II OSK 3026/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz /spr./ Sędziowie: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędzia WSA del. Czesława Nowak-Kolczyńska Protokolant: asystent sędziego Justyna Rosińska po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej B.J., M.J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 września 2012 r. sygn. akt II SA/Po 479/12 w sprawie ze skargi B.J., M.J. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 19 września 2012 r., sygn. akt II SA/Po 479/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę B.J. i M.J. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Decyzją z dnia [...] września 2011 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2010 r. Nr 243 poz. 1623 ze zm.), nakazał M.J. i B.J. rozbiórkę wybudowanej w warunkach samowoli budowlanej wiaty o powierzchni zabudowy 27,73 m² - obiektu budowlanego usytuowanego na działce gruntu oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostę Konińskiego numerem [...], w miejscowości B., gmina K. W uzasadnieniu wskazano, że w wyniku przeprowadzonych na nieruchomości oględzin w dniach 3 grudnia 2010 r. i 13 stycznia 2011 r. ustalono, iż wiata o konstrukcji drewnianej, dachu dwuspadowym wykonanym z desek, pokrytym powłoką bitumiczną jest tzw. samowolą budowlaną. Konstrukcja dachu oparta została na czterech drewnianych słupach o przekroju kwadratowym 14 cm x 14 cm, w rozstawie w osiach słupów: 3,49 m w kierunku wschodnio-zachodnim oraz 7,50 m w kierunku północno-południowym. Słupy posadowiono na bloczkach betonowych, przytwierdzonych do tychże kształtownikami metalowymi. Teren ograniczony odcinkami prostych, równoległych parami w jednakowych kierunkach, stycznych do zewnętrznego lica czterech słupów, stanowi powierzchnię zabudowy wiaty i wynosi 27,73 m². W ocenie organu na budowę przedmiotowej wiaty wymagane było pozwolenie na budowę, które nie zostało uzyskane. Wprawdzie M.J. oświadczył, że wiata została wybudowana w latach 2003-2004 przez niego i jego rodziców, a fakt ten został zgłoszony w Starostwie. Jednakże okoliczność dotycząca zgłoszenia budowy tej wiaty nie znalazła potwierdzenia w dokumentacji Starosty. Również M.J. nie okazał żadnego dowodu na potwierdzenie powyższego. Na podstawie zgromadzonej dokumentacji organ uznał, że na budowę przedmiotowej wiaty wymagane było pozwolenie na budowę. Jego brak spowodował wydanie postanowienia z dnia [...] marca 2011 r., w którym zobowiązano inwestorów m. in. do przedłożenia wymaganych dokumentów celem legalizacji obiektu. Postanowienie to nie zostało wykonane, zatem na mocy art. 48 ust. 1 i 4 ustawy Prawo budowlane wydano decyzję nakazującą rozbiórkę przedmiotowej wiaty. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli M.J. i B.J., żądając jej uchylenia oraz uchylenia postanowienia z dnia [...] marca 2011 r. Po rozpatrzeniu odwołania, Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołał się na ustalenia organu pierwszej instancji w kwestii lokalizacji i opisu oraz daty budowy obiektu budowlanego, będącego przedmiotem postępowania. Podzielono opinię co do ustalonej powierzchni przedmiotowej wiaty oraz obowiązku uzyskania pozwolenia na jej budowę. Podano, że wiata stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, a zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 tej ustawy pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wiat o powierzchni do 25 m². Dalej organ wskazał, że odwołujący przy obliczeniach powierzchni wiaty nie uwzględnili powierzchni pod podciągami, przyjmując wymiary wyznaczone według wewnętrznych wierzchołków słupów. Tymczasem w prawidłowych obliczeniach, dokonanych przez organ pierwszej instancji, powierzchnia zabudowy stanowi sumę konstrukcji słupów (4 x (0,14 x 0,14) = 0,08 m²) i powierzchni użytkowej, która wynosi 27,65 m². Powierzchnia zabudowy stanowi iloczyn wymiarów wyznaczonych po zewnętrznym obrysie słupów, tj. 7,64 m x 3,63 m = 27,73 m². W ocenie organu z dokumentacji dot. nieruchomości wynika, że inwestorami budowy obiektów na działce nr [...] byli: J.J., B.J. oraz M.J. B.J. i M.J. na wezwanie organu oświadczyli, że jako współwłaściciele nieruchomości sprawują wspólnie zarząd majątkiem masy spadkowej po zmarłym J.J. Zdaniem organu odwoławczego odwołujący nie podważyli okresu, którego miałoby dotyczyć przyjęte przez organ pierwszej instancji sprawdzanie w zakresie wydanych przez Starostwo pozwoleń bądź przyjętych zgłoszeń, a w samym postępowaniu mieli zapewniony czynny udział oraz prawo składania oświadczeń. