienia, w sytuacji gdy z materiału dowodowego wynika, że uzasadnienie postanowienia Ministra Środowiska z [...] października 2019 r., znak: [...], jest lakoniczne i nie odwołuje się do konkretnych dokumentów, c) art. 106 ust. 4 w zw. z art. 7 i 10 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie istoty sprawy, a przede wszystkim niezbadanie, w jaki sposób inwestycja będąca przedmiotem decyzji o warunkach zabudowy uniemożliwi eksploatację złoża węgla brunatnego oraz niezbadanie, czy w ogóle eksploatacja złoża węgla brunatnego na obszarze objętym wnioskiem kiedykolwiek będzie prowadzana, 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieuzasadnienie swojego rozstrzygnięcia w sposób umożliwiający stronie zrozumienie motywów sądu. W ocenie skarżącej kasacyjnie, Wojewódzki Sąd Administracyjny uzasadnił wyrok lakonicznie, ograniczając się wyłącznie do powtórzenia stanowiska Ministra Klimatu zawartego w odpowiedzi na skargę, nie wskazując na podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia; 3) naruszenie przepisów prawa materialnego: a) poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 60 w zw. z art. 53 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r., poz. 1945) poprzez nieuzasadnioną odmowę uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy inwestycji polegającej na budowie domku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego oraz infrastruktury technicznej na działce nr [...], obręb miasta C., gmina C., z uwagi na brak przepisu zakazującego zabudowy terenu objętego decyzją, na którym występują złoża kopalin, b) poprzez błędną interpretację art. 95 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. z 2017 r., poz. 2125), który to przepis wprowadza jedynie wymóg zamieszczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego udokumentowanych złóż kopalin, nie wprowadza zaś zakazu zabudowania terenów, na których występują złoża kopalin, c) poprzez błędną interpretację, że zabudowanie budynkiem mieszkalnym terenu objętego projektem decyzji o warunkach zabudowy trwale uniemożliwi przyszłą eksploatację złoża węgla brunatnego "[...]"[...], co naruszy zasadę ochrony złóż kopalin, w sytuacji gdy przepisy prawa regulują prawo do wywłaszczenia lub inny sposób zabezpieczenia, d) niezastosowanie art. 164 ust. 1 Konstytucji oraz art. 4 i 11 Europejskiej Karty Samorządu Terytorialnego sporządzonej w Strasburgu w dniu 15 października 1955r. (Dz.U. z 1944 r. Nr 124, poz. 607) oraz art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co pozbawiło skarżącą kasacyjnie władztwa oraz swobody w kształtowaniu własnej polityki przestrzennej, spowodowało naruszenie swobody w gospodarowaniu mieniem gminy w okolicznościach, w których Państwo, poza potencjalnym planem, nie podjęło żadnych czynności, z których wynikałoby, że jest zainteresowane wydobywaniem węgla na tym obszarze, e) niezastosowanie art. 64 Konstytucji poprzez naruszenie prawa własności należnego inwestorowi, f) poprzez błędną interpretację przepisu art. 95 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. z 2017 r., poz. 2125) poprzez uznanie, że artykuł ten stanowi podstawę prawną odmowy pozytywnego uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy działki nr [...], obręb miasto C., gmina C., w sytuacji gdy na obszarze tym brak jest dokumentów wskazujących na gotowość Państwa do wydobycia owych złóż, brak jest aktualnej dokumentacji geologicznej, brak projektu zagospodarowania złoża, brak raportu o oddziaływaniu na środowisko dla przedsięwzięcia eksploatacja odkrywkowa złoża węgla brunatnego, a następnie brak koncesji na wydobycie tego złoża, co jednoznacznie wskazuje, że organ pierwszej instancji planuje chronić potencjalne plany Państwa w zakresie wydobycia złoża, kosztem interesu skarżącej kasacyjnie i interesów obywateli. Na podstawie ww. zarzutów, skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, uchylenie postanowienia Ministra Klimatu z [...] grudnia 2019 r. w całości i zmianę postanowienia Ministra Środowiska z [...] października 2019 r. poprzez wydanie pozytywnego uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy inwestycji polegającej na budowie domku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego oraz infrastruktury technicznej na działce nr [...], obręb miasta C., gmina C., przesłanej przez Burmistrza