II OSK 3041/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Mazur po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.M. – F., A.F., L.F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lipca 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 1163/14 o odrzuceniu skargi J.M. – F., A.F., L.F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 11 lipca 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 1163/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J.M. – F., A.F., L.F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Sąd I instancji wskazał, iż skarżący wnieśli skargę na decyzję wydaną w przedmiocie warunków zabudowy. Zgodnie zaś z § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2006, nr 45, poz. 322) wpis w tego typu sprawach wynosi 500 złotych. Sąd I instancji zaznaczył, iż z informacji Oddziału Finansowo – Budżetowego Sądu z dnia 9 lipca 2014 r., wynika, że skarżący uiścili należny wpis w łącznej kwocie 300 złotych (200 złotych przy wnoszeniu skargi i 100 złotych tytułem uzupełnienia wpisu). W związku z powyższym Sąd I instancji odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej również jako "p.p.s.a."), bowiem skarżący nie uzupełnili wpisu od skargi o kwotę 300 zł w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania do uzupełnienia wpisu od skargi. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożyli J.M.-F., A.F., L.F. reprezentowani przez adwokata. Postanowienie zaskarżono w całości zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania – art. 58 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a. wniesiono o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym, wskazując, iż jest ona oparta wyłącznie na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 1-2 i § 4 p.p.s.a. wniesiono o przywrócenie skarżącym terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Jednocześnie wniesiono o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego z urzędu, jako że koszty te nie zostały zapłacone w całości jak i w części. Do skargi kasacyjnej dołączono potwierdzenie uiszczenia opłaty sądowej uzupełniającej w wysokości brakujących 200 złotych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż zarządzenie o wezwaniu do solidarnego uzupełnienia wpisu sądowego zostało tak sformułowane, że skarżący nie zrozumieli, iż cały wpis sądowy w przedmiocie niniejszej sprawy wynosi 500 złotych oraz, że uiszczona przez skarżących opłata przy składaniu skargi została zaliczona na poczet ww. sumy i w związku z tym należy dopłacić kwotę w wysokości 300 złotych. Skarżący zrozumieli, iż cały wpis wynosi 300 złotych i stąd wpłata 100 złotych spowoduje jego uzupełnienie w całości oraz, że wystarczająca jest jedna wpłata w imieniu wszystkich trzech skarżących. Podniesiono, iż skarżący o powyższych swoich interpretacjach poinformowali Sąd w piśmie z dnia 24 czerwca 2014 r. Jednakże Sąd I instancji nie wyprowadził ich z błędu i orzekł o odrzuceniu skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zarzuty w niej podniesione są całkowicie bezpodstawne. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje on sprawę w granicach tej skargi biorąc z urzędu jedynie pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze zarzutów, sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej. Przepis art. 220 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W związku z tym co do zasady przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Zaś w sytuacji nieuiszczenia wpisu obowiązkiem sądu - zgodnie z treścią § 3 art. 220 p.p.s.a. - jest jej odrzucenie. W niniejszej sprawie wpis sądowy od wniesionej skargi wynosił 500 zł. - zgodnie z treścią § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z akt sprawy wynika, że strona skarżąca bez wezwania uiściła wpis jedynie w wysokości 200 zł. W związku z tym zarządzeniem z dnia 3 czerwca 2014 r. Przewodniczący Wydziału wezwał ją do "(...) solidarnego uzupełnienia wpisu sądowego od skargi (...) w kwocie 300 złotych stosownie do § 2 ust. pkt rozporządzenia Rady Ministrów (...)". Zgodzić się należy, z argumentacją skargi kasacyjnej, iż treść zarządzenia z dnia 3 czerwca 2014 r. została sformułowana w sposób budzący wątpliwości. Z brzmienia tego wezwania nie wynika w sposób jednoznaczny i oczywisty, czy skarżący zostali wezwani do uiszczenia brakującej kwoty 300 zł tytułem uzupełnienia wpisu od skargi, czy też do opłacenia wpisu od skargi w ogóle. Istnienie powyższych wątpliwości potwierdza, dowód uiszczenia opłaty od skargi oraz pismo skarżących z dnia 24 czerwca 2014 r. z dnia 6 czerwca 2013 r. W piśmie tym skarżący informowali, że na wezwanie Sądu przedstawiają dokumenty potwierdzające uiszczenie wpisu w łącznej sumie 300 złotych. O niejasnym sformułowaniu zarządzenia z dnia 3 czerwca 2014 r. świadczy dodatkowo brak wskazania w nim w jakiej wysokości został ustalony wpis od skargi. Nadto stwierdzić należy brak właściwego wskazania w zarządzeniu podstawy prawnej wysokości wpisu, bowiem wskazano jedynie § 2 ww. rozporządzenia, bez wskazania jego jednostek redakcyjnych. Wobec powyższego zgodzić się należy, z argumentacją skargi kasacyjnej, iż treść wezwania została sformułowana w sposób budzący wątpliwości. Bowiem nie budzi też wątpliwości, że zawarte w zarządzeniu wezwanie musi być wyraźne, jasne i jednoznacznie sformułowane. Treść zarządzenia powinna być tak doprecyzowana, aby strona nie miała najmniejszych wątpliwości co do zakresu wezwania. Takiego wymogu nie spełnia jednak zarządzenie skierowane do strony. Natomiast zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie bowiem Sąd I instancji nie stosował wskazanych w niej przepisów postępowania w szczególności art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (błędnie określony w skardze kasacyjnej jako art. 58 § 1 pkt 3 k.p.a.), jednakże z uwagi na treść uzasadnienia skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż błąd ten ma charakter oczywistej omyłki pisarskiej. Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowi art. 220 § 3 p.p.s.a. Jednakże w treści uzasadnienia skargi kasacyjnej pełnomocnik strony skarżącej w żaden sposób nie kierował swojej argumentacji pod kątem naruszenia normy wynikającej z art. 220 § 3 p.p.s.a. Należy wskazać w tym miejscu, iż przedmiotem rozstrzygnięcia niniejszej sprawy było jedynie postanowienie o odrzuceniu skargi, natomiast instytucja przywrócenia terminu jest odrębna od odrzucenia skargi, inne są też przesłanki jej zastosowania, więc wniosek zawarty w skardze kasacyjnej nie mógł być przedmiotem badania w niniejszym postępowaniu. Reasumując należy jeszcze raz podkreślić, że skierowanie zarzutów skargi kasacyjnej i jej argumentacji dyspozycję wynikającą z przepisu art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. było błędne, bowiem Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu w ogóle takich kwestii nie rozważał i nie były one podstawą wydanego postanowienia o odrzuceniu skargi. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 182 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji. Nie orzeczono natomiast o zwrocie kosztów postępowania, gdyż niniejsze orzeczenie nie jest orzeczeniem, o którym nowa w art. 209 p.p.s.a.