II OSK 3219/17

Dnia 23 stycznia 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Stowarzyszenia [...] z siedzibą w I. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 7 września 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 613/17 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z 7 września 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 613/17, powołując się na art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., odrzucił skargę Stowarzyszenia [...] z siedzibą w I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z [...] marca 2017 r. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Sąd pierwszej instancji uznał, że skarżące stowarzyszenie nie było legitymowane do wniesienia skargi ani na podstawie art. 50 § 1 p.p.s.a., ani na podstawie art. 44 § 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, gdyż w pierwszym przypadku dlatego, że nie brało udziału w postępowaniu administracyjnym, w którym wydano zaskarżoną decyzję, a w drugim przypadku dlatego, że nie jest organizacją ekologiczną. Wyjaśniając bliżej drugą ze wskazanych okoliczności Sąd pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 10 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko organizacją ekologiczną jest organizacja społeczna, której statutowym celem jest ochrona środowiska i zacytował postanowienia regulaminu skarżącego stowarzyszenia, stwierdzając, że nie pozwalają one uznać tego stowarzyszenia za organizację ekologiczną, mającą na celu ochronę środowiska, gdyż taki cel nie został wyartykułowany w żadnym punkcie regulaminu określającym cele stowarzyszenia. W ocenie Sądu pierwszej instancji, analiza treści regulaminu skarżącego stowarzyszenia wskazuje, że jego celem jest przede wszystkim ochrona prawa własności prywatnej. W skardze kasacyjnej skarżące stowarzyszenie zarzuciło naruszenie art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c. polegające na zaniechaniu przeprowadzenia dowodu z całego regulaminu skarżącego stowarzyszenia i poprzestaniu na analizie jedynie jego części, co miało doprowadzić do bezzasadnego przyjęcia, że skarżące stowarzyszenie nie jest organizacją ekologiczną w rozumieniu art. 44 § 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Uzasadniając skargę kasacyjną wywiedziono, że regulamin skarżącego stowarzyszenia "w pkt 6 (...) określa cele stowarzyszenia w 17 punktach", zaś Sąd pierwszej instancji "dostrzegł (...) w tym regulaminie jedynie 12 punktów i przez tak ograniczony katalog celów stowarzyszenia stanął na całkowicie błędnym stanowisku, że celem działania Skarżącego nie jest działalność ekologiczna". Zdaniem skarżącego stowarzyszenia o "celach ekologicznych" mowa jest w punktach od 13 do 17 regulaminu. We wnioskach skargi kasacyjnej zażądano uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw. Statutowe cele skarżącego stowarzyszenia, które jest stowarzyszeniem zwykłym, zostały przez Sąd pierwszej instancji ustalone na podstawie regulaminu, który został przez skarżące stowarzyszenie dołączony do skargi. W regulaminie tym nie ma postanowień, na które powołano się w skardze kasacyjnej (punktów od 13 do 17). Do skargi kasacyjnej nie dołączono też innej wersji regulaminu, w której byłyby postanowienia, na które powołano się w skardze kasacyjnej. Innej wersji regulaminu niż dołączona do skargi nie ma także w aktach sądowych. Zauważyć też należy, że w regulaminie skarżącego stowarzyszenia jego cele zostały określone w dwunastu podpunktach, zawartych w punkcie szóstym, poświęconym celom stowarzyszenia. Po tych postanowieniach regulamin zawiera jeszcze dalsze postanowienia o ciągłej numeracji i dopiero na następnej karcie został podpisany. Na tej podstawie można wykluczyć pomyłkę, polegającą na pominięciu jednej ze stron regulaminu. Istotne jest też to, że do skargi kasacyjnej, w której zawarto twierdzenie o tym, że regulamin zawiera jakoby więcej postanowień niż przyjął to Sąd pierwszej instancji, regulaminu zawierającego te postanowienia nie dołączono. W tych okolicznościach zarzut naruszenia art. 106 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst ustawy - Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) jest niezasadny. Mając powyższe na uwadze NSA, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.