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy podniósł, że na przedmiotową wiatę wymagane było pozwolenie na budowę, którego inwestorzy nie uzyskali. Zatem wobec nie wywiązania się z obowiązku przedłożenia określonych dokumentów, nałożonych postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r., zasadnie organ pierwszej instancji nakazał rozbiórkę obiektu na podstawie art. 48 ustawy Prawo budowlane. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wnieśli M.J. i B.J. zarzucając jej naruszenie szeregu przepisów, tj. art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane oraz art. 6, art. art. 7, art. 8 i art. 10 § 1 K.p.a. oraz art. 35 § 3 i art. 61 § 3 K.p.a. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 61 § 3 K.p.a. organ odwoławczy wyjaśnił, że organ pierwszej instancji działał w tym przypadku z urzędu, zatem wskazany przepis nie miał zastosowania. Na rozprawie sądowoadministracyjnej przeprowadzonej w dniu 19 września 2012 r. skarżący podtrzymali skargę i podniesione w jej uzasadnieniu zarzuty. Na pytanie Sądu skarżący M.J. oświadczył, że sprawy spadkowe dotąd nie zostały sądownie zakończone i że wraz z matką mieszkają na przedmiotowej nieruchomości i nią zarządzają. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że wniesiona skarga jest niezasadna. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że zgodnie z prawidłowo ustalonym stanem faktycznym sprawy inwestorem przedmiotowej wiaty byli: zmarły w 2009 r. J.J. oraz jego żona B.J. i syn M.J. Obiekt ten został wybudowany w latach 2003-2004, w warunkach samowoli budowlanej, bowiem inwestorzy nie udokumentowali faktu zgłoszenia jego budowy oraz uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, a przeprowadzona kwerenda akt w Starostwie Powiatowym za lata 2000-2005 nie wykazała, aby takie zgłoszenie miało miejsce lub że została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę przedmiotowej wiaty. Również załączona do akt sprawy dokumentacja w postaci kserokopii kart z dziennika budowy prowadzonego na dz. nr [...] nie zawiera zapisów dotyczących tego obiektu. W ocenie Sądu, w świetle powyższego, zasadne jest stanowisko organów nadzoru budowlanego, iż obiekt ten powstał w warunkach samowoli budowlanej. Sąd podkreślił, że oceny tej nie zmienia podnoszona przez skarżących w toku postępowania możliwość zniszczenia dokumentacji w pożarze budynku gospodarczego na działce nr [...], który miał miejsce w 2000 r. Dalej Sąd wskazał, że obiekt ma konstrukcję drewnianą, posadowiony jest na bloczkach betonowych, na czterech słupach, które przytwierdzone są do bloczków za pomocą kształtowników metalowych. Wiata jest zadaszona – dach dwuspadowy, pokryty drewnem i powłoką bitumiczną. Dach wsparty jest na słupach. Wymiary wiaty wynoszą 27,73 m², przy czym powierzchnia ta uwzględnia sumę konstrukcji słupów (4 x (0,14 x 0,14) = 0,08 m²) i powierzchni użytkowej, która wynosi 27,65 m². Powierzchnia zabudowy stanowi iloczyn wymiarów wyznaczonych po zewnętrznym obrysie słupów, tj. 7,64 m x 3,63 m = 27,73 m². W ocenie Sądu za podstawowe cechy wiaty uznać należy wsparcie budowli na słupach, stanowiących podstawowy element konstrukcyjny, wiążący budowlę trwale z gruntem. Zatem powierzchnię elementu konstrukcyjnego wiaty, jakim są słupy, należy uwzględniać przy ustalaniu powierzchni zabudowy takiej budowli (w świetle art. 3 pkt 2 oraz art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane wiata jest bowiem budowlą). Zdaniem Sądu odwoływanie się do treści Polskiej Normy nie ma znaczenia dla ustalania tej wielkości, bowiem przepisy zawarte w Polskich Normach nie stanowią części przepisów techniczno-budowlanych, o jakich mowa w przepisie art. 7 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Dalej Sąd podzielił stanowisko organów obu instancji, iż przy ustalaniu powierzchni wiaty miarodajne jest uwzględnienie powierzchni zabudowy oraz powierzchni słupów na których wsparta jest konstrukcja dachu – jako elementu konstrukcyjnie najistotniejszego dla tego rodzaju budowli. Zdaniem Sądu decyzja organu odwoławczego nie narusza prawa. Ustalenia organu zostały dokonane zgodnie z