C. [...] września 2019 r. Ewentualnie, skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, uchylenie w całości postanowień organów pierwszej i drugiej instancji: postanowienia Ministra Klimatu z [...] grudnia 2019 r. oraz postanowienia Ministra Środowiska z [...] października 2019 r. i przekazanie do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania zgodnie z obowiązującymi przepisami. W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie podniesionych zarzutów. Pismem z [...] grudnia 2020 r., stanowiącym odpowiedź na skargę kasacyjną, Minister Klimatu i Środowiska wniósł o jej oddalenie. W piśmie z [...] kwietnia 2021 r. Gmina C. uzupełniła argumentację skargi kasacyjnej oraz zawarte w niej żądania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna, powielająca w większości zarzuty podniesione już przed sądem wojewódzkim, nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że strona wnosząca ten środek odwoławczy, zarzucając naruszenie konkretnych przepisów prawa w określonej formie, sama wyznacza obszar kontroli kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny bierze zaś pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a która nie zachodzi w tej sprawie. Na wstępie należy przypomnieć, że na podstawie przywołanego art. 183 § 1 p.p.s.a. strona może przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych, jednak nie uprawnia jej to do późniejszego, po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, rozszerzenia podstaw kasacyjnych, czy też ich późniejszego powoływania, określenia czy precyzowania. Po upływie tego terminu można ewentualnie uzupełniać argumentację zawartą w uzasadnieniu tej skargi kasacyjnej, a więc w ramach już podniesionych zarzutów (podstaw kasacyjnych) w złożonej w ustawowym terminie skargi kasacyjnej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 1040/15, LEX nr 2290837). Wobec powyższego, przedstawione przez skarżącą kasacyjnie w piśmie z [...] kwietnia 2021 r. nowe zarzuty, jako podniesione po terminie do wniesienia skargi kasacyjnej, należało uznać za niedopuszczalne. Jak słusznie stwierdził sąd wojewódzki, istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy organy zasadnie odmówiły uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy przedmiotowej działki z uwagi na konieczność zapewnienia ochrony występującym pod nią złożom węgla brunatnego. Na tak postawione pytanie należy odpowiedzieć twierdząco. W odniesieniu do zarzutów naruszenia przepisów postępowania wskazać należy, co następuje. Przede wszystkim, w zakresie zarzutu naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. podkreślić należy, że jest on nieuzasadniony. Sąd pierwszej instancji nie stosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., tylko art. 151 p.p.s.a., zatem ten ostatni przepis powinien zostać powiązany z odpowiednimi przepisami, które w ocenie strony zostały naruszone. Ewentualnie, należałoby zarzucić sądowi wojewódzkiemu naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w powiązaniu z odpowiednimi przepisami, poprzez jego niezastosowanie. W konsekwencji nietrafny jest też zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji, jednocześnie, art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., jako wzajemnie wykluczających się podstaw prawnych, ponieważ pierwszy z tych przepisów sąd stosuje oddalając skargę, drugi – uwzględniając ją. Powiązane z ww. przepisami zarzuty naruszenia art. 7, 10, 106 § 4 i art. 124 § 1 i 2 (błędnie w skardze kasacyjnej określane jako "art. 106 ust. 4" i "art. 124 ust. 1", "art. 124 ust. 2" k.p.a.) również nie mogły zostać uznane za uzasadnione. Zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organy administracji stoją na straży praworządności (art. 6 k.p.a.) i podejmują kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom (art. 28 k.p.a.) czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (art. 10 § 1 k.p.a.). W postępowaniu, w którym przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ, organ obowiązany do zajęcia stanowiska może w razie potrzeby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające (art. 106 § 4 k.p.a.). Przypomnieć przy tym należy, że obowiązki organu współdziałającego w zakresie postępowania wyjaśniającego i obowiązki organu prowadzącego postępowanie administracyjne, zmierzające do wydania merytorycznej