wymogami określonymi w art. 7 i art. 77 K.p.a., ocena zebranych dowodów nie narusza normy wynikającej z art. 80 K.p.a., a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada warunkom określonym w art. 107 § 3 K.p.a. W ocenie Sądu prawidłowo także jako materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia wskazano przepis art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Wydanie nakazu rozbiórki stosownie do dalszych postanowień tego przepisu, musi być poprzedzone postępowaniem legalizacyjnym, którego skutkiem może być prawna aprobata dla samowoli budowlanej, pod warunkiem spełnienia określonych ustawowych wymogów. Nakaz rozbiórki orzeczony decyzją organu pierwszej instancji poprzedzony został opisanym wyżej postanowieniem tego organu z dnia [...] marca 2011 r., wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane, w brzmieniu uwzględniającym wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r. sygn. akt P 37/06 (Dz. U. Nr 247, poz. 1844). Skoro strona nie wypełniła nałożonych na nią tym postanowieniem obowiązków, to stosownie do treści art. 48 ustawy Prawo budowlane obowiązkiem organu było orzeczenie nakazu rozbiórki. Odnosząc się zaś do poszczególnych zarzutów skargi Sąd wyjaśnił, że nie zasługują one na uwzględnienie. Takie stanowisko zostało poparte stosowną argumentacją w treści uzasadnienia Sądu. W ocenie Sądu akta sprawy nie potwierdzają podniesionego przez skarżących zarzutu naruszenia art. 10 K.p.a., a brak powiadomienia skarżących o treści pisma wystosowanego do Starosty w związku z ustalaniem czy przedmiotowa wiata powstała legalnie w świetle zakresu przeprowadzania tego badania i objęcia nim okresu pięciu lat pozwala stwierdzić, że brak tego pouczenia w niczym nie wpłynął na prawa skarżących i przez to nie miał wpływu na wynik sprawy. W związku z powyższym, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", Sąd wniesioną skargę oddalił. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wnieśli skarżący zaskarżając go w całości. Zakwestionowanemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. niewłaściwe zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. i art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 75 § 1 K.p.a. i art. 84 § 1 K.p.a., ponieważ Sąd pierwszej instancji zobowiązany był uchylić zaskarżoną decyzję organu odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2012 r., ponieważ w toku postępowania administracyjnego organ z urzędu nie powołał biegłego z dziedziny budownictwa w celu weryfikacji prawidłowości sposobu obliczenia przez skarżących powierzchni zabudowy przedmiotowej wiaty, 2. niewłaściwe zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 K.p.a., art. 81 K.p.a. i art. 79 § 1 i § 2 K.p.a., ponieważ skarżący w toku postępowania administracyjnego zostali pozbawieni możliwości czynnego udziału w istotnej czynności dowodowej dotyczącej kwerendy rejestrów w Starostwie Powiatowym w K. w celu sprawdzenia legalności (zgłoszenia) dokonanej inwestycji w postaci budowy wiaty położonej na działce nr [...]; Mając na uwadze powyższe skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie w całości sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu, a na podstawie art. 203 pkt 1 P.p.s.a. wnieśli o zasądzenie od organu na ich rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej podniósł, że Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł istotnych naruszeń przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego przez organy. Zdaniem skarżących w niniejszej sprawie przedmiotowa wiata podlegała zgłoszeniu, albowiem zgodnie z ich sposobem wyliczenia jej powierzchnia wynosi 24,74 m². Zaś sposób obliczania powierzchni wiatry został oparty na normie budowlanej PN-ISO 9836 – pkt 5.1.2 normy. Z normy tej wynika, że na powierzchnię zabudowy składa się powierzchnia zajęta przez konstrukcję oraz powierzchnia użytkowa. Powierzchnię zajętą przez konstrukcję stanowi powierzchnia słupów 4 x 0,14 x 0,14 = 0,08 m², natomiast powierzchnię użytkową stanowi wewnętrzna powierzchnia obliczona w oparciu o wewnętrzne wierzchołki słupów 7,36 x 3,35 = 24,66 m2. Razem powierzchnię zabudowy należy obliczyć jako sumę powierzchni słupów wynoszącą 0,08 m2 oraz powierzchni użytkowej wynoszącą 24,66 m2, co daje łącznie powierzchnię 24,74 m2. Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do tej kwestii szczegółowo, wskazując jedynie, że co do obliczenia powierzchni wiaty podziela stanowisko organów. Nadto, zdaniem skarżących, w sytuacji gdy w toku postępowania zachodzą poważne wątpliwości co do stosowania Polskich Norm, to wątpliwości te należy rozstrzygnąć przy pomocy dowodu z opinii biegłego. Zdaniem skarżących za powołaniem biegłego przemawia również i to, że Polskie Normy nie wskazują jak liczyć powierzchnię budowli, jaką jest przedmiotowa wiata, a jedynie powierzchnię budynku. Uzasadniając zaś drugą z podstaw kasacyjnych skarżący podnieśli, że organy uchybiły zasadzie czynnego udziału stron w postępowaniu, albowiem nie powiadomiono ich o terminie kwerendy w Starostwie, w czym chcieli osobiście uczestniczyć. Wskazano także, że być może w 2003 r. organy nie prowadziły dokładnej archiwizacji, bądź dokonały usunięcia dokonanego przez J.J. zgłoszenia z uwagi na upływ 10 lat, zatem istotne znaczenie w sprawie ma dowód z przesłuchania stron w trybie art. 86 K.p.a. W tej sytuacji niezawiadomienie stron co do przeprowadzonej kwerendy uniemożliwiło skarżącym złożenie wniosku dowodowego o osobisty udział w tej istotnej czynności. Pismem z dnia 16 maja 2014 r. pełnomocnik skarżących złożył wniosek o zniesienie terminu i odroczenie rozprawy wskazując na kolizję z inną sprawą, wcześniej wyznaczoną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, zatem przedmiotową sprawę należało rozpoznać w granicach zakreślonych podniesionymi w złożonej skardze kasacyjnej zarzutami. Przede wszystkim na wstępie zauważyć należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił wniosku pełnomocnika skarżących o zniesienie terminu rozprawy i wyznaczenie kolejnego terminu rozpoznania niniejszej sprawy z uwzględnieniem okresów dogodnych dla pełnomocnika, albowiem zakres pełnomocnictwa udzielonego przez B.J. i M.J. w przedmiotowej sprawie, umożliwiał pełnomocnikowi stron ustanowienie substytuta. Zakres tego pełnomocnictwa ogólnego wynikający z dyspozycji art. 39 pkt 1 P.p.s.a. zawiera bowiem umocowanie do podejmowania wszystkich czynności łączących się ze sprawą zarówno przed sądem wojewódzkim jak i Naczelnym Sądem Administracyjnym. Taki zakres pełnomocnictwa nie pozwalał na przyjęcie tezy, iż tylko osobisty udział pełnomocnika stron pozwoli na rozpoznanie wniesionej w tej sprawie skargi kasacyjnej. Przechodząc do rozpoznania wniesionego środka odwoławczego stwierdzić należy, że przedmiotowa skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego za nieusprawiedliwiony należy uznać zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. i art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 75 § 1 K.p.a. i art. 84 § 1 K.p.a. Obrazy tych przepisów skarżący upatrują w niepowołaniu przez organ z urzędu biegłego, który zweryfikowałby poprawność sposobu obliczenia powierzchni wiaty podanego przez skarżących. Zdaniem skarżących organ wadliwie obliczył powierzchnię wiaty, co determinowało przyjęcie, że na jej budowę wymagane było pozwolenie na budowę. Zaś wg sposobu obliczenia powierzchni wiaty podanego przez skarżących, jej budowa winna być poprzedzona jedynie zgłoszeniem. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie nie było potrzeby powołania biegłego celem obliczenia powierzchni spornej wiaty, a tym samym zweryfikowania "(...) prawidłowości sposobu obliczenia przez skarżących powierzchni zabudowy wiaty (...)" – cyt. zarzut 1 skargi kasacyjnej, albowiem kwestii tej nie można uznać za wymagającą wiadomości specjalnych w rozumieniu art. 84 § 1 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. Użycie w tej normie wyrazu "może" oznacza pozostawienie organowi swobody w korzystaniu z tego środka dowodowego, przy czym granice korzystania z tej swobody wyznaczone są przez zasadę prawdy obiektywnej, albowiem z niej wypływa obowiązek organu do podjęcia wszelkich czynności mających na celu ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego sprawy administracyjnej. Zatem organ winien powołać biegłego w sprawach o zawiłym stanie faktycznym, który można wyjaśnić dopiero wówczas, gdy dysponuje się wiadomościami specjalnymi (tak: B. Adamiak [w] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. wyd. CH Beck Warszawa 2011, str. 356-357). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie z takim skomplikowanym stanem faktycznym, który wymagałby powołania biegłego, nie mamy do czynienia. Jak wynika bowiem z akt sprawy organ nie miał żadnego problemu z ustaleniem powierzchni wiaty, wskazując szczegółowo sposób jej obliczenia i wykazując na czym polega błąd w obliczeniach proponowanych przez skarżących (str. 5 kontrolowanej decyzji). Stanowisko to Sąd pierwszej instancji zaaprobował, co znalazło wyraz w podzieleniu stanowiska organów zarówno co do sposobu obliczenia powierzchni wiaty, jak i rezultatu końcowego (str. 9 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Zaś wykazanie, że sporna wiata ma powierzchnię 27,73 m² uzasadniało twierdzenie organu, że na jej budowę wymagane było pozwolenie na budowę. Nie można również podzielić twierdzenia skargi kasacyjnej, że skoro Polskie Normy, abstrahując już od ich charakteru, nie odnoszą się do kwestii zasad obliczania powierzchni budowli, to uzasadnia to powołanie biegłego. Jak już wyżej wskazano, organ ma nie tylko uprawnienie, ale wręcz obowiązek, ustalić stan faktyczny sprawy, a jeśli związane jest to z powierzchnią obiektu, to także jego powierzchnię. Nadto wskazać należy, że – wbrew twierdzeniom skargi – przyjęty przez organ sposób obliczenia powierzchni wiaty jest prawidłowy. Skoro podstawę konstrukcji przedmiotowej wiaty stanowią słupki i dach, to obliczając powierzchnię zabudowy należało przyjąć, jak uczynił to organ pierwszej instancji, że powierzchnię zabudowy stanowi iloczyn wymiarów wyznaczonych po zewnętrznym obrysie słupów. Analogicznie liczona jest powierzchnia zabudowy budynków, z tym że w takim przypadku bierze się pod uwagę wymiary zewnętrznych krawędzi budynku. Za nieusprawiedliwiony należało także uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 K.p.a., art. 81 K.p.a. i art. 79 § 1 i § 2 K.p.a. w ten sposób, że skarżący w toku postępowania zostali pozbawieni możliwości czynnego udziału w istotnej czynności dowodowej dotyczącej kwerendy rejestrów w Starostwie Powiatowym w K. w celu sprawdzenia, czy zamiar budowy przedmiotowej wiaty został zgłoszony. Przepis art. 10 § 1 K.p.a. ustanawia zasadę czynnego udziału stron w postępowaniu. Zaś przepis art. 79 K.p.a. jest uzupełnieniem tej ogólnej zasady, wskazuje bowiem, że strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem, oraz iż strona ma prawo brać udział w przeprowadzeniu dowodu. Gwarantowana w art. 10 § 1 K.p.a. zasada czynnego udziału strony w postępowaniu, obliguje organ prowadzący postępowanie do stworzenia stronie prawnych możliwości podejmowania czynności procesowych w obronie swoich interesów. Aby uchronić się od zarzutów niezapewnienia stronie udziału w postępowaniu organ powinien zawiadomić ją o wszczęciu postępowania na wniosek innej strony oraz wezwać do udziału w czynnościach postępowania wyjaśniającego. W niniejszej sprawie wprawdzie organ nie poinformował strony o treści wystosowanego do Starosty Konińskiego zapytania, jednakże nie można twierdzić, że powyższe uniemożliwiło skarżącym podjęcie czynności celem obrony swoich interesów. Jak wynika bowiem z akt sprawy skarżący brali aktywny udział w postępowaniu, a przed wydaniem decyzji zostali poinformowani o zebraniu materiału dowodowego i możliwości wypowiedzenia się. Nadto uchybienie to nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy. Zaś przepis art. 81 K.p.a. nie mógł zostać w sprawie naruszony, albowiem – jak już wyżej wskazano – strona miała możliwość wypowiedzenia się także co do faktu, że w odpowiednich archiwach nie odnaleziono ani zgłoszenia ani wydanego pozwolenia na budowę spornej wiaty. Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że podniesione przez autora skargi kasacyjnej zarzuty nie mogły doprowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Zaś niepodważenie ustalonego przez organy i przyjętego przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego sprawy pozwalało na przyjęcie, że wskazany w treści skargi kasacyjnej przepis art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, wbrew twierdzeniom skarżących, nie miał zastosowania w sprawie. Przedstawione zatem w motywach tego uzasadnienia stanowisko prowadzi do konkluzji, że zarzuty skargi kasacyjnej jako nieusprawiedliwione nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Mając na uwadze powyższe rozważania, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.