decyzji, kończącej to postępowanie, nie są tożsame. To na organie prowadzącym postępowanie główne spoczywa obowiązek poczynienia ustaleń faktycznych w zakresie niezbędnym do zastosowania określonego przepisu materialnoprawnego i tym samym merytorycznego załatwienia sprawy. Niewątpliwie organ współdziałający – choć nie wydaje decyzji rozstrzygającej istotę sprawy – powinien zbadać sprawę pod określonym kątem. Nie znaczy to jednak, że zobligowany jest do ustalenia okoliczności uzasadniających merytoryczne rozstrzygnięcie w takim zakresie, jak ma to uczynić organ załatwiający sprawę (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2016 r., sygn. akt II GSK 847/15, LEX nr 2207426). Z kolei, jeśli sprawa rozstrzygana jest w formie postanowienia, powinno ono zawierać, wskazane w art. 124 § 1 k.p.a. elementy, a jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie – powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne (art. 124 § 2 k.p.a.). W niniejszej sprawie organy wnikliwie i dokładnie ustaliły stan faktyczny, w zakresie koniecznym dla wydania postanowienia w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Stanowisko organów zostało przedstawione w wydanych przez nie rozstrzygnięciach, zwłaszcza w obszernym uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Rozstrzygnięcia te zawierają konstytutywne składniki postanowienia, wskazane w art. 124 k.p.a., a więc w sprawie nie budzi wątpliwości, że zarówno organ pierwszej, jak i drugiej instancji, wydał akt, który jest postanowieniem w rozumieniu przepisów k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OSK 2665/17, LEX nr 2481245). W sprawie nie doszło więc do naruszenia zasad ogólnych oraz przepisów postępowania administracyjnego, wskazanych w skardze kasacyjnej. Natomiast na podstawie art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Naruszenie tego przepisu jest więc możliwe wtedy, gdy uzasadnienie nie zawiera wszystkich elementów w nim wymienionych, przy czym skarżący musi wskazać, jakich konkretnie elementów w nim brakuje oraz wykazać ich wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie uzasadnienie wyroku sądu pierwszej instancji zawiera wszystkie wymagane art. 141 § 4 p.p.s.a. elementy. Pisemne motywy zaskarżonego wyroku zawierają również wyczerpujące wyjaśnienie przyczyn oddalenia skargi, a więc zastosowania art. 151 p.p.s.a. W odniesieniu do zarzutów naruszenia prawa materialnego, wskazać należy, co następuje. Na podstawie art. 95 ust. 1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze, udokumentowane złoża kopalin oraz udokumentowane wody podziemne, w granicach projektowanych stref ochronnych ujęć oraz obszarów ochronnych zbiorników wód podziemnych, a także udokumentowane kompleksy podziemnego składowania dwutlenku węgla, w celu ich ochrony ujawnia się w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego oraz planach zagospodarowania przestrzennego województwa. Powyższy przepis, w połączeniu z wyrażoną w art. 125 ustawy Prawo ochrony środowiska zasadą ochrony złóż kopalin, wskazuje zatem, że zagospodarowanie terenów położonych na obszarze złoża powinno uwzględniać zarówno jego ochronę, jak również możliwość jego eksploatacji w przyszłości. Stąd, zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 5 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzję o warunkach zabudowy, w odniesieniu do udokumentowanych złóż kopalin i wód podziemnych, wydaje się po uzgodnieniu z właściwym organem administracji geologicznej. W niniejszej sprawie planowana inwestycja znajduje się terenie udokumentowanego złoża węgla brunatnego, co zostało potwierdzone w planie miejscowym dla Województwa [...]. Rejon ww. złoża został uznany za mający strategiczne znaczenie dla gospodarki energetycznej kraju. Minister, odmawiając uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, oparł swoje stanowisko na szeregu dokumentów, zarówno o znaczeniu krajowym (Koncepcja Przestrzennego Zagospodarowania Kraju 2030"), jak i szczegółowo odnoszących się do ww. złoża (karta informacyjna złoża). Jak zatem wskazał sąd wojewódzki, Minister zasadnie uznał, że realizacja inwestycji może w przyszłości trwale uniemożliwić wydobycie węgla brunatnego metodą odkrywkową, co uniemożliwiłoby realizację zasady ochrony kopalin. Słusznie też sąd podkreślił, że skarżąca kasacyjnie obowiązek ochrony złóż kopalin realizuje przez właściwe wykonywanie władztwa planistycznego i bez wpływu na to jest fakt, że na terenie planowanej inwestycji nie zostały wprowadzone ograniczenia w zabudowie. Powyższe oznacza, że niezasadne były zarzuty naruszenia art. 60 w zw. z art. 53 ust. 4 u.p.z.p. i art. 95 ustawy Prawo geologiczne i górnicze. Należy zgodzić się z sądem wojewódzkim, że ostatni z przytoczonych przepisów jest przejawem realizacji zasady ochrony kopalin, ponieważ wprost upoważnia organy geologiczne do przeprowadzenia stosownego postępowania sprawdzającego czy projektowana inwestycja – z uwagi na udokumentowane złoże kopalin – nie będzie stwarzała przeszkód na przyszłość w jego eksploatacji. Nie można więc uznać za rozsądne argumenty skarżącej kasacyjnie, która sugeruje, że ewentualne wydobycie w przyszłości węgla brunatnego z obszaru inwestycji będzie możliwe nawet po jej wykonaniu, z uwagi np. na przepisy dotyczące wywłaszczenia. Dopuszczenie zabudowy mieszkaniowej na udokumentowanym złożu kopalin, w kontekście zasady ochrony kopalin z art. 125 ustawy Prawo ochrony środowiska, byłoby po prostu z tym przepisem sprzeczne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1661/09, LEX nr 582853). Odmowa uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, w stanie faktycznym jak w niniejszej sprawie, daje więc gwarancję, że gospodarka złożem będzie prowadzona racjonalnie i kompleksowo, zwłaszcza że jego wydobycie (nawet tylko potencjalne), a przede wszystkim czerpanie z tego korzyści ekonomicznych, leży w interesie publicznym w kontekście całego kraju, a nie tylko gminy. Podobnie, niezasadne były zarzuty naruszenia art. 164 ust. 1 Konstytucji RP i art. 4 i 11 Europejskiej Karty Samorządu Terytorialnego. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 3 u.p.z.p. gmina dysponuje zespołem uprawnień – władztwem planistycznym, a więc posiada samodzielność w zakresie władczego przeznaczania i określania warunków zagospodarowania terenów. Władztwo to nie jest jednak nieograniczone, ponieważ jako jednostka samorządu terytorialnego gmina wykonuje zadania publiczne, zatem musi działać na podstawie i w granicach prawa powszechnie obowiązującego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2018 r., sygn. akt II OSK 1780/16, LEX nr 2521485 i z dnia 10 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 1591/17, LEX nr 2682149). Wobec tego, należy zgodzić się z sądem wojewódzkim, że chociaż gmina jest podstawową jednostką samorządu terytorialnego, a jej pozycja ustrojowa nie pozwala uznać jej za jednostkę hierarchicznie podporządkowaną administracji rządowej, czy innym jednostkom samorządu terytorialnego, to przy aktach planistycznych występuje zależność przedmiotowa, z uwzględnieniem priorytetu aktów o szerszym zasięgu terytorialnym. Istota planowania przestrzennego wyraża się w szczególności w tym, że gmina ma obowiązek, w granicach zakreślonych przez ustawodawcę, wziąć pod uwagę rozwój całego swojego obszaru, w powiązaniu z rozwojem większej jednostki, jaką jest dane województwo oraz cały kraj. Jak wskazano wcześniej, złoża kopalin podlegają ochronie (i zasada ta nie jest obwarowana dodatkowymi warunkami). Nie można więc przyjąć, jak podkreśla skarżąca kasacyjnie, że w sprawie Gmina została pozbawiona władztwa i swobody w kształtowaniu własnej polityki przestrzennej, skoro obowiązek ochrony złóż został wyrażony w ustawie, której przepisów jest ona zobowiązana przestrzegać. Rację miał też sąd wojewódzki, podkreślając, w kontekście zarzutu naruszenia art. 64 Konstytucji RP, że prawo własności nie ma charakteru absolutnego, a wykonywanie tego prawa odbywa się, jak wskazuje to art. 140 k.c., w granicach określonych m.in. przez ustawy. Ustawami takimi są np. Prawo geologiczne i górnicze, Prawo ochrony środowiska oraz u.p.z.p. Ponadto, wykładnia i zastosowanie tych przepisów w niniejszej sprawie przez ministra uwzględnia takie dobra, jak bezpieczeństwo energetyczne kraju oraz ochrona złóż kopalin, czyli wartości chronione w Konstytucji RP w ramach m.in. zasady dobra wspólnego (art. 1 Konstytucji RP) oraz zrównoważonego rozwoju (art. 5 Konstytucji RP). Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny – na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) – orzekł jak w wyroku. Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a.